𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 2~

Άνοιξα τα μάτια μου και ένιωσα έναν δυνατό πόνο στο κεφάλι μου .  Έκανα να το ακουμπήσω αλλά καταλαβα πως τα χέρια μου ήταν δεμένα πολύ σφιχτά . Κοίταξα γύρω μου βρισκόμουν σε μια αποθήκη . Είχε έπιπλα χαλασμένα και σκονισμένα παντού γύρω . Τότε είδα αλλά κορίτσια γύρω μου δεμένα . Είμασταν πέντε . Εγώ και μια άλλη κοπέλα είμασταν οι μόνες που είχαμε τις αισθήσεις μας . Φοβόμουν τόσο πολύ , χιλιάδες σενάρια για το τι πρόκειται να συμβεί περνούσαν  από το μυαλό μου . Αναμνήσεις άρχισαν να ξεπηδούν μπροστά μου . Όταν ημουν δεκατριών όταν με πήραν στον δρόμο για το σχολείο . Ένας άντρας με μια ουλή στο μάγουλο με άρπαξε και με έβαλε σε ένα φορτηγάκι . Κατάφερα να ξεφύγω . Με είχαν βάλει σε ένα δωμάτιο βρισκόμουν σε να σπίτι αντί σε μια αποθήκη . Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν στο πρόσωπο μου και τα μάγουλα μου πήραν φωτιά . Ακούστηκε έναν θόρυβος από την σιδερένια πόρτα μπροστά μου . Μπήκαν μέσα τρεις άντρες . Δεν είναι δυνατόν . Δεν ...δεν μπορεί η ζωή να μου παίζει τέτοια παιχνίδια . Ήταν αυτός . Ο άντρας με την ουλή .
-Ακόμα δεν ξύπνησαν αυτές . Είπε δείχνοντας τα αναίσθητα κορίτσια που ήταν ξαπλωμένες στο έδαφος . Η φωνή του βαριά αηδιαστική . Πήγε προς το μέρος τους και τις σκούντηξε με δύναμη στο πρόσωπο με το χέρι του . Ξυπνούσε η μια μετά την άλλη . Ούρλιαζαν από φόβο και ταραχή. Η μια είχε πάθει κρίση πανικού . Δυσκολεύονταν να αναπνέει και είχε πανιάσει . Ήθελα να πάω να την βοηθήσω , νιώθω συμπόνια για τους αρρώστους . Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με την ιατρική .
-Κάντε της να σωπάσουν επιτέλους . Είπε ένας αντρας που μπήκε στον χώρο . Φορούσε ένα μαύρο κοστούμι . Ήταν νέος . Είχε μαύρα μακριά που έπεφταν στα μάτια του , και μπλε φωτεινά μάτια στο χρωμα του γαλάζιου πρωινού ουρανού . Από εκείνες τις μέρες του καλοκαιριού όπου δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό . Παρακολουθούσα με γουρλωμένα μάτια . Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή . Κοίταξα δίπλα μου την κοπέλα που ήταν ξύπνια από την αρχή . Δεν μιλούσε ούτε έκλαιγε . Είναι ναρκωμένη . Σκεφτηκα . Οι δυο άντρες που είχαν έρθει με τον σημαδεμένο περνούσαν σε μια προς μια και μας περνούσαν ένα μαντίλι στο στόμα και το έδεναν πίσω από κεφάλι . Ανέπνεα με δυσκολία .
-Κύριε τι να τις κάνουμε .;
-Μμμ στείλε εκείνες τις τρεις στον Φελίππε . Είπε ο αντρας με το μαύρο κοστούμι . Την ήσυχη στείλε την στο μπαρ ...και αυτήν είπε και με πλησίασε . Μετά σταμάτησε απότομα όταν το βλέμμα μας συναντήθηκε .
-Θα την στείλω στα αγόρια Κύριε . Μπλακ ; Ρώτησε ο σημαδεμένος και χαμογέλασε πονηρά .
