𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 17~

-Ναι Σια καλά είμαι ...εντάξει θα σε δω αύριο ,καληνύχτα . Είπα και έκλεισα το τηλέφωνο . Ξάπλωσα στο κρεβάτι και σκεπάστηκα με το πάπλωμα . Ο Ντομινίκ έπρεπε να πάει κάπου επείγον με το που φτάσαμε σπίτι αλλά δεν μου είπε που αλλά με καθησύχασε πψς δεν είναι κάτι σημαντικό . Σκέφτομαι τον Τζόν και αηδιάζω ο λεχρίτης πως τόλμησε . Εάν δεν ήταν εκεί ο Ντομινίκ θα τον είχα χαστουκίσει η ίδια .
-Κρίσταλ ! Ακούω την γνώριμη φωνή της Στέλλα και γρήγορα κατεβαίνω κάτω . Η ώρα είναι δέκα παρά μήπως έγινε κάτι ;!
Σχεδόν σκόνταφτω στην σκάλα όταν επιτέλους φτάνω κάτω .
-Κρίσταλ σιγά δεν έγινε κάτι .! Είπε και με αγκάλιασε . Φοράω ρούχα του Ντομινίκ μια μακρυά μαύρη μπλούζα και μια γκρι φόρμα του . Καθόμαστε στο σαλόνι στο χαλί μπροστά από το τζάκι με τσάι λεβάντα .
-Τι έγινε ; Ρωτάω και πίνω μια γουλιά από το ανακουφιστικό τσάι μου .
-Τίποτα . Απαντάει η Στέλλα και δεν με πείθει καθόλου .
-Στέλλα ! Επιμένω με ένα τόνο ανησυχίας στην φωνή μου .
-Ο Φελίππε . Τα αγόρια έμαθαν πως έχει μαζέψει αρκετούς άντρες για να κάνει κίνηση . Τελικά ήταν κάτι σημαντικό .
-Τι !; Λέω και σχεδόν ρίχνω κάτω το τσάι μου .
-Ναι . ΟΛουκας έφυγε άρον-άρον από το σπίτι για να βρεθούνε στην βάση .
-Βάση ; Ρωτάω χωρίς να καταλαβαίνω για ποιο πράγμα μιλάει .
- Ναι εκεί όπου συνεδριάζουν όταν υπάρχει ένα επείγον θέμα . Γνέφω καταφατικά και στρέφω το βλέμμα μου στην πόρτα που κάτι τον χαρακτηριστικό ήχο και ανοίγει . Μπαίνει μέσα ο Ντομινίκ και τρέχω προς το μέρος του ,ορμάω επάνω του και τον αγκαλιάζω . 
-Ει εάν είναι να με αγκαλιάζεις έτσι κάθε φορά που φεύγω ,θα λείπω ποιο συχνά . Ψιθυρίζει στο αυτί μου και εγώ του ρίχνω αγκωνιά στα πλευρά . Μουγκρίζει από τον πόνο και με κοιτάζει έκπληκτος .
-Θύμισε μου να μην σε νευριάζω ! Λέει ειρωνικά και καθόμαστε όλοι μαζί στο σαλόνι .
-Στέλλα ! Λέει ο Ντομινίκ χαιρετόντας έτσι την Στέλλα .
-Νίκ . Απαντάει η Στέλλα ξερά και σηκώνετε .
-Θα τα πούμε αύριο Κρίσταλ . Λέει γλυκά η Στέλλα και ρίχνει ένα αγριεμένο βλέμμα στον Ντομινίκ .
-Ναι ναι και εγώ σε αγαπώ ! Λέει ο Ντομινίκ και εντυπωσιάζομαι από την άνεση μα την οποία προφερε αυτή την λέξη . Δεν είναι έτσι συνήθως . Την Στέλλα την ξέρει είναι αλλιώς . Μου λέει το υποσυνείδητο μου και κατεβάζω τα μούτρα . Μακάρι να ήταν έτσι και με εμένα . Η Στέλλα φεύγει κλείνοντας επιδεικτικά την πόρτα και ο Ντομινίκ γελάει .
-Τι έγινε .  Ρωτάει και με τραβάει κοντά του από την μέση .
-Τίποτα όλα εντάξει . Λέω πειστικά και χαμογελάει . Αρκετα έχει στο μυαλό του για να τον φορτώσω εγώ και με αλλά . Μετά θυμάμαι που μου είπε ψέματα για την επείγον έξοδο και νευριάζω .
-Γιατί μου είπες ψέματα . Λέω και κάνω ένα βήμα πίσω σταυρώνοντας τα χέρια μου στο στήθος μου . Γέρνει το κεφάλι του στο πλάι . Αχ ποσό θα ήθελα να τύλιξα αυτό το πρόσωπο στα χέρια μου ,αλλά δεν με αφήνει . Αναρωτιέμαι αφήνει την Στέλλα άραγε ;
-Γιατί θα ανησυχούσες και ήσουν ήδη ταραγμένη με αυτόν τον μαλακά τον πρώην σου .
