𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 21~

Το λαμπρό φως του ηλίου ανάγκασε τα μάτια μου να ανοίξουν . Κοίταξα δίπλα μου και ο Ντομινίκ κοιμόταν . Μετά από όλα αυτά που συνέβησαν κοιτάτε ήσυχα ,γαλήνια . Δεν βλέπει άλλο εφιάλτες . Παρατηρώ το πρόσωπο του την ίσια μύτη του τα ζυγωματικά του και θέλω να τον αγγίξω . Να νιώθω το δέρμα του κάτω από δικό μου . Ίσως να νιώθω έτσι μόνο και μόνο επειδή μου το απαγορεύει . Δαγκώνω το χείλος μου και χωρίς να το σκεφτώ σηκώνω το χέρι μου και ακουμπώ το πρόσωπο του . Δεν ξυπνάει . Χαϊδεύω απαλά και προσέχω να μην τον ξυπνήσω . Και τότε δυο κρυστάλλινα μάτια με κοιτάζουν οργισμένα . Απομακρύνει με το χέρι του το δικό μου και ξεφυσάει μια φορά .
-Εμ...εγώ απλά η-ήθελα . Αφήνω μια ανάσα που κρατούσα και κοιτάζω οπουδήποτε άλλου παρά εκείνον . Ξαφνικά με μια κινήσει αιωρείται από πάνω μου . Με τα χέρια του δεξιά και αριστερά από το κεφάλι του .
-Γιατί δεν με ακούς ποτέ ;! Ρωτάει με ήρεμη φωνή αλλά αυτός ο τόνος είναι ποιο τρομαχτικός που εύχομαι να μου φώναζε για να ήξερα τι να νιώσω .
-Συγν· Πάω να μιλήσω αλλά με διακόπτει κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του .
-Ξανακάντω ... Λέει και ενώνω το βλέμμα μας . Ανοίγω διάπλατα τα μάτια μου από έκπληξη και γερνώ το κεφάλι μου στο πλάι .
-Θέλω να με βοηθήσεις να το ξεπεράσω . Ξέρω πως είσαι η μόνη που μπορείς . Λέει και ξανά ξαπλώνει δίπλα μου .
-Εντάξει ...Απαντώ γλυκά . Απλώνω το χέρι μου και εκείνος σφίγγει το σαγόνι του .
-Άμα θέλεις μπορώ να μην το κάνω . Λέω και σταματώ το χέρι μου ελάχιστα εκατοστά από το μάγουλο του . Βάζει το χέρι του πάνω από το δικό μου και το ακουμπάει στο πρόσωπο του . Η ανάσα του επιταχύνει και κλείνει τα μάτια του . Πονάει ...όχι δεν θέλω να το κάνω αυτό . Πάω να σηκώσω το χέρι μου και εκείνος το πιέζει περισσότερο . Μετά από λίγα λεπτά που μοιάζουν αιώνας , έχω απομακρύνει το χέρι μου και απλά τον κοιτάζω .
-Γιατί ; Ρωτάω και γνωρίζει τι εννοώ . Θέλω να μάθω για αυτό το τραύμα του . Ξεφυσάει . Και μετακινείτε λίγο ,σαν να πέρνει καλύτερη θέση .
-Ήμουν εφτά . Λέει και κάνει μια διακοπή . Του είναι δύσκολο να ανοίγετε ., ο πατέρας μου είχε βαλθεί να χτυπά την μητέρα μου με την ζώνη , μόνο και μόνο γιατί μου διάβασε ένα παραμύθι με αγάπη . Ένας από τους άντρες του με κρατούσε από το πρόσωπο και με ανάγκαζε να κοιτώ καθώς εκείνος ο μπάσταρδος ξυλοκοπούσε την μαμά μου . Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλα μου . Γλίστρησα κοντά του και τυλίχτηκα σαν κισσός πάνω του . Με αγκάλιασε σφιχτά . Δεν ξέρω τι να του πω . Πια είναι τα κατάλληλα λόγια οι σωστές λέξεις -εάν υπάρχουν - για να πάρω λίγο από τον πόνο του .
-Δεν είμαι εκείνος ο άντρας Ντομινίκ ,είμαι η κοπέλα σου και σε αγαπώ . Τίποτα από το παρελθόν σου δεν θα με κάνει να μείνω μακριά σου. Σου είπα πως δεν θα φύγω και το εννοώ .
-Και εγώ σ'αγαπώ γλυκιά μου ...είναι τιμή μου να σε έχω δίπλα μου .
-Η τιμή είναι δίκη μου Κύριε . Μπλάκ . Είπα πειράχτηκα .
-Αλήθεια το επίθετο σου είναι Μπλακ ; Δεν μοιάζει ιταλικό .
- Όχι το αληθινό μου επίθετο είναι Σαν-τσέλω . Απλά αυτό είναι το όνομα μου στην πιάτσα .
-Η εταιρία σου τότε ;
- Ας πούμε πως μου αρέσει αυτό το χρώμα . Είπε και σηκώθηκε όρθιος .
-Πεινάω . Είπε και σηκώθηκα και εγώ . Μετά από ώρα . Είμαστε όλοι μαζί στο σαλόνι αφού καταβροχθίσαμε ένα υπέροχο πρωινό που είχε μαγειρέψει η Στέλλα και συζητάμε για τα σχέδια μας μετά την ξαφνική καθόλου ευχάριστη εμφάνιση του πατέρα του Ντομινίκ .
- Τώρα τι κάνουμε ; Ρώτησε ο Λουκά και ήπιε μια γουλιά καφέ .
- Νόμιζα πως ήταν στην Ιταλία , μου είχε πει πως ήταν άρρωστος . Φαίνεται μου είπε ψέματα .
-Καθόλου συνηθισμένο. Είπε η Στέλλα ειρωνικά και ο Λουκά της έριξε ένα προειδοποίητικο βλέμμα .
- Πρέπει να τον αντιμετωπίσω , δεν μου αρέσει να κρύβομαι ! Ειδικά από αυτό το καθίκι . Θα πάω σε λίγο να μιλήσουμε .
-Θα έρθω ! Είπα και γύρισε απότομα να με κοιτάξει .
-Όχι .! Αρκετά συναναστράφηκες με αυτούς . Θα μείνεις εδώ . ! Τέλος ! Είπε και με εξόργισε όταν άνοιξα το στόμα μου να μιλήσω η φωνή του Λουκά με απότρεπε από το μιλήσω .
-Θα πάω εγώ μαζί του , εμένα με ξέρουν , ξέρουν τον πατέρα μου . Θα είμαστε εντάξει . Είπε και κοίταξε την Στέλλα που αυτή τον κοιτούσε με ένα στενάχωρο βλέμμα .
-Καλά , ας είναι . Είπε ο Ντομινίκ και σηκώθηκε .