𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 20~

Ρίχνω μια μάτια στον Ντομινίκ ,έχει ασπρίσει δεν λέει να κουνηθεί . Βέβαια είναι αναμενόμενο τον πατέρα του τον σιχαίνεται τον μισεί -και με τα δικιά του -τον έκανε να υποφέρει τόσο πολύ . Δεν άξιζε τέτοια συμπεριφορά ,όχι σε καμία περίπτωση .
-Δεν θα με προσκαλέσεις μέσα γιε μου . Λέει εκεινος και τονίζει την τελευταία λέξη με μια δόση απέχθειας και ειρωνίας .
-Φεύγουμε Είπε ο Ντομινίκ και με άρπαξε από το χέρι . Βγήκαμε από την πόρτα και προσπεράσαμε τον πατέρα του σαν να μην ήταν εκεί . Ανησυχώ τόσο για αυτόν . Δεν είναι καλά . Είναι ψυχρός και τσιτωμενος . Ντομινίκ μιλά μου σε παρακαλώ . Λέω από μέσα μου . Μπαίνουμε στο R8 και με γρήγορες κινήσεις μας πέρνει από το προαύλιο του σπιτιού . Είναι σκεπτικός αλλά προσηλωμένος στον δρόμο . Κάνω μια κίνηση και χαϊδεύω τον αυχένα του με το χέρι μου . Αμέσως ξεφυσαεί και ηρεμεί . Οι ώμοι του χαλαρώνουν και μου ρίχνει μια γρήγορη μάτια .
-Είσαι καλά ; Με ρωτάει και εποστεφει το βλέμμα του στον δρόμο .
-Δεν νομίζεις πως θα έπρεπε να είμαι εγώ αυτή που το ρωτάει αυτό ;...
-Εντάξει είμαι ... ο μπάσταρδος έτσι κάνει πάντα . Έρχεται και αναστατώνει την ζωή μου . Υποτίθεται πως θα ήταν στην Ιταλία ...ΓΑΜΩ ! Φωνάζει και πετάγομαι λίγο από την τρομάρα μου .
-Ει ...ει ,Ντομινίκ ηρέμησε . Λέω και γυρνάω το σώμα μου προς το μέρος του .
-Συγνώμη ...δεν θέλω να σε τρομάζω . Λέει απολογητικά και περνώ ένα στενάχωρο βλέμμα .
-Δεν με τρομάζεις ,ανησυχώ για εσένα Ντομινίκ σ'αγαπάω ...Λέω και εμφανίζετε ένα αμυδρό χαμόγελο στα χείλη του .
-Που πάμε ; Ρωτάω .
-Έχω διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης . Λέει και υψώνω το βλέμμα μου στον ουρανό .
-Φυσικά και έχεις ...αντιγυρίζω . Γελάει και ξαφνικά βλέπω φως στο σκοτάδι . Ναι μου αρέσει όταν γελάει έτσι γελάω και εγώ η χαρά του με κάνει χαρούμενη . Η θλίψη του με θλίβει και έμενα . Το αυτοκίνητο σταματάει και με βγάζει από τις σκέψεις μου . Κοιτάζω γύρω μου , είμαστε σε ένα υπόγειο γκαράζ . Βγαίνω και κλεινω την πόρτα . Ο Ντομινίκ βαδίζει με χάρη προς το ασανσέρ και πατεί το κουμπί με τον αριθμό οχτώ . Η πόρτες ανοίγουν και βγαίνουν από μέσα δυο άντρες με κοστούμια και μια γυναίκα που φορούσε μακριά γκρι φούστα και και ένα κρέμ πουλόβερ , κοιτάζει τον Ντομινίκ και χαμογελάει παιχνιδιάρικα . Της ρίχνω ένα αγριεμένο βλέμμα και αμέσως υποχωρεί . Έτσι μπράβο -είναι δικός μου - Σκέφτομαι και μέσα μου ζητωκραυγάζω από το θάρρος μου . Μπαίνουμε μέσα και οι πόρτες κλείνουν .
-Το είδα αυτό ξέρεις . Λέει με κοιτάζει με ένα γελοίο χαμόγελο στα χείλη του . Τουλάχιστον διασκεδάζει .
-Δεν ξέρω σε ποιο πράγμα αναφέρεσαι . Λέω αλλά ο τόνος μου με προδίδει . Ξαφνικά με αρπάζει και με κολλάει στον τοίχο .
-Ζηλεύεις ... Με ρωτάει και σκύβει στον λαιμό μου αφήνοντας μου ένα παθιασμένο φιλί . Τον σπρώχνω από τον ώμο , άσχετα με το ποσό θέλω να υποκύψω στα θανάσιμα φιλία του .
