Everything Went Last

Phase 12

Phase 12

I feel the silence while we are on our way home. The silence was so loud that I could hear my heart beating so fast. I can feel my breath ragging.

I took a sight on Aaron, who's very serious while driving. He's gripping the steering wheel so tightly. But he is still so calm.

His dark eyes become more defined, and he is frowning. Mas nadedepina iyon dahil sa kanyang makakapal na kilay na naka kunot. Hindi ko mawari kung ano ang nararamdaman niya dahil sobrang tahimik niya.

When we went out of the party, he became so silent. Tango at iling na lang ang tugon niya sa mga kasama namin.

Kinakabahan ako dahil hindi ko pa ito nasabi sa kanya. I know it's my fault, why did I make it this long. Alam ko naman ang kasalanan ko roon pero pakiramdam ko ay salungat kami ng opinyon sa bagay na ito. Naiintindihan ko naman iyon. But I am not feeling the silence right now.

Sobrang tahimik na hindi ako sanay. Dahil ba sa may bumabagabag sa'kin o dahil sobrang tahimik ni Aaron.

He looks so serious. Nang makarating kami sa aking apartment.

"We should talk," pauna niya.

Tumango ako at pumasok sa loob. I put my bag at the centre table and settled down in the one seater sofa.

Parang hindi ako mapakali dahil kukompratahin niya ako.

Nakapamaywang siya sa harap ko. Tumingin siya sa itaas at suminghap siya. Ang kanyang kanang kamay ay nasa kanyang bibig samantalang ang isa ay nasa kanyang baywang. Muli siyang suminghap 'tsaka bumuntong hininga.

Habang ako nama'y nakaupo sa sofa. I fidgeted my hands and waited for him to say a word. Pero makalipas ng ilang minuto ay wala pa rin itong tanong.

"I'm sorry," iyon ang sinabi ko dahil hindi ko alam kung paano ko ito sisimulan.

"Ano'ng ibig sabihin ni Rida kanina?" Seryosong tanong niya. "I'm not deaf to not hear it clearly. You're what?"

"Unsure," sagot ko.

"Kailan pa? Nauna pa nilang malaman kaysa sa'kin."

"Hindi ko alam. I don't know when, okay?" Sabi ko sa kanya. Because that's the truth.

"Nauna pa sila makaalam kaysa sa'kin," puno nang hinanakit na sinabi niya sa'kin.

"I'm sorry,"ulit ko na naman.

"When they learned about it?"

"Last Sunday. When we are having lunch and we are tal-"

"No'ng nakaraang linggo pa," putol niya sa'kin. "I called you after your lunch. Bakit hindi mo sinabi?"

"I don't want to talk it in the phone. Kasi alam kong seryosong usapan iyon,"paliwanag ko.

Naiintidihan ko kung saan siya nanggagaling. Ang malaman sa iba ang opinyon ng mahal mo sa buhay sa isang sagradong Na puwede namang namin pag-usapan...

Tiningnan niya ako ng hindi makapaniwala. Naiiling siya sa'kin.

I feel so hurt.

Sobrang sakit kasi bakit nila ako pinanguhan. I should be the one settling about this, but now it feels like I should take it out.

"Then the day after that," huminga muna ako ng malalim. "We celebrated your achievement. I don't want to spoil the moment." Dahil kitang kita ko ang saya mo no'n.

"Daming paraan, Kaye," he said out frustration.

"It's not that easy," sabi ko.

Suminghap siya.