Wild Lenses (Profession Series #2)

The life he had

Jose's POV (Past)

"Jose's on his last year in high school. We already talked about this Nelda! Ako ang magpapaaral sa anak ko."

Katatapos lang ng klase ko ngayong araw at hindi ko inaasahang nag-uusap pa rin pala sila. Tsk. Wala talagang kadala-dala tong ermat ko.

"Pagkatapos akong sugudin ng asawa mo sa tingin mo tatanggap pa kami ng tulong galing sayo?! Lito kaya kong buhayin ang mga anak ko. Malaki na si Jose, kaya na niya---"

"No! Hindi magtatrabaho si Jose para sa pag-aaral niya! Nandito ako! I can provide! Magcocollege na yung bata kailangan niyang pumasok sa magandang university. At hindi mo mababago ang desisyon ko!"

Biglang may tumigil na sasakyan sa labas ng bahay at nagtago muna ako sa likod ng pinto, sasakyan yon ni tatay at alam kong dahil lang naman sa pagkokolehiyo ko kaya siya pumunta. Nakakabonding ko lang siya minsan kapag may tirang oras sa trabaho niya, kaya nakakapagtaka na pumunta lang talaga siya dito para don.

Papasok na sana ako sa loob ng makita ko si ermat na umiiyak na naman. I know she suffered a lot, and it's hurts seeing her in pain dahil na naman kay tatay. Sa tingin ko, talunan talaga kaming dalawa pagdating sa pagmamahal.

Nag-aya si Pio na tumambay sa karenderya nang tiyang niya kaya imbes na pumasok sa bahay ay pumunta na rin ako para libre. Nandon na din si dex at ewan ko sa gugong na to kung bakit simula nong ikwento ko yung tungkol kay helzy ay hindi na ako tinantanan.

"Biruin mo pareng Santo! Kaaalis lang ni adi may helzy na agad si Jose! Tinik talaga"

"Helzy?"

Gagi pati si Pio idinadamay niya sa katarantaduhan!

"Oo yung babaeng ikinukwento ni Jose sakin. Yung hindi daw nagsusuklay." Takte sabi ko na nga ba dapat hindi ko na lang kinuwento. Akala ko naman kasi may kilala siyang helzy! Mukhang hindi ata nag-eexist yung babaeng yon ahh.

"Hoy tumahimik ka ngang gunggong ka! Baka gusto mong tawagin ko si Negi dyan sa may kanto" si Negi yung beking may gusto kay dex, ayaw ngang dumaan don ni dex dahil sa kanya. Abno talaga.

"Chill dude! Ito naman hindi na mabiro."

Tsk! Buti na lang may masarap na pares dito. Nakakatanggal ng badtrip!

"Ate isa pa nga. Pakidamihan ng sabaw"

"Kaya ka tumataba Jose ehh. Diet kana, may practice game sa school next sem. Diba magcocollege kana? Try mo bawas tuition yon"

Buti pa tong si Pio laging may ambag. Pagdating sa raket, pambayad utang mabilis talaga siyang lapitan. Hanggang ngayon may balance pa ko dahil sa pinambayad sa kuryente. Tagal kasing magpasweldo don sa pabrika. Konting sweldo pinapatagal.

"Parang hindi mo naman kilala si Jose. Matagal na yang tumigil."

Napabayaan ko kasi yung scholarship ko noon dahil sa basketball. Tapos dumating naman si adi kaya hindi ko na rin ginusto pang bumalik. Pero itong si Pio varsity nga don sa pinapasukan niyang university.

"Malay mo naman, try mo Jose. Papayat kana, baka biglang bumalik si adi" tsk! hindi na ako umaasang babalik pa si adi, binalock na nga ako sa messenger ehh, pati sa text and call wala din.

Tinapos ko na lang yung libreng pahapunan ni Pio, at umuwi na rin ako sa bahay. Syempre nagtake out din ako para sa mga kapatid ko, nagbayad naman ako nakakahiya na kung libre pa rin.

"Kuya! Pasalubong?" Tingnan mo tong batang to gabing gabi na nasa labas pa rin.

"Nasan si Stef?"

"Nasa loob po kuya! Wow, pares!"