Ang Binibini Ng Finley University

17

Augustus' POV

Ano nakakatawa sa sinabi ko? I'm just worried at her tapos tatawanan n'ya lang ako? It's possible na mainlove siya sa g*gong 'yon.

Yeah, I know. She already told us na walang meron between them. But when I saw her earlier, talking with him. Alam ko na.

Actually, hindi naman talaga ako pinapunta si Dad sa bahay ni Xeqe, na classmate nila. Sinadya ko lang kase alam kong kakabahan 'yang si bruha. But totoong nasa bahay si Kuya Maxrine, her brother. And I actually don't know why, napakadalas lang talagang pumunta sa bahay n'yan kapag may occasions lang.

Nakarating kami kaagad sa bahay because I took a shortcut. "What are you doing?" I asked, nakatago siya sa likuran ko habang nakahawak saaking kanang braso, kanina pa.

"Ssh, basta pumasok kanalang." She answered. Hindi na ako nagreklamo kasi alam ko naman kinakabahan siya ng sobra. I took a deep breath before entered our house, his brother is quite scary, you know.

Parehas kaming napahinto pagpasok ng pinto ng salubungin kami ni Kuya Maxrine, but she hugged Maxwell tight and this isn't what I expected.

Maxwell's POV

Hindi kaagad ako nakagalaw o nakapagsalita ng gawin ni kuya iyon saakin. Ang akala ko ay bubungangaan niya kaagad ako dahil sa mga nagawa ko kalokohan habang nasa probinsiya siya.

"It's good to see you again." Kaagad niyang sabi pagkatapos niya akong yakapin ng mahigpit.

"K-Kuya! Hi. Anong ginagawa mo dito? Hehe." Kabado kong tanong.

"Why? Aren't you happy that I'm here?" Tanong naman ni Kuya na kinagulat ko.

Napatingin ako kay kalendaryo. "Syempre..." Pinandilatan niya ako ng mata. Tama naman ako ha! Sino bang matutuwa na nandito isa sa kinakatakutan mo tapos alam mo pang may nagawa kang kalokohan."...Syempre masaya kuya! Haha."

"Ikaw talaga 'di ka parin nagbabago." Saad nito at ginulo-gulo ang buhok ko.

Teka, anong 'di parin nagbabago? Ito na 'yon, katapusin kona. "Kuya magbibihis muna ko tignan mo oh naka uniform pa ako." Mabilis kong sabi bago pa siya magsalita.

Alinlangang siyang tumango. "Oh sure."

Tumakbo na ako papunta sa aking kwarto at kaagad na naupo sa kama. Ngayon ko lang namalayan na mauubos na pala ang kuko ko kakangatngat ko dito.

Nakapagpalit na ako ng pambahay pero mas naisip kong magstay sa loob ng kwarto ng ilang minuto para pagparactice-an ang pwede kong idahilan once na simulan niya na akong pagalitan. Ang oa pero gusto ko lang maging ready, hindi ko pa talaga gusto na masundo ni San Pedro.

Naisipan ko nang bumaba ng hindi na ganoon kalakas ang tibok ng puso ko dahil sa kaba. "Nasaan si Kuya?" Tanong ko kay kalendaryo ng maabutan ko siya lang ang nasa sala.

"Umalis na siya, kanina pa. Napaka kupad mo kase, o baka naman sinadya mo lang." Sagot niya.

Imbis na mainis pa sakaniya, nagpunta nalang ako sa ilabas at nagbasakaling nandodoon pa ang kotse niya pero wala na.

Umalis na kaagad siya? Sana manlang sinabi niya 'no, nakakatampo pero kasalanan ko rin eh. Teka kasalanan ko nga ba? Kasalanan talaga ng desisyon ko eh. Edi kung sana nagdesisyon yung desisyon ko na bumaba kaagad naabutan ko pa si Kuya.

Kinabukasan. Nagsabay kami ni kalendaryo sa pagpasok. Pinaalala niya rin kanina 'yung paglipat ko ng ibang section kaya bigla nalang ako tinamad bigla.

Hindi pa ako nakakapasok ng bigla na akong salubungin ni Aber na pawis na pawis. "Runner kaba? Bak---."

