𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 10~

Ξυπνάω ξαφνικά την νύχτα ,από ένα δυνατο ήχο που έκανε το σπίτι να τρανταχτεί. Πυροβολισμός . Ω Θεέ μου η Στέλλα . Τρέχω κάτω παραπατωντας στις σκαλες ,στριβω δεξιά από το σαλόνι που είναι ο ξενώνας και ανοίγω την πόρτα . Η Στέλλα δεν είναι μέσα . Νιώθω ένα χέρι να τυλίγετε γύρω από την μύτη και το στόμα μου . Στριγγλίζω και χτύπιεμαι προσπαθώντας να ξεφύγω . Έχει τυλίξει τα χέρια του γύρω μου . Ουρλιάζω πιχτά. Σηκώνει το αριστερό του χέρι και βάζει ένα όπλο στον αριστερό μου κρόταφο . Το αίμα μου παγώνει και στέκομαι ακίνητη .
-Μπράβο ,καλό κορίτσι . Λέει με μια ιταλική προφορά . Με σέρνει με το ζόρι έξω από το δωμάτιο . Κρύος ιδρώτας κυλάει σε όλο μου το σώμα . Έχει βγάλει το χέρι από το πρόσωπο μου αλλά δεν τολμάω να μιλήσω . Κλαιω αδιάκοπα και δεν μπορώ να σταματήσω . Ω ...Ντομινίκ μακάρι να μην είχες φύγει .
Είμαστε στο σαλόνι . Άγνωστοι άντρες στέκονται σε όλο το χώρο είναι περίπου δέκα . Βλέπω τον κοντό κουστουμάτο άντρα που ανοίγει την πόρτα να κείτεται νεκρός στο πάτωμα . Μια λίμνη αίματος τριγυρίζει το κεφάλι του . Αυτόν πυροβόλησαν σκέφτομαι και μου ξεφεύγει ένας λιγμός. Ο αντρας με ταρακουνάει και κρατάω τα δάκρυα μου όσο μπορώ . Ουρλιάζω από μέσα μου και εκλιπαρώ για βοήθεια . Βλέπω έναν άντρα να μπαίνει στον χώρο κρατώντας τα χέρια της Στέλλα πίσω από την πλάτης της . Έχει ένα μαντίλι στο στόμα της και κλαίει .
-Στέλλα !!! Φωνάζω και ο αντρας πιέζει το όπλο στο κεφάλι μου και παγώνω ...ξανά .
Η Στέλλα με κοιτάει στα μάτια και σαν να μου λέει μην μιλάς . Μπαίνει ένας αντρας στο σπίτι από τη πόρτα είναι μέσης ηλικίας σαράντα ετών ,σίγουρα . Φοράει ένα γκρι κοστούμι που ταιριάζει με τα γκρίζα μαλλιά του . Πλησιάζει την Στέλλα και σηκώνει το πιγούνι της με το χέρι του .
-Bella ragazze (όμορφη κοπέλα ) Λέει και δεν καταλαβαίνω . Γελάει σαδιστικά και γυρνάει πλησιάζοντας εμένα .
-Εσένα δεν σε ξέρω ...αυτήν δυστυχώς ναι . Λέει και δείχνει την Στέλλα που στέκεται ετοιμόρροπη πίσω του .
-Κύριε πρέπει να φύγουμε ,το έμαθαν ! Λέει ένας αγχωμένος αντρας που μπαίνει στο σπίτι σαν σίφουνας και μας σηκώνουν και εμένα και στην Στέλλα στους ώμους τους, με βία βγαίνουμε από το σπίτι ,ακούγοντας τον ήχο των παπουτσιών των αντρών επάνω στα χαλίκια , ζαλίζομαι από το κλάμα και λιποθυμώ . Σκοτεινιάζουν όλα . Ξυπνάω ανάμεσα σε νερά είμαι ξαπλωμένη . Μυρίζει πολύ άσχημα . Σηκώνομαι ,δεν είμαι δεμένη ,ούτε φιμωμένη . Κάτω έχει τρία εκατοστά νερό . Είμαστε κοντά σε υπόνομο ,σκέφτομαι . Κοιτάω γύρω και βλέπω την Στέλλα είναι ακόμα αναίσθητη είναι δίπλα μου . Πρέπει να την ναρκώσαν.
-Στέλλα .!...Στέλλα . Ξυπνά σε παρακαλώ . Χτυπώ απαλά τα μάγουλα της .Φωνάζω αλλά όχι πολύ . Δεν γνωρίζω εάν είναι κοντά αυτοί που μας πήραν .,φοβάμαι τοσο πολύ . Προσεύχομαι να μας βρει ο Ντομινίκ .
-Μμ...Η Στέλλα ξυπνάει .
-Κρίσταλ ! Που είμαστε !;
-Δεν έχω ιδέα . Λέω και πανικοβάλω ξανά τον εαυτό μου .
-Πουλημένε Φελίππε. Λέει η Στέλλα και σκουπίζει τα ρούχα της αηδιασμένη από το νερό .
-Τον ξέρεις ; Ρωτάω ήρεμα .
-Ναι , τα αγόρια δουλεύουν μαζί του . Του δίνουν κορίτσια για να δουλεύουν στα κλαμπ του .