-Αυτό είναι αλήθεια αλλά δεν έχει σημασία . Θέλω να είμαι ενήμερη .
-Μάλιστα αφεντικό ! Λέει και δεν μπορώ να συγκρατήσω ένα γέλιο .
-Τώρα καλύτερα .Λεει και με σηκώνει στον ώμο του .
-Όχι πάλι αυτό ! ! Γκρινιάζω .
-Είναι αργά πρέπει να πας για ύπνο .
-Μπορώ να περπατάω ξέρεις . Λέω και γελάει .
-Έτσι δεν έχει πλάκα μωρό μου . Λέει και χαχανίζω . Αφού φτάνουμε στο δωμάτιο του μα αφήνει κάτω . Με κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω καθώς εγώ απομακρύνω τούφες μαλλιών από το πρόσωπο μου .
-Φοράς τα ρούχα μου ; Ρωτάει πειράχτηκα .
-Ναι ... λέω και κατεβάζω το κεφάλι μου. Με μια κίνηση με τραβάει από την μπλούζα και με φέρνει κοντά του .
-Μμμ. Μου αρέσουν κάλυτερα επάνω σου . Λέει στο αυτί μου και ανατριχιάζω .
-Ντομινίκ . Νόμιζα πως ήθελες να κοιμηθείς .
-Ωω μωρό μου ποτέ δεν είπα το ποτε θα σε βάλω για υπνο. Πρέπει να σε κουράσω πρώτα . Είπε και τον κοίταξα στα μάτια . Ενωσε σε τα χείλη του με τα δικά μου με κρατούσε από το πρόσωπο . Μέχρι που τα πόδια μου ακούμπησαν το κρεβάτι . Με το ένα του χέρι σήκωσε το πόδι μου από τον γοφό μου και με έριξε στο κρεβάτι . Με φιλούσε ασταμάτητα . Ξεκόλλησε τα χείλη του από τα δικά μου και σήκωσε την μπλούζα μου χαράζοντας ένα μονοπάτι φιλιών στην κοιλιά μου εως την γραμμή του παντελονιού . Ολόκληρος ο κόσμος μου τεντώθηκε κάτω από το μεταξενιο άγγιγμα τον χειλιών του στην θερμή επιδερμίδα μου . Η πλάτη μου άμα σηκώθηκε όταν έβγαλε τελείως την μπλούζα μου και καταλαβα πως δεν φορούσα κάτι άλλο από κάτω άρχιζε να με φιλάει παντού σε όλο μου το σώμα . Έσυρα α δάχτυλα μου σα μαλλιά του και τράβηξα απαλά κάτι που τον έκανε να αφήσει να του ξεφύγει ένα βογκητο . Για μια στιγμή δίστασε αλλά τύλιξα τα πόδια μου γύρω του και τον έφερα κόντρα μου ενώνοντας τα χείλη μας ξανά .
-Μην σταματάς Ντομινίκ ... Είπα ανάμεσα στα φιλια μας .
-Δεν-αν συνεχίσουμε δεν θα μπορώ να σταματήσω . Είπε πνιχτά. Έσφιξε το σαγόνι του και με κοίταξε . Μια ακόρεστη πείνα χρωμάτισε  τα μάτια του τώρα . Τράβηξε την φόρμα μου μαζί με το εσώρουχο και έβγαλε τον μπλούζα και το παντελόνι του μαζί με το μποξεράκι . Άνοιξε το κομοδίνο και έβγαλε ένα προφυλακτικό . Και πριν το καταλάβω αισθάνθηκα την θύελλα που λυσσομανούσε στο σώμα του ικανή να πνίξει όλο μου το είναι . Τα νύχια του στους γοφούς μου διεκδικούσαν αυτό που τους ανήκε .
-Είσαι -δικιά-μου . Είπε ξέπνοα .
-Δικιά σου ...Είπα και η θύελλα με έπνιξε . Άφησε το σώμα του να πέσει επάνω στο δικό μου με γύρισε  για να τον κοιτάζω . Ημουν εξαντλημένη .
-Τώρα μπορείς να κοιμηθείς . Είπε και με έφερε κοντά του . Έκρυψα το πρόσωπο μπυ στο στήθος του και με τύλιξε με τα χέρια του .
-Σαγαπω ... Κρίσταλ ... είπε και τον κοίταξα . Το είπε, μου το είπε .
-Και εγώ  σαγαπω με το σκοτάδι σου και όλα τα αλλά . Είπα και τον φίλησα τρυφερά . Για ακόμα μια φορά μας πήρε ο ύπνος αγκαλιά . Ήταν η πιο μαγική νύχτα της ζωής μου .