𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 28~

Δεν χόρταινα το άρωμα του . Το ότι τον είχα στην αγκαλιά μου , το ότι ήταν καλά δεν μου ήταν αρκετό .
-Ντομινίκ...Είπα ξέπνοα μέσα από αναφιλητά καθώς τα δάκρυα έρεαν στα κόκκινα μάγουλα μου .Χαϊδεύει τα μαλλιά μου και νομίζω πως θα σπάσω από αυτό αυτό το άγγιγμα , είναι σαν να βρίσκομαι μέσα σε ένα όνειρο .
-Ν-νόμιζα , π-πως θα σε έχανα . Είπα και τον έσφιξα .
-Εδώ είμαι , μωρό μου δεν πάω πουθενά . Είμαστε καλά . Μου απάντησε και σήκωσα το κεφάλι μου , φίλησα τα χείλη του και έλιωσα . Είχε δίκιο ήταν εκεί , είμαστε καλά , επιβιώσαμε από αυτό , και θα επιβιώσουμε και από όλα τα αλλά που θα έρθουν , αρκεί να είμαστε μαζί . Ο Λουκά συνέχισε να μιλά στο τηλεφωνώ . Ο Ντομινίκ για μια στιγμή έστρεψε την προσοχή του σε εκείνον
- Felipe e morto . ( Ο Φελίππε είναι νεκρός ) Είπε ο Λουκά στον Ντομινίκ στα ιταλικά  μάλλον χωρίς να έχει καταλάβει πως έχει κλείσει το τηλέφωνο .
-Ποιος τον σκότωσε ; Ρώτησε ο Ντομινίκ χωρίς να με αφήνει .
-Ποιον ; Ρώτησα για να επιβεβαιώσω τις υποψίες μου .
-Τον Φελίππε , είναι νεκρός το ίδιο και σχεδόν όλη του η ομάδα . Όσοι έμειναν ζωντανοί έχουν εξαφανιστεί . Μου εξήγησε περιληπτικά ο Λουκά .
-Εγώ . Απάντησα γνωρίζοντας πως δεν έχουν ιδέα ακόμα για το ποιος τον σκότωσε . Ο Ντομινίκ με έσπρωξε και με κοίταξε γεμάτος απορία . Έπρεπε να του εξηγήσω αλλά πρώτα έπρεπε να ρωτήσω κάτι άλλο .
-Η αστυνομία ; Ρώτησα . Είχα διαπράξει φόνο άσχετα με το ποσό αηδιαστικός ήταν ο Φελίππε , εγώ μια μέλλουσα γιατρός τον είχα πυροβολήσει χωρίς να διστάσω λεπτό .
-Μην ανησυχείς . Ακόμη και οι αστυνομικοί είναι αρκετά έξυπνη για να μην εμπλακούν στην μαφία . Αλλά ακόμα και να μάθουν ότι το έκανες εσύ , το έκανες για να προστατευτείς Κρίσταλ . Μου απάντησε ήρεμα ο Ντομινίκ . Ανακουφιστικά από τα λόγια του και ξεκίνησα να του περιγράφω μαζί και στον Λουκά που είχε μείνει άφωνος .
- Ήμουν στο αυτοκίνητο όταν άκουσα τον πυροβολισμό ...     
                                       *****
Με κοιτούσαν και οι δυο άναυδοι . Τους είχα αποστομώσει και πραγματικά δεν ήξερα τι άλλο να πω . Τα είχα πει όλα χαρτί και καλαμάρι , αν και σε μερικά σημεία δίστασα , φοβήθηκα ακόμα και να ξεστόμισω αυτά τα λόγια για τις εικόνες που ήξερα πως θα μου ξυπνούσαν ξανά .
-Ε , λοιπόν φίλη μου έχεις θαυμάσιο σημάδι ! Είπε η Στέλλα που στεκόταν δίπλα στον Λουκά δεν ξέρω και εγώ πόση ώρα . Δεν την είχα πάρει χαμπάρι . Γέλασα η τουλάχιστον έκανα μια αποτυχημένη αποπήρα να γελάσω . Ο Ντομινίκ μου έσφιξε το χέρι σαν να αισθάνθηκε αυτό που ένιωσα εγώ .
- Πρέπει να πάμε σπίτι ! Είπε ο Λουκά .
- Δηλαδή θα πάμε σπίτι , σπίτι ;! Ρώτησε η Στέλλα . Τι εννοούν ; Γιατί κοιτάζονται έτσι ;
-Λοιπόν Κρίσταλ καλή μου , ήρθε η ώρα να δεις το πραγματικό μας σπίτι . Εκεί όπου δεν γνωρίζει κανένας που βρισκόμαστε . Είναι απλά το σπίτι μας... είπε και χαμογέλασα , κοιτάζοντας τα ενθουσιασμένα μάτια του Ντομινίκ όταν προφέρε τη λέξη σπίτι .

                                       *****
-Σίγουρα είμαστε ακόμη στην Ν. Υόρκη ; Ρώτησα καθώς έβγαινα από το αυτοκίνητο . Φύγαμε από το νοσοκομείο μετά από πολύωρα αιτήματα για να φύγουμε . Τελικά όταν τους έδειξα το ότι είμαι μαθητευόμενη σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ν.Υ , μας άφησαν να φύγουμε .
-Ξέρω δεν είναι τέλεια ;!! Φώναξε η Στέλλα και έκανε ένα γύρω , γύρω από τον εαυτό της . Γελάσαμε όλοι . Έπιασα αγκαζέ τον Νίκ και βαδίσαμε στο κήπο , ήταν καλυμμένος με γρασίδι και πολλά μα πολλά λουλούδια . Ένα λευκό συντριβάνι υπήρχε στην μέση , πιτσίλισουσε νερό με διάφορους τρόπους ήταν πανέμορφο . Φτάσαμε στην πόρτα και ο Λουκά χτύπησε μια φορά . Η πόρτα άνοιξε και η Κ. Ρετζίνα μας περίμενε πίσω από αυτήν .
-Κρίσταλ ! Ποσό χαίρομαι που σε βλέπω . Είπε και χαμογέλασε ζεστά .
-Στέλλα , Λουκά ... Νίκ ! Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις από εδώ μέσα μέχρι να γίνεις καλά . Είπε και τον κοίταξε με θυμό μετά από ένα λεπτό το πρόσωπο της μαλάκωσε και έκανε άκρη για να μπούμε μέσα . Το σπίτι ήταν πανέμορφο ...