ျမတ္ (မြတ် )

23(Z & U)

Zawgyi

''ျမတ္..နင္ ေနာက္အပတ္အားမယ္ဆိုရင္ ငါ့ကိုေလဆိပ္လိုက္ပို႔ပါလား''

''ဘယ္သြားမို႔လဲ''

ကိုယ္ စာပို႔တိုင္း ဟုတ္တစ္လံုးသာသံုးလို႔ ခပ္ေခ်ေခ်လုပ္ေနသူက ေလဆိပ္ဆိုေသာစကားၾကားမွ အဖက္လုပ္ေလသည္။ကိုယ္က အသိတစ္ေယာက္ကို လိုက္ပို႔လို၍ အေဖာ္ေခၚျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ျမတ္ရဲ႕အေတြးမွာက ကိုယ္ထြက္သြားမည္ဟု အထင္ေရာက္သြားပံုပါ။ဘယ္လိုစာျပန္ရမလဲ ထိုင္ေတြးေနရင္း ျမတ္ထင္ေနသည့္အထင္အတိုင္း ကိုယ္ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္လုပ္ခ်င္လာသည္။အကယ္၍ ကိုယ္သာ တစ္ေနရာကို အၿပီးထြက္သြားခဲ့မယ္ဆို ျမတ္တစ္ေယာက္ ဘယႅိုမ္ား ေရြးခ်ယ္မလဲေပါ့။

''ငါ ထြက္သြားေတာ့မလို႔။နင္ ငါနဲ႔လိုက္မလား''

''မလိုကၻဴး''

မတံု႔မဆိုင္းျပန္ေျဖသည့္ အေျဖအတြက္ ေမးမိသည့္ကိုယ့္ပါးကိုယ္ပင္ အခါခါ႐ိုက္ခ်င္မိသြားသည္။

''ဟန္ေဆာင္ၿပီးေတာင္ မေျပာပါလား ''

''အင္း..ကိုယ္ေနသင့္တဲ့ေနရာမွာ ေနေနရံုပါပဲ''

ကိုယ့္ႏူတ္ကေန လက္ထပ္ေတာ့ပါမယ္လို႔ ေျပာၿပီးကတည္းက သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ၾကားက စည္းကို ျမတ္တစ္ေယာက္အပိုင္အႏိုင္ကိုဆြဲခဲ့ေလၿပီ။သူ ဆြဲထားတဲ့စည္းေဘာင္ထဲကေန သူကိုယ္တိုင္လည္းမထြက္သလို ကိုယ့္ကိုလည္းဝင္ခြင့္မေပးေတာ့။ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈပါပဲ။ကိုယ္ေရြးတဲ့လမ္း ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနရတာဆိုေပမဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ သာလြန္ၿပီးပင္ပန္းဆင္းရဲေနရသည္။တကယ္တမ္းက် ျမတ္ကို ကိုယ္မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေပ။

ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္။ဒီတိုင္းေလး ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရေနရင္ကို ကိုယ့္ရင္ထဲေအးခ်မ္းေနၿပီးသား။ျမတ္အေပၚ ကိုယ္ေပးခဲ့တာဟာ အခ်စ္ဆိုတာထက္ ေမတၱာထုထည္ကပို၍ လြန္ကဲသည္။ကိုယ္ ျမတ္ကို အလြန္တရာျမတ္ႏိုးပါသည္။

''ငါ သတိရမိလည္း ငါ႐ူးမတတ္ကိုလြမ္းလည္း
ငါဖုန္းမဆက္မိသြားေအာင္ ငါထိန္းမယ္။
ငါေသြးေအးသလိုမ်ိဴးနဲ႔ အေပၚယံဟန္ေဆာင္ထိန္းထားလည္း ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ႀကိတ္ငိုေနတုန္းပဲ''