- Όχι αυτήν θα την κρατήσω εγώ . Είπε και χαμογέλασε . Είχε ίσια λευκά δόντια και γεμάτα χείλη . Με έπιασε από το μπράτσο και με σήκωσε βίαια . Κάτι μου θύμιζε αλλά το μυαλό μου είχε κολλήσει , μου ήταν αδύνατον να σκεφτώ το οτιδήποτε . Με οδήγησε έξω ,ήταν νύχτα . Πόσες ώρες είμαι εδώ ; Με έχει ψάξει κανείς ; Σκεφτηκα . Με έβαλε να καθίσω σε ένα αμάξι μαύρο ήταν Audi. Πριν μπει και αυτός άνοιξε την πόρτα πίσω και με γύρισε έτσι ώστε να κοιτάζει την πλάτη μου . Έπιασε τα χέρια μου και αρχίσε να λύνει τον κόμπο από το σχοινί .
-Καλύτερα έτσι ; Μην με κανείς να το μετανιώσω . Είπε και εγώ δεν απάντησα δεν μπορούσα είναι ακόμα το μαντίλι στο στόμα μου . Ενευσα θετικά κουνώντας το κεφάλι μου. Μπήκε μέσα και άρχισε να οδηγεί . Μετά από δέκα λεπτά το αυτοκίνητο σταμάτησε . Άνοιξε την πόρτα μου και με τράβηξε με δύναμη έξω . Με έσερνε ταβοντας με από το μπράτσο . Με πονούσε πολύ αλλά το κεφάλι μου ακόμα περισσότερο . Είχα άρχισει να ζαλίζομαι . Το σπίτι ήταν μεγάλο με λιγοστά φώτα έξω , και τεράστια παράθυρα . Ο κήπος ήταν στρωμένος με χαλίκια . Φτάσαμε στην πόρτα και ένας αντρας κοντός , αλλά πολύ γυμνασμένος άνοιξε την πόρτα χωρίς να χτυπήσει .
-Κύριε . Είπε ξερά και έκανε στην άκρη . Όταν είδα το εσωτερικό του σπιτιού σταμάτησα να περπατάω . Εκεινος γύρισε και με κοίταξε με απορία, με νεύρα . Αυτό ήταν το σπίτι που βρισκόμουν τότε όταν με είχαν ξαναπιάσει . Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν στο πρόσωπο μου και μου ξέφυγε ένας λυγμός . Γύρισα και τον κοίταξα . Όταν ξέφυγα τότε με είχε βοηθήσει ένα αγοράκι στην ηλικία μου ήξερε όλες τις εξόδους από το σπίτι και τα ωράρια από τους φύλακες . Εάν βρίσκονταν ακόμα εδώ θα ήταν ποιο μεγάλος αλλά θα με θυμούνταν μπορεί να με βοηθήσει ξανά είναι η μόνη μου ελπίδα .
-Προχωρά . Απάντησε ξερά . Έκανε νόημα στον άντρα από την πόρτα και εκείνος με πλησίασε κρατώντας ένα λευκό πανί . Ήξερα τι είναι . Έβγαλα το μαντίλι από το στόμα μου και μίλησα .
-Σε παρακαλώ ...όχι .Ειπα κοιτάζοντας τον γαλανομάτη . Μουγκρισε με πλησίασε με μου έδειξε τις σκάλες . Ανέβηκα διστακτικά , εκεινος με ακολουθούσε από πίσω . Ο πόνος στο κεφάλι μου έγινε τώρα ποιο έντονος και με έκανε να μορφάσω από τον πόνο . Η ζαλάδα έκανε την εμφάνιση της ξανά και πήγα να πέσω προς τα πίσω . Δυο ζεστά χέρια με κράτησαν από την μέση και με σήκωσαν στα χέρια του . Ήταν εκεινος .
-Πόσες φορές θα πρέπει να σε σώσω . ;Ψιθύρισε στο αυτί μου , και εγώ έχασα τις αισθήσεις μου .