-Τ-τότε γιατί μας πήρε ,τι λόγο έχει ;. Είμαι σαστισμένη . Δεν έχει λόγο .
-Εσυ ! Κάθε τόσο τα αγόρια περνούν κορίτσια ...τα απαγάγουν και δίνουν κάποια σε αυτόν . Εσένα δεν σε έδωσε ο Νίκ σε κράτησε . Ο Φελίππε θέλει τέσσερα κορίτσια ...έλειπε το ένα . Είπε και με έδειξε με το δάχτυλο της . Άρχισα να κλαιω ξανά με τα λεγόμενα της . Εγώ φταίω ...για ακόμα μια φορά .
-Ει ...δεν φταις εσυ . Είναι αρρωστημένος . Έτσι είναι στην μαφία Κρίσταλ . Ας ελπίσουμε να μας βρουν τα αγόρια σύντομα πριν γίνει κανένα κακό .
-Κακό ; Ρωτάω και τρέμω . Δεν ξέρω εάν θέλω να ακούσω ότι θα μου πει .
-Χτυπούν , απειλούν ...βιάζουν . Λέει και σχεδόν ψιθυρίζει την τελευταία λέξη . Οχ...όχι ο χειρότερος μου εφιάλτης να με αγγίξει κάποιον που να μην θέλω . Φοράω σατέν πιτζάμες ,και σκέφτομαι πως μπορεί να προκαλέσουν ...αηδιάζω και ρίγος σκαρφαλώνει στην ραχοκοκαλιά μου . Ακούω άτομα να μιλάνε . Και από μια τρύπα στο ταβάνι κατεβαίνουν δυο άντρες, ακολουθόντας μια σιδερένια σκάλα που ακουμπάει στο έδαφος .
-Αυτήν πρώτα . Λέει ο ένας και δείχνει έμενα . Ο άλλος είναι ο άντρας με την ουλή στο πρωσοπο . Μα νόμιζα πως αυτός δουλεύει για τον Ντομινίκ . Έρχεται με σηκώνει βίαια από τον αγκώνα και χαμογελάει πονηρά . Μου δείχνει την σκάλα και ανεβαίνω . Βγαίνω σε μια αποθήκη ,από το ταβάνι κρέμονται μονές λαμπες και έχει ένα μικρό σαλόνι με μια τηλεόραση πάνω σε ένα μισοσπασμένο τραπεζακι . Είναι καθαρή και έχει δυο πόρτες . Με οδηγεί σε να δωμάτιο . Έχει μέσα ένα βρωμικο κρεβάτι και τίποτε άλλο . Όχι ...θέλει να βιάσει . Σκέφτομαι και κόβονται τα πόδια μου . Με σπρώχνει επάνω στο κρεβάτι και γελάει καθώς ξεντυνετε . Είναι αγύμναστος και έχει τρίχες στο στήθος του .
-Σε παρακαλώ ...μη . Λέω ξεψυχισμένα. Γελάει και με πλησιάζει στο κρεβάτι με αρπάζει από τα πόδια και μου σκίζει την μπλούζα . Μένω με το σουτιέν και καλύπτω τα στήθη μου με τα χέρια . Όχι ...σας εκλιπαρώ ...όχι ...η χολή μου έχει ανεβεί στο λαιμό . Ανασάνω με δυσκολία .
Κλαιω με λυγμούς και κουνάω το κεφάλι μου αρνητικά . Προσπαθώ να ξεφύγω αλλά μα κρατάει γερά από τα πόδια . Εκεί που νομίζω πως ειμαι έτοιμη να ζήσω τον χειρότερο μου εφιάλτη και τα πεθάνω μετά γιατί δεν νομίζω πως θα έχω την δύναμη να ζήσω ...τώρα ,εδώ ,ακούγονται πυροβολισμοί και ξαφνικά ο αψυχος βιαστής μου απομακρύνετε και γυρνάει το βλέμμα του στην πόρτα .
-Ψάξτε κάτω ! Ακούω την φωνή του Ντομινίκ και είναι σαν από μηχανής θεός . Ήρθε το πληγωμένο μου αγόρι ,είναι εδώ . Ξαφνικά νιώθω ελπίδα και η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο . Με κοιτάει και με χτυπάει στο μάγουλο με την παλάμη του . Πέφτω ξαπλώτη επάνω στο κρεβάτι . Η πόρτα ανοίγει αλλά δεν έχω την δύναμη να κοιτάξω . Πονάω ολόκληρη . Κάποιος με τραβάει μαλακα και τυλίγει ένα δερματικό μπουφάν γύρω μου με σηκώνει στα χέρια μου . Μυρίζει σαν εκείνον .
-Ντομινίκ ... λέω και είναι η ανακούφιση . Τυλίγω τα πόδια μου γύρω από την μέση του . Με κρατάει από τους γοφούς . Έχω το κεφάλι μου χωμένο στον αυχένα του ,και τα χέρια μου τυλιγμένα στον λαιμό του .
-Σσσς ... λέει και αρκεί . Θυμάμαι λίγα πράγματα μετά από αυτό . Να μπαίνω σε ένα αμάξι χωρίς ο Ντομινίκ να με αφήνει και μετά να ξαπλώνω σε ζεστά παπλώματα , στο δωμάτιο του . Τίποτα άλλο μετά από αυτό .