MAFYA'NIN AŞKI

12.

Merhabaaaaağğğğ yine bennn

Iki bölüm atayım dedim .🤪

Bol bol yorum yaparsanız sevinirim bebeklerim.... 💚

Iyi  okumalar,  umarım beğenir ve diğer bölüm gitmek istediklerinizi yazarsanız.

⬇️

Bade KARATAŞ

Sabah belimdeki baskıyla gözlerimi araladığımda ruh hastasının üzerinde,  beni  sıkıca sarmalamış  bir şekilde  duruyordum. Dün olanlar gözümün önüne gelince gözlerim hemen dolmuş dudaklarımı ses çıkarmamak için birbirine iyice bastırarak üzerinden kalkmak için hareketlenmiştim. Başını kaldırıp aralanmış gözleriyle bana bakıp

- Ne oldu küçük!

Birşey dememiş kendimi kucağından itmeye çalışmıştım. Belimi daha cok sıkmış

- Ne oldu?!

-Seninle uyumak istemiyorum.

Derin bir nefes verdikten sonra  başımı tekrar göğsüne bastırıp kendisi de rahat bir pozisyon aldıktan sonra 

-Yat uyu daha erken .

Hicbir şey olmamış gibi uyuyabilmesine aslında hiçte şaşırmamıştım. Çünkü  ruh hastası şizofren ve katildi. O soğukkanlı olmayacaktı da,  ben mi olacaktım ?..

Sonunda o uyanmadan kalktığımda hızla ve sessizce odadan çıkıp merdivenlerden koşar adımlarla inmiş kendimi merdiven altına atmış, yerimde küçülmüştüm.  Korkuyordum  ondan bana zarar vermesinden ölesiye korkuyordum.
Meğer ne acıymış bir kadının korkuyla kendini gizlemesi...

Yutkunup başımı dizlerimin üzerine koymuş,  gözlerimi kapatmıştım.
Anne , baba , abla  benim bu halimi görüyor musunuz? Sizde bana üzülüp acıyor musunuz,  yoksa bunları hakettiğimi mi düşünüyorsunuz?

Gözyaşlarım tekrar akmaya başlarken bir an eniştemle olmayı diledim. Bu adamın elinden  kurtulup , o diğer  pislik adamın yanında olmayı ölesiye diledim.

Elimi kendim  bile farketmeden boğazıma koyup, başımı duvara yaslayarak  sıkmaya başlamıştım. Boğuluyor nefes alamıyordum. Bulunduğum  bu küçücük yer daha da küçülmüş ve duvarlar üzerime üzerime geliyordu artık. Oysa ne kadar da isterdim bende yaşıtlarım gibi olmayı,  onların telâşlarından yaşamayı.
Benim bu taşıma kadar  yaşadığım tek şey hayatta kalma stresiydi. Yanlış anlaşılmasın;  yaşamak  için stresliydim , uzun  yaşayacağımdan herşeyden çok çok  korkuyordum .

Ne olurdu ,  Allah şimdi canımı şuracıkta alsa .

Boğazımı sıkan  elim yüzünden nefes almam daha da zorlaşıyor, artık  gözlerimden yaşlar akıyordu. Elimi çekip  , sessiz olmak için kolumu  ağzıma  iyice bastırıyor öksürük seslerimin çıkmasını engelliyordum.

Ayak seslerini duymaya başladığımda elimle ağzımı,  aynı şekilde gözlerimi sıkıca kapatmıştım.  Inşallah beni bulamazdı.

-Bade ....