𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 9~

Οργάνωσα κάποια πράγματα στο δωμάτιο μου και μετά πήγα στην πόρτα για να το δω συμμαζεμένο . Το κρεβάτι είναι διπλό και είναι τοποθετημένο στην γωνία αριστερά του δωματίου . Ακριβώς δίπλα ένα κομοδίνο με δυο μικρά συρτάρια . Από έκει στον υπόλοιπο τοίχο εκτείνεται μια βιβλιοθήκη αξία θαυμασμού . Βέβαια τα περισσότερα βιβλία είναι ιατρικής . Το γραφείο βρίσκεται απέναντι από την ντουλάπα δίπλα στην πόρτα . Η ντουλάπα τα δεξιά του γραφείου και το μπάνιο στα δεξιά από την βιβλιοθήκη . Κάθομαι στο γραφείο μου και ανοίγω την ατζέντα μου . Ποπο...έχω χάσει τόσα μαθήματα . Με καταθλίβει το γεγονός αυτό .
-Όλα καλά ; Λέει ο Ντομινίκ και μπαίνει μέσα . Κάθεται στην άκρη του κρεβατιού . Το διασκεδάσει . Καθίκι . Γυρίζω και ακουμπάω τα χέρια μου στην πλάτη της καρέκλας .
-Έχω χάσει πολλά μαθήματα ...Ψιθυρίζω .
-Μα...γιατί αυτό .; Ρωτάει και γελάει . Έχει ολόισια δόντια και είναι εύθυμος . Πως και έτσι ;
-Γιατί ένας κόπανος με έκλεισε σε ανα σπίτι για ένα μήνα ! Φωνάζω και σηκώνομαι όρθια .
-Κόπανος ε;! Λέει και σηκώνετε . Στέκεται μπροστά μου . Γελάω με το αστείο υφάκι του .
-Μπορείς να αλλάξεις το προγραμμα και να αναπληρώσεις τις χαμένες ώρες . Λέει ήρεμα . Νοιαζεται ή είναι η ιδέα μου ;
-Το ξέρω αλλά και πάλι με αγχώνει . Λέω και τον κοιτάζω στα μάτια .
-Λατρεύω τα μάτια σου ,αλλά θα πρέπει να τα αποχωρήσω για λίγες μέρες ...αυτό ήθελα να σου πω . Ώπα τι έγινε τώρα τι είπε για τα μάτια μου ...αυτό ήταν ξαφνικό . Δεν με ενόχλησε αντιθέτως με κολάκεψε . Που πηγαίνει όμως .
-Που πηγαίνεις ; Ρωτάω και μου χαϊδεύει το μάγουλο με τα δάκτυλά του .
-Ιταλία ...για δουλειά . Λέει και αφήνει το χέρι του να πέσει .
-Εντάξει . Απαντάω σιγανά . Έχω αρχίσει να νιώθω πολλά για αυτόν ,το σκοτάδι που έχει μέσα του το αποχωρίζεται οταν είναι μαζί μου . Θέλει οι άλλοι να βλέπουν έναν δυναμικό άντρα που δεν αισθάνεται τίποτα και είναι σκληρός . Δεν είναι μόνο αυτά . Ήταν ευάλωτος μαζί μου . Ευαίσθητος . Μήπως εγώ τον κάνω να νιώθει έτσι ; Χαμογελάω .
-Τι; Ρωτάει και μου σηκώνει το πιγούνι .
-Απλά ..είσαι ...αλλιώς μαζί μου . Λέω και καίγομαι μέσα μου μέχρι να απαντήσει .
-Ούτε εγώ ξέρω πως το κανείς . Λέει και χαμογελάει λόξα . Ίσως και να κρύβει μια θλίψη αυτό το χαμόγελο . Πάει να φύγει και γυρνάει απότομα . Στέκομαι ακόμα εκεί . Ανίκανη να κουνηθώ . Με αρπάζει από το χέρι και με τραβάει επάνω του . Μουγκρίζει και με φιλάει στα χείλη απαλά . Ένα αθώο πεταχτό φιλί . Σοκάρομαι . Μμμ μυρίζει τόσο ωραία .
-Αυτό γιατί θα μου λείψεις όσο θα λείπω . Λέει και τελικά φεύγει . Τι έγινε τώρα . Περνάω το χέρι μου από τα χείλη μου και χασκογελώ παιδικά . Μου άρεσε πολύ . Περνάω τις υπόλοιπες ώρες κάνοντας επανάληψη και διαβάζοντας και μερικά καινούργια κεφαλαία . Πεθάνω της πείνας . Κατεβαίνω κάτω και βρίσκω το σπίτι άδειο . Έφυγε . Σκέφτομαι και κατατσουφιαζω . Η πόρτα χτυπάει και ο κοντός μαύρο δοσμένος αντρας ανοίγει . Είναι η Στέλλα με ένα σακίδιο .
-Στέλλα ;...
-Γεια !! Μου απαντάει χαρούμενα .
-Θα μείνω εδώ μέχρι να γυρίσουν τα αγόρια . Άμα δεν σε πειράζει .Λέει και γελάω .
-Όχι Στέλλα ίσα ίσα χαρά μου που είσαι εδώ . Την συμπαθώ πολύ την Στέλλα . Έχουμε γίνει πολύ καλές φίλες .  Περνάνε οι ώρες με ψιλό κουβέντα και κρασί στο τζάκι στο σαλόνι . Δεν έχω ξαναμπεί εκεί . Συνήθως καθόμασταν στο δωμάτιο μου ,το παλιό . Είναι ζέστη και χαλαρωτική η ατμόσφαιρα .
-Πες μου για εσάς ! Μου επιβάλει η Στέλλα και πέρνει θέση ετοιμότητας με σταυρωτά τα χέρια .
-Εμάς ; Ρωτάω . Νιώθω άβολα δεν υπάρχουν πολλά να πω . Μάλλον καλύτερα δεν θέλω . Αυτά που μου έχει πει ο Ντομινίκ αλίμονο μου να τα πω σε κάποιο άλλο . Πίεσε πολύ τον αυτό του για να εμπιστευθεί σε εμένα . Θα φαινόμουν ηλίθια εάν τα έλεγα σε κάποιον άλλο .
-Έλα τώρα Κρίσταλ βλέπω τον ηλεκτρισμο ανάμεσα σας . Σε θέλει . Λέει και γουρλώνω τα μάτια μου Ω...
-Κοιτά Στέλλα ...δεν θέλω και πολύ να μιλήσω για αυτό . Και είναι εμφανές πως με έχει φέρει σε δύσκολη θέση .
-Συγνώμη δεν ήθελα να σε κάνω να νιωσεις άβολα . Χαμογελάω γλυκά .
-Πες μου για εσένα και τον Λουκάς . Λέω και τα μάτια της αστράφτουν . Ποπο πρέπει να περίμενε καιρό να της κάνει κάποιος αυτή την ερωτήσει. Συζητάμε ,γελάμε ,πίνουμε μέχρι αργά το βράδυ . Ξάπλωσα με κατά τις δυο τα ξημερώματα . Προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά αδίκως κόπος . Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα απλά χείλη του Ντομινίκ επάνω στα δικά μου . Το άρωμα του να χορεύει γύρω μου καθώς με φίλησε . Βυθισμενή στις σκέψεις μου ,ο ύπνος με διεκδικεί και τελικά με πέρνει σε ένα βαθύ ύπνο γεμάτο όνειρα από αγγίγματα ,πόνο ,μυστικά και θανάσιμα φιλία .