𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 7~

Ανεβήκαμε επάνω στο δωμάτιο . Εγώ παρόλα αυτά συνέχιζα να είμαι επάνω τον όμως του σαν ένα σακί με πατάτες . Ος ότου με άφησε επιτέλους κάτω .
-Τι κανείς ;!! Είπα αλλά δεν μου απάντησε . Τριγυρνούσε νευριασμένος στο δωμάτιο .
-Έπρεπε πραγματικά να τον χτυπήσεις . ; Ρώτησα και κάθισα στην άκρη του κρεβατιού .
-Μίλησε άσχημα για εσένα . Δεν μου αρέσει όταν μιλούν άσχημα τις γυναίκες . Το ξέρει πως δεν μου αρέσει . Τι έπρεπε να κάνω δηλαδή;! Είπε και κάθισε δίπλα μου .
-Σίγουρα όχι να τον χτυπήσεις . Η καημένη Στέλλα θα είναι πολύ στεναχωρημένη . Είπα και κοίταξα κάτω .
-Συγνώμη . Είπε ζορίζοντας τα λόγια του .
-Γιατί δυσκολεύεσαι να λες κουβέντες που εκδηλώνουν συναισθήματα ; Τον κοίταξα στα μάτια .
-Που το κατάλαβες .; Ρώτησε ήρεμα .
-Γιατρός είμαι, καταλαβαίνω τις λεπτομέρειες . Είπα και χαμογέλασε .
-Ο πατέρας μου , έτσι μου έμαθε . Να μην ευχαριστώ ,να μην ζήτω βοήθεια , να μην αγαπώ ... Είπε και γουρλωσα και λύπη τα μάτια μου . Κοίταξα το πρόσωπο του . Είχε πληγές . Τα χείλη του ήταν κομμένα ,επάνω από το φρύδι του έτρεχε αίμα . Κοιτούσε τις αρθρώσεις στα χέρια του ήταν ματωμένες ,όχι με δικό του αίμα .
-Έχετε κουτί πρώτων βοήθειων ;
-Ναι ...κάτω από τον νιπτήρα στο μπάνιο . Είπε και έδειξε το μπάνιο . Πήγα άνοιξα το ντουλάπι κάτω από τον νιπτήρα και πήρα το κόκκινο κουτί . Κάθισα ξανά δίπλα του . Ακούμπησα το πιγούνι του και γύρισα το πρόσωπο του σε εμένα . Με κοιτούσε με σφιγμένο το σαγόνι . Δεν ήταν συνηθισμένος ούτε στα αγγίγματα ; Για όνομα... τι του είχε κάνει ο πατέρας του ; Έβαλα μπετατίν σε μια μπατονέτα και την πέρασα μαλακα πρώτα πάνω από το σκίσιμο στα σαρκώδη χείλη του. Δεν κουνήθηκε χιλιοστό . Με κοιτούσε στα μάτια όλη την ώρα . Ξανά έβαλα μπετατιν σε μια άλλη μπατονετα και πολύ πιο προσεκτικά καθάρισα την πληγή στο μέτωπο του
-Έχεις πολύ ελαφρή χέρι . Είπε και γέλασα λιγάκι .
-Γιατρός θέλω να γίνω , πρέπει δεν πιστεύεις .; Ρώτησα αλλά δεν περίμενα απάντηση . Τελείωσα και έκλεισα το κουτί .
-Ευχαριστώ . Απάντησε και ενευσα γλυκά .
-Γιατί με κρατάς εδώ ,ενώ τότε με βοήθησες να φύγω ;! Σηκώθηκε θέλοντας να αποφύγει την ερώτηση αλλά απάντησε .
-Δεν ξέρω .
-Ντομινίκ ...μπορείς να λες ψέματα σε εμένα αλλά τουλάχιστον μην λες στο εαυτό σου . Είπα και πλησίασε με άρπαξε από τον αγκώνα και με σήκωσε όρθια . Στεκόμουν μπροστά του με κομμένη την ανάσα .
-Τι έκανε ...πια ήταν η τιμωρία .;
-Πέθανε ...και δεν είπα ποτέ αντίο . Εξαιτίας σου !. Όποτε δεν ξέρω Κρίσταλ . Όταν κατάλαβα ότι ήσουν εσύ. Ήθελα να σε σκοτώσω . Αλλά μετά ...μετά είσαι το μόνο πράγμα που μου θυμίζει εμένα ,όταν εκείνη ήταν ακόμα ζωντανή . Είπε και έφυγε νευριασμένος χτυποντας την πόρτα πίσω του . Σοριαστηκα κάτω ,έπεσα με τα γόνατα και ξέσπασα σε κλάμματα . Όταν κάποιος σου σώζει την ζωή  αλλά καταδικάζει την δίκη του ,εσύ ζεις χαρούμενος αλλά ο άλλος χαραμιζεί ένα πολύτιμο, αντίο ...για εσένα .
Βγήκα από το δωμάτιο και πήγα στο δικό μου . Αργότερα δίψασα και κατέβηκα κάτω στην κουζίνα για να πιω λίγο νερό . Αφού σιγουρεύτηκα πως δεν ήταν κάτω, εκεινος . Έλειπε . Ήπια νερό και ανέβηκα επάνω τότε τον είδα χωρίς μπλούζα να κρατάει ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι και να κάθετε στο κρεβάτι του . Πέρασα γρήγορα για να μην με δει αλλά με είδε .
-Κρίσταλ ...περίμενε . Είχα φορέσει τις μαύρες μου πιτζάμες . Μια σατέν μπλούζα και ένα ασορτί σορτσάκι . Βγήκε στο διάδρομο που ένωσε τα δωμάτια, μπροστά από την σκάλα . Κοίταξα το ποτό που κρατούσε στο χέρι του και ξεφυσιξα . Το κατάλαβε πως με ενόχλησε και το άφησε σε ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι που είχε ένα λευκό βάζο επάνω .
-Συγνώμη . Είπα και το εννοώ. Εχω τύψεις . Η ζωή του έχει καταστραφεί και έχω βάλει και εγώ το λιθαράκι μου σε αυτό . Μου χαμογέλασε πίκρα και με πλησίασε . Έσφιξε το σαγόνι του . Ήθελε να με αγκαλιάσει , στοιχηματίζω πως δεν ξέρει τον τρόπο . Έτσι τον αγκάλιασα εγώ . Τύλιξα τα χέρια μου γύρω από την μέση του ,το ζεστό του δέρμα . Δεν άργησε αυτήν την φορά να ανταποδώσει . Με έσφιξε και έγειρε το κεφάλι του στο αυχένα μου .
-Κοιμήσου μαζί μου , με ήρεμεις . Είπε και κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά . Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω . Να του προσφέρω έναν γαλήνιο ύπνο . Πέρασε τόσα για έμενα . Ξάπλωσα στην γωνία μου και πριν το καταλάβω με είχε τραβήξει στο μέρος του . Σχεδόν έβλεπα το χαμόγελο του . Με πήρε το ύπνος πολύ γρήγορα . Με τα χέρια του τυλιγμένα γύρω από την μέση μου . Αρχίζω να νιώθω παράξενα όταν τον βλέπω και όταν νιώθω την παρουσία του . Νομίζω πως τον ερωτεύομαι αυτόν και το σκοτάδι του .