𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 13~

Ζεστενομαι...πολύ .Αισθάνομαι ξεκουραστη και άνεση αλλά ζεστενομαι . Καταλαβα πως ο Ντομινίκ με έχει παγιδεύει μέσα στα χέρια του τυλιγμένα γύρω μου . Κάνω μια κίνηση και γυρνάω για να τον αντικρίσω . Δεν κοιμάται με κοιτάζει με ορθάνοιχτα μάτια και ένα αστείο χαμόγελο στα χείλη του . Καθόταν και με κοιτούσε να κοιμάμαι ; Καθόλου τρομακτικό . Περνώ ένα απορημένο βλέμμα .
-Δεν ήθελα να σε ξυπνήσω ... Λέει με την πρωινή βραχνή φωνή του . Είναι σέξι .
-Δεν με ξυπνησες . Απαντώ σιγανά Χαμογελάω σαν χαζή και γυρνάω ανάσκελα ,σκεπάζω το κεφάλι μου με τα παπλώματα ·αρνούμενη έτσι να σηκωθώ . Τον νιώθω να σηκώνετε από το κρεβάτι και ξαφνικά τραβάει το πάπλωμα και εμφανίζομαι από κάτω με χαλασμένα μαλλιά και ένα ηλιθιο χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπο μου .
-Σήκω υπναρου ! Λέει γυρίζω το κεφάλι μου στο πλάι . Είναι από πάνω μου με τα χέρια του τοποθετημένα δεξιά και αριστερά μου .
-Εκτός εάν δεν θες να πας στην σχολή . Λέει και με πλησιάζει . Ναι ! Η σχολή . Πιάνω τον ώμο του και τον σπρώχνω βιαστικά προς τα πίσω .
-Ει ! Τρέχω στην ντουλάπα μου και καταλαβαίνω πως έχω όλα μου τα ρούχα . Επιτελους χρώματα ! Νιώθω δυο χέρια να με τραβάνε απότομα από τους γοφούς .
-Τι ; Λέω αγχωμένη .
-Είναι νωρίς . Έχεις χρόνο . Λέει ήρεμα και κοιτάζω το στρογγυλό ρολόι στον τοίχο ·6:30 . Ξεφυσαω και τον κοιτάζω ενοχλημένη . Μπορούσε να μου το πει νωρίτερα . Πρέπει να ντυθώ .
-Θέλω να ντυθώ . Μπορείς να φύγεις ; Ρωτάω και κοκκινιζω .
-Μμμ καινούργιο είναι αυτό . Ρωτάει και χαϊδεύει με τα δάχτυλα του τα μάγουλα μου . Χτυπάω το χέρι του και το αφήνει τα πέσει κάτω . Αρπάζει το πρόσωπο μου στα χέρια του και με εφνιδιάζει με ένα φιλί στα χείλη . Ποπο λατρεύω την ζεστασιά των χειλιών του επάνω στα δικά μου . Η ώρα περνάει και δεν με αφήνει . Το φιλί τώρα έχει βαθύνει είναι ποιο έντονο με πάθος . Σαν να εξαρτάται η ζωή του από αυτό . Απομακρύνομαι και τον κοιτάζω . Προσπαθώ να πάρω ανάσα .
-Τι έγινε ; Ρωτάω και χαϊδεύω το μάγουλο του τρυφερά με το χέρι μου . Τα μάτια του σκοτεινιάζουν και περνώ απότομα το χέρι μου . Έκανα κάτι κακο; Μήπως δεν του αρέσει να τον αγγίζουν στο πρόσωπο ; Τον κοιτάζω έντρομη πλέον .
-Πρέπει να φύγω . Λέει έντονα ,και απότομα βγαίνει από το δωμάτιο . Δεν θέλω να τον πληγώνω . Είναι ήδη αρκετα ...μόνος για να τον αφήσω και εγώ . Τον ακολουθώ έξω από το δωμάτιο. Μπαίνει στο δωμάτιο του και κλείνει την πόρτα . Αμέσως μετά ακούγετε ένας δυνατός ήχος . Κάτι να σπάει και ένα μετά ένα δυνατό μπαμ . Ανοίγω γρήγορα την πόρτα . Μένω ακίνητη . Το Ντομινίκ έριξε κάτω την σιφονιέρα . Τα μάτια μου γεμίζουν με δάκρυα . Είναι έξαλλος . Μα τι έκανα για να τον εξοργίσει τόσο ... ότι και να έκανα δεν ήταν σκόπιμα .
-Φύγε ! Τώρα ! Λέει και δείχνει την πόρτα με το χέρι του . Γυρίζω προς τη πόρτα και βαδίζω προς αυτήν . Σταματάω στο κουφάρι και με ότι δύναμη έχω γυρίζω και λέω ·
-Τι έκανα ;! Λέω και δάκρυα κυλούν σαν ποτάμι στα γεμάτα ζωντάνια μάγουλα μου .
-Κρίσταλ ! Φύγε για όνομα γαμωτο ΦΥΓΕ !
-Όχι ! Φωνάζω και τρέχω προς το μέρος του . Στέκετε μπροστά από την πεσμένη σιφονιερα. Τυλίγω τα χέρια μου γύρω του και τον σφίγγω . Κλαίγοντας . Δεν ανταποδίδει . Νόμισα πως είχαμε ξεπεράσει αυτό το στάδιο .
-Κρίσταλ...μη ! Λέει ξέπνοα και απομακρύνομαι μαλακα .
-Θα μιλήσουμε μετά . Θα βάλω κάποιον να σε πάει στην σχολή . Φεύγω συνεντριμμενη από το δωμάτιο . Ντύνομαι με ότι βρω και όταν κατεβαίνω κάτω ένας αντρας περιμένει στην πόρτα .
