𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 27~

Ένιωσα να με σηκώνουν , άκουγα φωνές και τον έντονο ήχο των σειρήνων . Δεν είχα την δύναμη να ανοίξω τα μάτια μου . Τα ένιωθα βαριά . Το στομάχι μου γυρνούσε ανελέητα .  Τότε θυμήθηκα . Ντομινίκ ! Έκανα να ανοίξω τα μάτια μου αλλά αδίκως κόπος . Κούνησα ελαφρά τα χέρια μου και ένιωσα το αίμα πάνω τους , ήταν κολλώδης ...και δεν ήταν δικό μου . Μετά όλα μαύρισαν . Κανένας ήχος , κανένα συναίσθημα , ένα απόλυτο κενό. Ονειρεύτηκα να γυρίζω σπίτι στην μαμά μου που έχω τόσο καιρό να την δω και ας μιλάμε στο τηλέφωνο . Την αγκάλιασα και μύρισα το λαχταριστό λουλουδάτο άρωμα της . Μετά ακούστηκε ένας δυνατός ήχος και ένιωθα μια παράξενη ζέστη και μυρωδιά να αναδεύεται από το σώμα της . Την κοίταξα αλλά την θέση της είχε πάρει ο Ντομινίκ . Ήταν βουτηγμένος στα αίματα . Προσπάθησα να τον βοηθήσω αλλά ξαφνικά βρέθηκα σε ένα γυάλινο κουτί ανίκανη να τον πλησιάσω .
-Δεν κατάφερες να με σώσεις ...Είπε και έγινε καπνός , στάχτη . Ούρλιαξα , αλλά δεν μπορούσα να βγω από εκεί . Ο ήχος επανήλθε . Άκουσα άτομα να συνομιλούν στο δωμάτιο μου . Η Στέλλα και ...και η μαμά μου . Ήταν εδώ .! Έβαλα ότι δύναμη έχω και άνοιξα τα μάτια μου . Αντίκρισα το λευκό δωμάτιο του νοσοκομείου . Ένιωσα το πάπλωμα από κάτω κρύο .
-Κρίσταλ ! Αναφώνησε με τρεμάμενη φωνή η μητέρα μου και με αγκάλιασε .
-Μαμά ...Είπα και τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν χωρίς σταματημό .
-Έχουμε πολλά να πούμε γλυκιά μου . Είπε και απομακρύνθηκε .
-Το ξέρω , μαμά συγνώμη που δεν σου είπα τίποτα ...Είπα και σκούπισα το πρόσωπο μου . Το βλέμμα μου έπεσε στην συγκινημένη Στέλλα που καθόταν δίπλα μου σε μια καρέκλα . Τότε με χτύπησε . Η εκδήλωση , η συνάντηση , ο πυροβολισμός , ο Ντομινίκ ... πετάχτηκα από το κρεβάτι .
-Κρίσταλ Σαματά θα χτυπήσεις .! Με πρόσταξε η Στέλλα και η μαμά μου την ίδια στιγμή . Τις αγνόησα . Τράβηξα τον όρο μου και έσταξε λίγο αίμα . Ένιωθα τα πόδια μου να τρέμουν , με το ζόρι στεκόμουν αλλά δεν με ένοιαζε .
-Που είναι ;!  Ρώτησα . Ήθελα να πάω κοντά του . Να νιώσω το δέρμα του κάτω από δικό μου, την ζεστασιά του να δω τα μάτια του ανοιχτά να λάμπουν όπως πάντα όταν με αντικρίζουν .
-Έλα θα σε πάω . Είπε η Στέλλα και με κράτησε από το μπράτσο . Δεν έφερε αντίρρηση ούτε εκείνη ούτε η μητέρα μου .
-Κυρία . Λέβανον μην κουράζεστε άδικα μπορείτε να γυρίσετε σπίτι . Θα σας ενημερώνω προσωπικά για το πάω είναι .
-Μαμά!  η Στέλλα έχει δίκιο πήγαινε , σε παρακαλώ θα έχω και την έννοια σου εάν είσαι εδώ . Εκείνη ξεφύσηξε κούνησε τα κάστανα μαλλιά της , ίσιωσε την μπλούζα της και με πλησίασε . Έπιασε το πρόσωπο μου στα χέρια της .
-Εντάξει θα πάω αλλά υποσχέσου μου ότι θα είσαι καλά . Είπε και ένευσα θετικά το κεφάλι μου . Μετά από λογά λεπτά έφυγε .
Βαδίσαμε με την Στέλλα στους διαδρόμους , προσευχόμουν να είναι καλά , δεν θα άντεχα να τον χάσω . Σταματήσαμε μπροστά από μια πόρτα . Άνοιξα την πόρτα και είδα πρώτα τον Λουκά να τριγυρίζει με ένα τηλέφωνο στο αυτί και να βρίζει μάλλον στα ιταλικά . Όταν μας είδε το έκλεισε και ήρθε να με αγκαλιάσει .
-Ευτυχώς είσαι καλά . Είπα και απομακρύνθηκε . Με το ζόρι ανταπέδωσα ένα αμυδρό χαμόγελο . Έκανε στην άκρη και είδα τον Ντομινίκ να κοιμάται στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο . Η Στέλλα με άφησε και τον πλησίασα . Κάθισα στο πλάι του με τα μαλλιά μου λυτά να πέφτουν την πλάτη μου . Τον αγκάλιασα . Εισέπνευσα το άρωμα του και άρχισα να κλαιω . Γύρισα στον Λουκά περιμένοντας να με ενημερώσει για την κατάσταση του .
-Είναι καλά , κοιμάται . Η εγχείρηση ήταν δύσκολη αλλά έχει ξεπεράσει τελείως τον κίνδυνο . Είπε και μου ξέφυγε ένας λυγμός . Ήταν καλά , αυτό είχε σημασία τίποτε άλλο . Τον ένιωσα να κουνιέται και σηκώθηκα απότομα από το στήθος του μήπως και τον ενοχλούσε . Παρατήρησα τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του τα ανακατωμένα μαλλί του που έπεφταν στα μάτια του . Τον επίδεσμο που τύλιγε το επάνω μέρος του ώμο του μέχρι το στήθος του . Τα μάτια μου γέμισαν με δάκρυα ξανά , τότε άνοιξε σιγά σιγά τα μάτια του . Και αντίκρισα το γαλάζιο των ματιών του να με κοιτάζει άναυδο .
-Σου έλειψα ; Είπε με βραχνή φωνή και έπεσα πάνω του έκλαιγα χωρίς σταματημό Νόμιζα πως θα τον έχανα , πως δεν θα ξανακούσω την φωνή του μέχρι που την άκουσα και ήταν ο ποιο όμορφος ήχος .