ျမတ္ (မြတ် )

15(Z & U)

Zawgyi

ကြင္းထဲမွ ျပန္လာၾကေတာ့ အခ်ိန္ကညေနေစာင္းေနေလၿပီ။ႏွစ္ေယာက္သား ေအးေအးလူလူ လမ္းေလ်ွာက္ျပန္လာၾကရင္း လမ္းမွာေတြ႔ေသာ အသိမိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕ကိုလည္း ႏူတ္ဆက္ရေသး၏။တခ်ိဳ႕က အေကာင္းႏူတ္ဆက္သည္။တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ကို ထစ္ေငါ့ခ်င္သည့္ပံုစံျဖင့္ ႏူတ္ဆက္ၾကသည္။လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊စိတ္အေထြေထြပါေလ။

''အုန္းရည္ေသာက္ခ်င္လား''

''အာ...အပူကန္မယ္''

''ေပါက္ကရ။အပူအပုပ္စင္ေအာင္ ေသာက္ရတာဗ်။ေသာက္မယ္ဆို ဟိုေ႐ွ႕မွာထိုင္ေန''

ကြင္းထဲကေန အိမ္ကိုျပန္သည့္လမ္းခုလတ္မွာ စီတန္းေနေသာ အုန္းပင္မ်ား၏ ေအာက္ဘက္ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ကိုယ္ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ဒီျခံက ျမတ္ရဲ႕ ႀကီးေတာ္ျခံျဖစ္ၿပီး တစ္ခါတရံလည္း ကြင္းထဲကအျပန္ ကိုယ္တို႔ဝင္ထိုင္တတ္သည္။

''နင္ တက္မလို႔လား''

''ကိုယ္မတက္လို႔ အုန္းသီးကသူ႔အလိုလိုက်လာမလား''

''နင္တက္ရမွာဆို ငါမေသာက္ေတာ့ဘူး။ျပန္ၾကစို႔''

သိပ္အျမင့္စား မဟုတ္ေပမဲ့လို႔ အကိုင္းမ႐ွိ၊အခက္မ႐ွိ တစ္ေျဖာင့္တည္းပင္စည္ႀကီးကို တြယ္တက္ရမွာမို႔ ကိုယ္စိတ္မခ်ေပ။

''ခဏေလးေစာင့္ေနပါ။ကိုယ့္ကိုၾကည့္မေနနဲ႔။ခဏေလးေနရင္ ကိုယ္ျပန္လာမယ္''

ျမတ္ေစာင့္ခိုင္းသည့္အနား ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖင့္ ထိုင္ေနရင္း ခဏအၾကာမွာေတာ့ အုန္းသီးတြဲႏွင့္အတူ ျမတ္ျပန္ေရာက္လာေလသည္။႐ွပ္အက်ႌက ၾကယ္သီးေတြကို အကုန္ျဖဳတ္ထားျခင္းေၾကာင့္ ျမတ္ရဲ႕ က်စ္လစ္ေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ေပၚရွိ ပြန္းပဲ့ရာအခ်ိဳ႕ကို ကိုယ္ျမင္လိုက္ရသည္။

''ရင္ဘတ္ဟျပဲနဲ႔တက္တာ အသားေတြပြန္းကုန္ၿပီ ၾကည့္''

''အက်ႌျပဲမွာစိုးလို႔ ။ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ဒီေလာက္ပြန္းတာက။ထ...အိမ္ျပန္ၾကမယ္''

ေနေစာင္းစျပဳေနသည့္အခ်ိန္ကိုမွ ရာသီဥတုကလည္းမပူမခ်မ္း၊ဒီလိုကာလက ေနလို႔အေကာင္းဆံုးပင္။ျမတ္တို႔အိမ္ျခံေလးက ဝင္လာတာနဲ႔အပင္ရိပ္ေအာက္မို႔ ပံုမွန္ထက္ကိုပိုေအးသည္။သို႔ေပသိ ေႏြရာသီဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ အိမ္ေပၚမေနႏိုင္ဘဲ အိမ္ေဘးက ကြပ္ပ်စ္မွာ စတည္းခ်ရသည္က မ္ား၏။