-Θα είμαι ο σύνοδος σας . Λέει και χαμογελάω ψεύτικα . Είναι μεγαλύτερος από έμενα . Θα μπορούσε να πατέρας μου .

****
Αφού ζήτησα αλλαγή προγράμματος στα κεντρικά γραφεία ,πήγα στην αίθουσα μου για να τακτοποίησω τα πράγματα μου .
-Κρίσταλ ! Ήρθες .! Η Σια με αγκάλιασε από πίσω .
-Ναι... Δεν κατάλαβε πως έλειπα ,πως με είχαν απαγάγει .
-Πως ήταν το Λονδίνο ; Με ρωτάει με μάτια γεμάτα χαρά . Ω ,Σια μου ελειψες . Κι' ας είχαμε μαλώσει . Μα Λονδίνο δεν είχα Παρί Λονδίνο . Βρισκόμουν έξω από την πόλη στην βίλα ενός μαφιόζου .
-Καλό ... Απαντάω χωρίς να ξέρω για ποιο πράγμα μιλάει .
-Ξέρω δεν είχες Ίντερνετ ,αλλά δεν μπορούσες να μας περνεις τηλεφωνώ που και που .;! Ρωτάει εκνευρισμένη. Δεν έχω ιδέα για ποιο πράγμα μιλάει . Τότε μου ήρθε . Η Ντομινίκ ! Μου είχε πει να μην ανησυχώ . Μάλλον θα είπε πως πήγα Λονδίνο για μαθήματα . Εντάξει τώρα το έπιασα .
-Ξέρω ,συγνώμη δεν είχα χρόνο μας έτρεχαν όλη μέρα ! Λέω και χαμογελάω . Κανε το να φανεί πειστικό .
-Εσυ ; Πως είσαι ; Λέω αλλά μπαίνει μέσα ο καθηγητής .
-Θα τα πούμε μετά .! Λέει και κάθεται δίπλα μου . Επιστροφή στην πραγματικότητα . Σήμερα το πρωί ήταν όλα καλά . Με φίλησε . Ήταν χαρούμενος αλλά μετά όλα άλλαξαν . Είναι ακόμα έξαλλος ; Πως θα είναι όταν θα πάω σπίτι . Κουνάω το κεφάλι μου για να διώξω τις αρνητικές σκέψεις . Συγκεντρώνοντας την προσοχή μου στη λευχαιμία και τα συμπτώματα της . Ώρες μετά το μάθημα έχει τελειώσει . Με την Σια πήγαμε σε ένα καφέ έξω από το πανεπιστήμιο . Va bene έτσι λέγετε . Πίνω μια γουλιά από το ζεστό τσάι μου με γεύση μέντα . Η Σια δεν έχει πολλά νέα αλλά φλυαρεί με τις ώρες . Κουραστικά ,θέλω να δω πως είναι εκεινος . Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο . Κοιτάζω έξω από το τζαμί της καφετέριας και βλέπω ένα Audi παρκαρισμένο από έξω . Είναι το R8 εντυπωσιακό αυτοκίνητο ,μου τράβηξε την προσοχή . Από μέσα βγαίνει ο Ντομινίκ και ξαποστάσει στον πόρτα ,κάνοντας μου νόημα να πάω .
-Εμ ... Σια πρέπει να φύγω . Έχω ένα ραντεβού το ξέχασα τελείως .
-Α εντάξει ! Τώρα που γύρισες πρέπει να βγαίνουμε ποιο συχνά . Χαμογελάω και μαζεύω βιαστικά τα πράγματα μου . Βγαίνω έξω ,βαδίζω προς το αυτοκίνητο . Η καρδιά μου αρχίζει να σφυροκοπά . Φοράει ενα μαύρο κοστούμι . Που ήταν ;
-Γεια ... Ψιθυρίζω . Γιατί νιώθω ενοχή ! ; Δεν έκανα κάτι που ήξερα πως απαγορεύονταν .
-Μπες μέσα . Λέει ο Ντομινίκ ήρεμα και πηγαίνει στην μεριά του οδηγού . Μπαίνω μέσα και ξεκινάει το αμάξι . Δεν τρέχει , ευτυχώς φοβάμαι τα αυτοκίνητα που τρέχουν μου θυμίζουν τον μπαμπά μου όταν έπινε .
-Συγνώμη . Λέει και γυρνάει να με κοιτάξει για μια στιγμή . Δεν ζορίστηκε καθόλου να το πει . Ο Ντομινίκ εγώ... συγνώμη . Χαμογελάω μελαγχολικά . Μετά από λίγα λεπτά φτάνουμε σπίτι . Βγαίνω από το αμάξι ,περνώ την τσάντα μου στο χέρι και πηγαίνω προς τα μέσα . Ο καιρός δεν είναι καλός . Έχει συννεφά και λίγο αέρα . Με τραβάει από το μπράτσο και με κρύβει στην αγκαλιά του . Αέρας κινεί τα μαλλιά μου και όλα ξαφνικά κινούνται σε αργή κίνηση . Κλαιω με λυγμούς . Κρατούσα αυτά τα δάκρυα εδώ και ώρες .
-Όχι ...Κρίσταλ μην κλαις . Σε παρακαλώ .
-Συγνώμη . Λέω και το εννοώ νιώθω πραγματικά ενοχή .
-Σσσς... λέει και χαϊδεύει τα μαλλιά μου .
Είμαι ερωτευμένη . Δεν αντέχω στην ιδέα να τον δω να πληγώνετε .