ျမတ္ (မြတ် )

16(Z & U)

Zawgyi

အျပင္ေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ကိုယ္အလုပ္ရခဲ့ခ်ိန္ ျမတ္သည္လည္း သူ႔ဝါသနာႏွင့္ကိုက္ညီေသာ အလုပ္တစ္ခုကို ရ႐ွိခဲ့သည္။အလုပ္ကိုယ္စီႏွင့္မအားလပ္ေတာ့သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ျမတ္က နယ္မွာမ႐ွိဘဲ သူ႔အလုပ္႐ွိရာမွာ ေခတၱသြားေနရသည္ကတစ္သြယ္မို႔ ႏွစ္ဦးသားအတူ႐ွိဖို႔အခ်ိန္ေတြ ပိုမိုိနည္းပါးလာေတာ့သည္။

ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းေတြမ်ားစြာ႐ွိေနပါေသာ္လည္း ျမတ္ဆီမွ စာတစ္ေစာင္၊ဖုန္းတစ္ေကာရဖို႔ရာ အလြန္ခဲယဥ္းလွ၏။ကိုယ္ဆိုသည္က ဘယ္သူ႔ကိုမဆို စတင္၍ဆက္သြယ္ရမည္ကို အေတာ္ကသိကေအာင့္ႏိုင္တတ္သူ။ႀကီးက်ယ္လို႔၊မာနမႀကီးလို႔မဟုတ္ပါဘဲ ကိုယ့္ကိုတစ္ဖက္လူက အဖက္မလုပ္မွာမ်ိဳး၊ကိုယ့္ေၾကာင့္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားမွာမ်ိဳးကို စိုးရိမ္၍သာျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ ျမတ္နဲ႔ကိုယ္သည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေဝးကြာမွန္းမသိေဝးကြာလာေလေတာ့သည္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ျမတ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္သလို၊ကိုယ့္အသိလည္းျဖစ္ေသာ လူတစ္ေယာက္ထံမွ ဖုန္းတစ္ခုကိုကိုယ္လက္ခံရ႐ွိခဲ့သည္။

''ဟိုေကာင္ျမတ္ႀကီးေတာင္ ေကာင္မေလးရေနၿပီတဲ့၊အစ္မကေရာ ေအးေဆးပဲလား။ေကာင္ေလးမ႐ွာေသးဘူးလား''

ဖုန္းကိုျပဳတ္မက်သြားေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္ကိုင္ထားေပမဲ့ ကိုယ့္လက္ေတြ တုန္ယင္ေနတာကိုယ္သာသိသည္။ကိုယ္နဲ႔ျမတ္ရဲ႕ပတ္သက္မႈကို သိသူက လက္ငါးေခ်ာင္းေတာင္မျပည့္သည့္အေျခအေနဆိုေတာ့ တစ္ဖက္ကေျပာလာေသာစကားအေပၚမွာ ျပန္ၿပီးေခ်ပေျပာဆိုဖို႔ရာ၊ေမးျမန္းဖို႔ရာ ကိုယ့္မွာအခြင့္မ႐ွိ။ထိုလူနဲ႔ဖုန္းေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ ကိုယ္ဆက္ေလ့မ႐ွိေသာ္လည္း အလြတ္ရေနသည့္ျမတ္ရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ေတြဆီ ကိုယ္လွမ္းေခၚလိုက္သည္။

''ဟဲလို..''

''ျမတ္...နင္...ေကာင္မေလးရေနၿပီဆို''

ဖုန္းကိုင္ကိုင္ခ်င္းပင္ ထိုစကားကို အလ်င္ေစာ၍ ကိုယ္ေမးမိသည္။တစ္ဖက္က အသက္တစ္ေအာင့္စာေလာက္အသံတိတ္သြားၿပီး...

''အင္း..''

ထိုအခိုက္အတန္႔မွာ ကိုယ့္အတြက္ မတ္တက္ရပ္ႏိုင္ဖို႔ပါ ခဲယဥ္းသြားခဲ့ရေတာ့သည္။လမ္းသြားေနရင္းျဖစ္ေပမဲ့ နီးစပ္ရာအုတ္ခံုတစ္ခုမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ရၿပီး ကိုယ္တစ္ကိုယ္လံုးက ေသလူတစ္ေယာက္လို ေအးစက္လာသည္။တြန္းထိုးထြက္ခ်င္ေနသည့္မ်က္ရည္ေတြကို အတန္တန္မ်ိဳကာခ်ရင္း တုန္ယင္ေနသည့္အသံကိုပါ ျမတ္မသိဖို႔အေရး ကိုယ္ႀကိဳးပမ္းရတာ ပင္ပန္းလွသည္။