𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφαλαιο 3~

Ανοίγω τα μάτια μου και νιώθω ένα απαλό πάπλωμα να με τυλίγει . Άνασηκώνομαι . Είμαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι . Το δωμάτιο που βρίσκομαι είναι καλαίσθητο ,βαμμένο με λευκές αποχρώσεις . Έχει μια μεγάλη καφέ δίφυλλη ξύλινη ντουλάπα και μεγάλα παράθυρα που κάνουν το δωμάτιο φωτεινό . Νιώθω πολύ καλύτερα . Το κεφάλι μου δεν πονάει πλέον και η ζαλάδα έχει υποχωρήσει εντελώς . Κοιτάζω μπροστά τρομαγμένη όταν ακούω την πόρτα να ανοίγει .
-Καλημέρα . Είπε μια κοπέλα αδύνατη με περιποιημένα λυτά ξανθά μαλλιά . Είχε στρογγυλά εκφραστικά κάστανα μάτια . Τα χείλη της ήταν λεπτά αλλά ωραία σχηματισμένα.
-Καλημέρα . Απάντησα διστακτικά .
-Είμαι η Στέλλα η κοπέλα του Λουκάς .
-Λουκάς .; Ρώτησα .
-Α...μάλλον ο Ντομινίκ δεν σου έχει πει τίποτα .
-Ώστε Ντομινίκ ... Απάντησα και κοίταξα κάτω τα χέρια μου .
-Κοιτά η αλήθεια είναι πως δεν έχει ξανακάνει κάτι τέτοιο , να φέρει μια κοπέλα στο σπίτι εννοώ . Την κοίταξα κακόκεφη , με απορία .
-Μου είπε να σου πω να αλλάξεις και να κατέβεις κάτω για να φας πρωινό .
-Δεν θέλω . Απάντησα χωρίς να το σκεφτώ .
-Δεν έχεις άλλη επιλογή , καλύτερα έλα μόνη σου μην τον αφήσεις να στείλει κάποιον μπράβο να σε πάρει με το ζόρι . Ένευσα θετικά και εκείνη έφυγε από το δωμάτιο . Αφήνοντας με ,με χιλιάδες απορίες στο μυαλό μου . Ανοίγω την ντουλάπα είναι γεμάτη με ρούχα σε σκοτεινές αποχρώσεις...τα περισσότερα .
Πήρα μια μαύρη φόρμα και μια γκρι φούτερ . Ήταν ρούχα απλά χωρίς σχέδια μονόχρωμα . Φόρεσα τα ρούχα και έπιασα τα κυματιστά μαλλιά μου ψηλά σε μια αλογοουρά . Δεν φορούσα παπούτσια έτσι κατέβηκα κάτω με τις κάλτσες μου . Βγήκα από δωμάτιο και είδα τις σκάλες . Πήρα μια βαθειά ανάσα και άρχισα να κατεβαίνω .
-Ήρθες ! Άκουσα στην Στέλλα να λέει . Και χαμογελάσα ψεύτικα .
-Έλα μαζί μου . Είπε και την ακολούθησα . Όσο περπατούσαμε άρχισα να ακούω γέλια και των ήχο που κάνουν τα πιάτα όταν τρως . Πήγαμε σε μια τραπεζαρία γεμάτη με φαγητά για πρωινό . Ήταν ευρύχωρη και το ταβάνι ήταν ψηλό . Από εκεί κρέμονταν ενας κρυστάλλινος πολυέλεος.Είδα τον Ντομινίκ και ένα άλλο αγόρι . Μάλλον ο Λουκάς σκεφτηκα . Η Στέλλα στάθηκε δίπλα μου και έβηξε για να τραβήξει την προσοχή τους . Γύρισαν και οι δύο και μας κοίταξαν .
-Καλημέρα μωρό μου . Είπε ο Λουκάς και η Στέλλα πήγε και τον φίλησε .
-Κάθισε . Είπε ο Ντομινίκ και μου έδειξε την θέση δίπλα του . Πήγα σέρνοντας τα βήματα μου και κάθισα δίπλα του . Εκεινος συνέχισε να τρώει απτόητος .
-Φάε ...πρέπει να φας . Είπε και έδειξε το άδειο πιάτο μου με το μαχαίρι του. Όταν είδε πως δεν αντέδρασα έβαλε στο πιάτο μου μια ομελέτα και μπέικον .
-Μην με κανείς να σε ταΐσω . Είπε ειρωνικά και τον κοίταξα με θυμό .
-Εμείς πρέπει να φύγουμε . Είπε ο Λουκάς και σηκώθηκε μαζί του και η Στέλλα . Η φωνή του ήταν βαριά . Ήταν ψηλός , μελαχρινός με μαύρα μελαγχολικά μάτια . Ξαφνικά ο Ντομινίκ έγινε σκυθρωπός και ενευσε θετικά η Στέλλα μου χαμογέλασε και βγήκαν και οι δύο από τον χώρο . Αρχίσω να τρώω μικρές μπουκιές κάθε φορά μέχρι που άδειασα το πιάτο μου . Εκεινος στέκονταν αμίλητος . Ασχολούνταν με το κινητό του .
-Πως είναι το κεφάλι σου ; Θυμάσαι τίποτα από εχθές ; Με ρώτησε και ακούμπησε το κινητό του στο τραπέζι . Γύρναω και τον αντικρίζω να με κοιτάζει . Το βλέμμα του είναι απλανές ,θολό δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα από αυτά που νιώθει .
-Καλύτερα . Απάντησα μονολεκτικά και κοίταξα κάτω .
-Θα με κοιτάς όταν μου μιλάς ,μου αρέσουν τα μάτια σου . Είπε και τον κοίταξα απότομα . Χαμογελούσε γοητευτικά τώρα . Δεν απάντησα . Εκεινος μουρμούρισε κάτι και σηκώθηκε .
-Θα λείψω απόψε . Θα έρθει η Στέλλα να σου κάνει παρέα . Είπε και δεν με άφησε καν να απαντήσω -όχι πως θα έλεγα κάτι -. Ανέβηκα στο δωμάτιο μου και ξάπλωσα . Ένιωθα κουρασμένη . Κοίταξα το ρολόι στον τοίχο εννέα και μισή έδειχνε . Τα μάτια μου βάραιναν μέχρι που με πήρε ο ύπνος .