She's Back (under major editing)

Chapter 36

JOHAN's POV

"Hon, what are we gonna do with Jean? Are we gonna tell that to Mama?" Elle asks me while we are sitting and cuddling on the hammock. Ako mismo ang nagpalagay noon sa cottage na inookupa namin. Dahil naisip ko na dati na dadalhin ko sa beach na ito ang asawa ko one of these days kahit hindi ko pa siya nakikita.

And now it's a dream come true.

Napaisip din ako sa sinabi nito nag-aalala na din ako. Ilang araw na since nangyari ang insidenteng pagbaril sa Mommy ni Erick at hindi pa din nakikita ang may gawa noon.

Tanging ang kapatid ko lamang ang nakakaalam ng totoong nangyari. And I also wondering why is she on that place that day. I thought she's busy to get the requirements para makapag-aral ulit siya sa London.

"Hon, I think it's better na hindi na muna natin sabihin ito sa Mama. Makakasama sa mama ang mag-alala. Sabi mo nga her heart is not that capable of handling stress and problems. Kaya hon I am asking you if it's okay kung sa atin muna titira si Jean?" I asked her and kissed her temple.

"Of course hon that's pretty much better. Para mabantayan din natin siya."

"Thank you hon." I hugged her tightly. I don't know how to thank God for giving me this lovable, caring and understanding wife. I think I don't know what to do now if she didn't give our family a second chance.

Hinampas lang niya ako ng mahina sa dibdib bilang tugon.

Nanatili lang kaming magkayakap habang nagsusway ang isa kong pa.

------------

It's been three days since we've been here in our resort. Sobrang nag-eenjoy ang mag-ina ko. Gustuhin ko mang mag-enjoy na katulad nila ay hindi ko magawa dahil sa kapatid ko. Until now tahimik pa din siya o kaya naman ay bigla na lamang tutulo ang luha nito.

I tried to talk to her but she didn't response to me. Elle tried too but it's still the same.

Katulad na naman ngayon nakatulala na naman ang kapatid ko at hindi na naman ito nagsasalita. Kumakain naman ito at naglalakad lakad ngunit she never say any word.

Sabi ng psychiatrist na tumingin dito ay marahil na-trauma daw ito sa nakitang pangyayari. Kaya I decided to send her to psychiatrist first thing we set our feet in manila.

I want my sister to go back from what she is. From the happy, jolly and full of surprises na kapatid ko. I missed her old self.

I will make sure that the person who cause this trauma to my sister will pay big time.

Lalapitan ko na sana ito ng may tumawag sa pangalan ko.

"Johan!" nagulat ako sa nakita ko.

"How did you know that we are here?" I asked her.

"Simple. I have my ways Johan and I told you I want to come. Hindi mo man lang ako inimbitahan. Remember we're FRIENDS." She said sarcastically.

She looks at my sister who is looking at the sea now.

Lumingon ang kapatid ko sa gawi namin. Marahil narinig nito ang pagtawag sa pangalan ko at naramdaman nya sigurong may mga taong nakatingin dito. Makikita ang gulat sa mukha ng kapatid ko ng malingunan kami nito kasama ang babaeng kanina ay tumawag sa akin.

Bigla tila maiiyak ang kapatid ko.

Dali-dali ko itong nilapitan ng Makita kong sunod-sunod ng pumatak ang luha sa pisngi nito. I want to wipe all the tear and pain that she's having right now. Naguguluhan man ako sa reaction ni Jean towards Jill ay hindi ko na muna pinansin.

All I want is to calm my sister. To mend her pain. Mabuti na lamang at nakalapit agad ako sa kapatid ko bago ito matumba.

Dali-dali ko itong dinala sa cottage namin na malapit lamang doon. Naramadaman ko ding sumunod sa akin si Jill.

"Is she okay? What happened to her?" sunud-sunod na tanong sa akin ni Jill.

"I don't know either." I just said. I put her down on the sofa.

"Hon what happened?" nag-aalalang tanong naman sakin ni Giesselle.

"Hon, I don't know. Can you check her? She passed out." I told her what happened.

"Let me check her." Jill said. She is also a doctor.

"No Jill I'll do it. Mas gusto ni Jean na ako ang natingin sa kanya." Giit naman ni Giesselle.

Tama ito, ayaw ng kapatid ko na ibang tao ang nagche-check-up dito dahil nagwawala ito kapag iba.

Binuhat ko ulit ang kapatid ko patungo sa sarili nitong silid naramdaman kong sumunod si Jill at Giesselle.

"Hon, ako na ang bahala kay Jean pakibantayan na lang si Johan." Giesselle said after I put my sister down on her bed.

Lumabas na kami ako at niyaya ko si Jill. Isinama ko ito sa labas kung saan nandoon ang anak ko.

GIESSELLE's POV

Tiningnan ko kaagad ang bp at pulse rate ni Jean nang makaalis na sina Jill at Johan. According to her vital signs it's normal. Maybe it's just over fatigue or stress or because of her trauma.

Lilinisan ko na sana si Jean ng magmulat ito ng mga mata. Biglang tumulo naman ang mga luha nito at mukhang takot na takot ito na hindi ko mawari.

Nilapitan ko ito at niyakap. Gumanti ito ng yakap at humagulhol na ito ng iyak.

"Ate... Ate..." iyak nito sa akin habang nakayakap pa din ito at nakasubson ang mukha niya sa akin.

"Ate... W-wag m-mo a-akong iiwan.. please ate... please.." pagmamakaawa nito sa akin.

Naaawang hinaplos-haplos ko ang mahabang buhok nito at tumango. "Oo Jean andito lang si ate at ang kuya mo nandito lang din pati si Jules andito lang din siya. Andito kaming pamilya mo para sayo."

"Ate... Ate n-natatakot ako... I-I'm really scared... d-dito ka lang ha p-please ate..." garalgal pa ding sabi nito.

Inilayo ko siya ng bahagya sa akin at tiningnan ko siya sa mata at pinunasan ang mga luhang malayang naglalandas sa pisngi nito.

Puno ng takot ang mga mata nito. "Jean makinig ka sa akin. I want you to tell me the truth... what really happened that time?" I asked her while looking intently at her eyes.

"N-Natatakot ako ate... N-Natatakot ako... B-baka kung a-anong gawin nya sa inyo ni kuya... B-Baka.... Ate... ate..." iyak pa din ito ng iyak kaya naman niyakap ko na lamang siya at pinayapa.

"Kung hindi ka pa ready na magkwento okay lang, aantaying ko ang time na maging ready ka na. Basta huwag ka ng umiyak at mag-alala. Tutulungan kita hanggang kaya ko. I'm always here for you. Ate mo ako eh." Tumango ito.

"A-Ate k-kilala ko kung s-sino ang b-bumaril sa M-Mommy ni Doc E-Erick... K-kilalalang-kilala ko........" umiiyak na sabi nito.

------------

A/N: pabitin lang... hahaha.. may hint na ba kayo kung sinong may gawa? ako wala pa... hahaha... sino kayang pwedeng gumawa nun? binitin ko talaga yong kapatid ko kasi pang-abala eh. lol. may short story nga po pala ako kung mapapadaan po kayo paki-read na din po ang title po ay "In just a minute" sana po magustuhan nyo... Basahin nyo din po yong isang story ko "Childhood Enemies" thankchu...