-Δεν έχω κάτι να ζηλέψω ...λέω και διώχνω τα μαλλιά από από τον ώμο μου με μια υποδειγματική κίνηση . Εκεινος γελάει ,αλλά αμέσως μετά το βλέμμα του σκοτεινιάζει . Δεν είναι καλά όσο και να θέλω να τον κάνω να χαμογελάσει δεν μπορεί . Οι πόρτες ανοίγουν και με πιάνει από το χέρι . Πέρνει το σακίδιο μου στον ώμο και με καθοδηγεί . Βγάζει ένα κλειδί από την τσέπη του και ανοίγει την πόρτα δεξιά από ο ασανσέρ . Το διαμέρισμα είναι επιπλωμένο . Το σαλόνι είναι το πρώτο πράγμα που βλέπεις και τα δεξιά βρίσκετε η κουζίνα στο βάθος διακρίνεις δυο πόρτες και μετά ένα χολ . Υποθέτω το υπνοδωμάτιο και η τουαλέτα και μετά το χολ τα αλλά δωμάτια . Οι τοίχοι είναι βαμμένοι σε ένα κρεμ χρωμα και τα έπιπλα είναι όλα σε σκούρο καφέ αποχρώσεις . Το τραπέζι στην κουζίνα είναι από δέντρο κερασιάς . Πανάκριβο έπιπλο . Όπως και όλα τα αλλά δε αυτό το σπίτι . Αφήνει το σακίδιο μου στο πάτωμα δίπλα από την πόρτα και την σπρώχνει με το πόδι του να κλείσει .
-Θες να πιεις κάτι ; Με ρωτάει .
-Όχι ,είμαι ενταξει. Απαντώ και κάθομαι στον καναπέ . Εκεινος πηγαίνει στην κουζίνα και βάζει να πιει μπερμπον . Μετά έρχεται κρατώντας το ποτήρι του και καθετε δίπλα μου .
-Μοιάζει με φοιτητικό σπίτι ...μόνο που έχει ακριβά έπιπλα . Λέω για να σπάσω το κλίμα .
-Είναι, το αγόρασα όταν πήγαινα στην σχολή μου . Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν . Απαντάει και πίνει μια γουλιά .
-Η Στέλλα και ο Λουκά θα έρθουνε όπου νάνε . Λέει και το κουδούνι χτυπάει . Σηκώνομαι και πηγαίνω να ανοίξω .
-Καταφώνη . Μουρμουρίζει και πίνει το υπόλοιπο περιεχόμενο του ποτηριού . Ανοίγω και αντικρίζω την Στέλλα να τρέμει και ο Λουκά είναι άσπρος σαν το πανί .
-Νίκ ! Λέει η Στέλλα με τρεμάμενη φωνή και πηγαίνει να τον αγκαλιάσει .
-Είσαι καλά ; Με ρωτάει ο Λουκά και ακουμπάει τον ώμο μου παρηγορητικά . Καθόμαστε όλοι στον καναπέ .
-Γιατί ήρθε ; Μήπως έμαθε για τον Φελίππε ;
-Δεν ξέρω αλλά μάλλον δεν έχει άλλο λόγο . Εκτός το ότι θέλει να έρχεται για να τσεκάρει τον πολύ αγαπημένο του γιο . Λέει και κάνει ένα μειδίαμα όταν προφέρει εκείνη την λέξη .
-Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ νυστάζω . Λέει η Στέλλα και σηκώνετε .
-Τέρμα κάτω στον διάδρομο . Απαντάει ξερά ο Ντομινίκ . Η Στέλλα σηκώνετε και ο Λουκά την ακολουθεί . Η ώρα είναι δέκα και μισή το βράδυ . Μετά από αυτά που περάσαμε σήμερα χρειαζόμαστε ένα καλό ύπνο .
-Έλα ...μουρμουρίζει και σηκώνετε απλώνοντας το χέρι του . Με οδηγεί στο μπαλκόνι . Η θέα είναι καταπληκτική σου κόβει την ανάσα . Αποφεύγω να κοιτάζω κάτω γιατί το ύψος είναι τρομαχτικο . Α φώτα της Νέα Υόρκης σου κράτουν συντροφιά όταν νιώθεις πως τα φώτα της ψυχής σου έχουν όλα σβήσει . Με κοιτάζει και μετά από μια στιγμή με αρπάζει από την μέση . Με φιλάει και μετά με κρατεί στην αγκαλιά του . Το χέρι του περασμένο στην μέση μου γερνώ το κεφάλι μου στο μπράτσο του και κοιτάζουμε μαζί τα φώτα και την πόλη να ανασαίνει και να ζει . Φοβάμαι πως ο ερχομός εκείνου θα φέρει τα πάνω κάτω ένα δεν το έχει ήδη κάνει . Ο Φελίππε είναι μάλλον ακόμα ελεύθερος και τώρα έχουμε και ακόμα ένα εχθρό και ας υποδίεται τον σύμμαχο . Είναι φίδι σαν την ασημένια λαβή στο μπαστούνι του .