"S-Si Yukie nasa h-hospital Maxwell." Sabi niya habang naghahabol ng hininga.

Para bang nanihas ako sa kinatatayuan ko ng marinig ang sinabi niya. "H'wag ka ngang mag joke. Mas gusto ko pa 'yung mga corny jokes po kahapon kaysa d'yan." Seryoso kong sabi sakaniya.

"Hindi ako nagjojoke Max." Sabi niya at napanguso.

"Sige na nakakatawa na. Kaya tama na sa corny jokes mo." Sa oras na 'to ay naging strikto nalang bigla ang boses ko.

Hindi na siya nagsalita kundi hinila lang ang kamay ko at tumakbo. Hindi ko alam kung seryoso ba talag siya o hindi. Totoo nga. Natanaw ko 'di kalayuan ang iba kong nga kaklase na nasa haral ng hospital na malapit lang sa F.U.

"A-Ano bang n-nangyari?" Tanong ko.

Walang sumagot ni isa sakanila bagkus ay nagsipasukan sila sa loob ng hospital, pero ako...Hindi ko alam kung papasok ba ako o hindi. "Tara na dali." Sabi saakin ni Khenji at hinawakan ang braso ko kaya wala akong ibang nagawa kundi ang sumunod nalang sakanila.

"Hindi ba dapat nasa skwelahan kayo mga bata?" Tanong saamin ng nurse na parang mga nasa 20's lang ang age.

"May bibisitahin lang na kaklase and take note we're not bata." Sagot ni Josua.

"Hi miss may I know yo---." Hindi na natapos ni Calyx ang sasabihin niya ng suntukin siya ni Astros sa dibdib.

"Manahimik ka nalang d'yan." Mahinang sabi ni Klein kay Calyx.

"Yuki Nathaen? Room id niya?" Tanong ni Khenji.

"Yukie Nathaen..." Pabulong nabanggit ng nurse habang may tinitignan sa isang libro. "Here, room 201. Pero may limit lang ang dapat na bumisita."

"Kaunti lang naman kami ah." Reklamo ni Aber.

"Eight kayo, three to five lang dapat ang dapat na bumisita sa isang patient." Sabi ni nurse.

"Tatlo lang naman sobra, payagan muna kami." Ani ni Astros.

"Alam mo miss, pwede naman nating pag-usapan 'y---." Hindi ulit natapos sakniya sasabihin ni Calyx ng muli siyang siyang suntukin sa dibdib pero si Zy na ang sumuntol sakniya ngayon.

Narinig ko ang mahinang pagtawa ng nurse. "Tsk, tsk. Sige na pwede na kayong pumuntang walo."

"Thank you, miss." Sabi ni Calyx dito sabay kindat.

Nakarating kami sa room na sinabi ng nurse. Pagpasok namin ay mayroong dalawang nurse doon. "Yukie! Okay kalang? Ano ba naman kaseng ginawa mo huhu." Tanong ni Aber kay Yukie.

Ang daming pasa sa braso niya ganoon din sa ibang parte ng mukha. "Anong ginagawa niyo dito? I'm fine, okay."

"Galit ka?" Tanong ni Khenji.

"No, of course I am not. Baka mapagalitan pa kayo ng adviser natin dahil saakin."

Napatingin ako sa ginagawa ng dalawang nurse sakaniya. Bigla nalang nanakit ang ulo ko sa hindi ko alam na dahilan. Nanghina rin kaagad ang aking mga tuhod dahilan para mapaupo ako sa sahig.

"Layuan mo ang Kuya ko!"

"Maxie. Magiging okay lang si Kuya okay? Basta gawin mo lang lahat ng mga bilin ko sa'yo." Sabi mo kahit alam mo namang hindi ka talaga okay pero mas inisip mo na hindi dapat ako magalala sa'yo.

Tinanguan kita habang patuloy ang pagpatak ng aking mga luha. Sinundan kita ng tingin hanggang sa maidala ka sa labas ng kwartong.

Napapikit ako at tinakpan gamit daliri ang aking mga tainga upang hindi marinig ang sigaw mo tulad ng binilin mo saakin. "K-Kuya, ayoko na. Gusto ko nang umuwi saatin."

// errors ahead, lame, slow updates.