action figure | hanjun

11

Not: Bu bölümde Nectar'da Hansol'un gelişinden sonraki olaylar yazılmıştır. Küçük bir hatırlatma:

İyi okumalar!

✧✧✧

Yazar Anlatımından

Duyduğu çığlıkla kasaya para koyan Dejun hızla mutfağa gitmiş, kiler tarafından gelen ve hayatı boyunca da olsa asla unutamayacağını bildiği sesi duymasıyla ikinci defa düşünmeden mutfak çekmecelerinin olduğu tarafa yönelmiş, kaşıklığın altına sakladığı silahı çıkarıp içindeki mermileri boşaltır boşaltmaz kilere dalmıştı. İçeri girmeden önce ise mermileri cebine atıvermişti.

Silahın tetiğini çekip derin bir nefes veren Dejun içeriye girer girmez silahını bir zamanlar aşkla baktığı bedene doğrulttuğunda karşısındaki siyah saçlı bedenin gözlerindeki şaşkınlıklık bile Dejun'un içinin titremesine neden olmuştu.

"Hansol, bırak Renjun'i."

Hansol gördüğü bedenle şok geçirirken ağzından fısıldarcasına çıkan ismi, olağanüstü sessizlik nedeniyle, odadaki herkes duymuştu.

"Xiaojun..?"

Kolunun altındaki bedeni usulca bırakıp silahını indirdi Hansol, bu sırada Renjun hızla Kun'a koşmuş, sığınmıştı ona.

"O ismi bırakalı çok oldu, ben Xiaojun değilim Hansol. Bu yüzden bir adım daha atarsan seni acımadan vururum."

Dejun'un uyarısıyla olduğu yerde kaldı Hansol. Onu vurabilir miydi gerçekten? Daha ilk tanıştıklarında eline silah dahi alamayan beden şimdi onu vurabilir miydi?

'Bir saniye...'

"Siz birbirinizi tanıyor musunuz?"

Kun'un sorusuyla gülerek başını sallayan Hansol sağ elini kaldırıp yüzük parmağındaki siyah alyansı gözler önüne serdi.

'Sen dolu silahı eline alamazsın Dejun.'

"Hem de nasıl, kimse benden daha iyi tanıyamaz onu."

"Her şey eskide kaldı, biz boşandık!"

Dejun yeniden sinirle konuştuğunda alayla gülümsedi Hansol. Dilini yanağında gezdirip bir süre Dejun'u süzmüş, daha sonraysa kıkırdamıştı.

'Bir an gerçekten beni vuracağını düşünmem...'

"Evet, her şey eskide kaldı ama hâlâ aynısın Xiaojun. Elindeki silahın içi boş, biliyorum. Sen asla dolu bir silahın tetiğini çekmezsin."

Hansol'un dedikleriyle silahını yere indirdi ve gözlerini kaçırırken ofladı Dejun. Hansol ise gülümseyerek elindeki silahı havaya kaldırmış, şarjörünü çıkarıp içindeki mermileri gözler önüne serdikten sonra geri takmıştı yerine.

"Anlaşılan üstünlük yeniden bende?"

"Sanmıyorum. Şu an kafede polis var."

"Polis?!"

Kun, Renjun ve Hansol aynı anda bağırdığında Dejun yarım ağız sırıttı.

"Bizim Yangyang turnayı gözünden vurmuş, sevgilim dediği çocuk polis çıktı. Neydi adı Renjun?"

"Wong Kunhang."

"Hah, o işte."

Dejun parmağını şıklattığında sinirle nefesini verdi uzun boylu beden. Her ne kadar emniyete adam sızdırmış olsa da içeride bulunan polis tehlikeden başka bir şey olamazdı Hansol için.

Gözlerini kalın kaşlı bedenin gözlerinden ayırmadan bir süre sessizce onu izledi ve emin oldu yalan söylemediğine.

İçeride gerçekten de bir polis vardı.

"İnanmıyorum demek isterdim, ama yalan söylemediğini anlayacak kadar iyi tanıyorum seni güzelim. Bu yüzden şimdilik geri çekileceğim."

"Bir daha gelme."

Ona kapıyı gösteren Dejun'a göz kırptı ve mutfağın penceresinden çıkıp sırtını duvara verdi hızla, böylelikle diğerleri göremese bile onları dinleyebilirdi Hansol.

"Gitti mi?"

"Evet, gitti."

"Ama geri gelecek."

Dejun'un dedikleriyle gülümsedi ve silahını beline sıkıştırdı Hansol.

'Elbette geri geleceğim, seni buldum çünkü güzelim.'

"Geri mi gelecek?"

Başını salladı Dejun. Bakışları bir an olsun Hansol'un çıktığı pencereden ayrılmazken sessizce mırıldandı.

"Ben de geri geleceğini bilecek kadar iyi tanıyorum onu."

Duyduklarıyla sırıttı ve yavaşça uzaklaştı kafeden. Dejun'un dedikleri Hansol'un kalbindeki sönmüş ateşi canlandırmış, harıl harıl yanmaya başlamasına neden olmuştu.

"Seni yeniden görmek harika olacak Xiaojun."

'O ismi bırakalı çok oldu, ben Xiaojun değilim Hansol.'

"Hayır, sen hâlâ benim küçük Xiaojun'umsun..."

✧✧✧