MAFYA'NIN AŞKI

15.

Sonradan dediğim şeyin utancıyla gözlerimi kaçırıp

-Yani .. tamam ya gir giyin  sen.  Evet evet , hadi git!

Ellerimi sallayarak gitmesini işaret etmiştim. Yukarıya kıvrılmış dudaklarıyla

- Yanında da giyinebilirim sorun yok.

Yanaklarımın utançtan yandığını hissedebiliyordum. Başımı diğer tarafa çevirip,  iki üç kere öksürerek  kısık sesle

-Şey... peki.

Anında yanımda  bitmiş beni yavaşça kucağına almıştı. Kucağında ona bakmadan

-Bunlar senin yüzünden ne diye korku filmi açarsın ki?

- Ben ne bileyim korkacağını.  Sana sormuştum istediğin var mı diye .

-Hemen de cevap ver zaten. Ben yok diyince ' korku filmi al ' dediğimi  falan mı zannettin ?

Başını  aşağı yukarı sallamış,  beni yavaş bir şekilde giyinme odasındaki deri koltuğun  üzerine koymuştu. Birde ukalaca cevap vermesi yok mu?

-Evet  .

-Sanki hayatım çok mükemmel de bi korku filmi eksikti.

Gözlerimi kapatmış giyinmesini bekliyordum. Yüzümün önündeki nefeslerle  korkuyla gözlerimi aralamış karşımda onu görünce derin bir nefes vermiştim . Elimi kalbimin üzerine koyup

-Hayaletler geldi sandım.

Bu dediğime anında dudakları yukarı kıvrılmıştı. Bu aralar ne kadar da güleryüzlüydü. Amacı neydi acaba ?
' Belki  de planımı  öğrenmiş, vereceği cezaya hazırlık yapıyordu.'

Beni tekrar kucağına aldığında kollarım istemsizce boynuna dolanmış,  gözlerimi kaçırmıştım. Birkaç  dakika öylece durmuş bana bakıyordu.

-Şeyy... heh bana korku filmi izletmenin cezasını çekiyorsun. Taşı beni.

Yanağıma öpücük kondurmuş, yatak odasına adımlarken

-Sanırım hergün izleteceğim .

Yatağa uzandırıp  kendisi de yan tarafımdaki  yerimi aldı. Sırtımı ona döndüğümde,  derin bir nefes aldığında kızacağını düşünüp  kendimi korkuyla ona  yaklaştırmıştım. Hem onun korkusu hem izlediğimiz filmin de etkisiyle sanırım korkum iki katına çıkmıştı. Sırtım ona dönük bir şekilde hüzünle

- Ne zaman buradan kurtulacağım?

Kollarını belime dolayıp,   başımın arkasından saçlarıma öpücük kondurmuş

-Benden baska gidecek bir yerin yok küçük.

Sanırım haklı olabilirdi. Hep aklıma buradan gitmek istediğimi  kazımıştım ama daha sonrasını hiç düşünmemiştim. Olsun yine de bu ruh hastasıyla aynı  çatı altında yaşamak boğucu ve diken üstünde durulasıydı. Korkuyordum işte... acaba onu yaparsam kızar mı, şunu yaparsam vurur mu ve  daha  fazlası düşünceler beni öldürüyor,  tüketiyordu...

Arkamı dönüp yüz yüze gelmemizi sağladım. Nefesi deydiği  heryerimi  yakıyor , uyuşturuyordu . Güvenini kazanacaktım işte , nasıl olduğu önemli değildi . Sonucu  başarılı bir şekilde olacaktı.
Titreyen elimi kaldırıp yanağına götürecekken vazgeçmiş indirmiştim. Kaşları  çatılmış  ne yapmaya çalıştığımı  anlamaya çalışıyor gibiydi. Titreyen elimi arkama alıp burukca gülümsedim.

Bu sefer o , elini  cesurca  yanağıma  koyup okşamaya başladı.
Alnımı göğsüne yaslayıp gözümden akan bir damla yaşla

-Artık bu kabustan uyanmak istiyorum .