I lost my happiness

Chapter 24

Hindi kaagad ako naka pag react when Luciana say that to me..akala ko magiging ok  na ang lahat when I say my feelings about her..but it's not..at ang sakit malaman na yung taong sinaktan mo noon ay ayaw nang maniwala sa pagmamahal mo ngayon..
        
                
                              
Tumayo ako sa kinauupuan ko at lumapit sa labas ng pintuan ng cr..Dinig ko yung mahihina niyang pag hikbi.. Mukhang sinusubukan nitong pigilan ang malakas niyang pag iyak..parang piniga ang puso ko nang makita ko yung pag luha niya kanina.. And that's because of fvcking me!!!
        
           
                       
"Baby... I'm sorry.. Maniwala ka man o Hindi pinag sisihan ko nang lahat ng mga sinabi ko sayo noon.. Yung paninisi ko sayo... Yung pag tatakwil ko sa anak natin.. Yung sinabi kong awa lang ang nararamdaman ko para sayo... Baby I'm regretting every single world I say that day.. I try to find you after attorney give all the paper that you sign.. Pero Hindi na kita nakita..." Sabi ko na Hindi ko na napigilan ang mga luhang lumabas sa mga mata ko I don't care if I cry.. Kung yung iiyakan ko ay yung taong mahal na mahal ko..
      
               
                   
"It's been hell nang mawala ka..so I did not stop searching for you.." Sabi ko na pinunasan yung mga luha sa mga mata ko.. Saka pa ako huminga ng malalim ang bigat kasi sa dibdib ko.. "That makes me realize na nung mawala ka I already lose everything... I lost you..i lost our baby.. I lost my happiness.. I lost the woman I love with my whole life...im really sorry baby.."Hindi ito kumibo sa mga sinabi ko sa kanya.. " I love you baby.. And I'll tell it everyday kahit pa ayaw mo itong naririnig sakin... Mahal kita dahil ikaw ang pinili ng puso ko at Hindi dahil sa awa...nasabi ko lang yung mga salitang yon dahil sa galit at selos.. Im so fvcking jealous ng makita kong may ibang humahawak at nag papaligaya sa asawa ko.. Selos na nauwi na matinding galit ko sayo.. "
         
             
                               
"X-xavier... D--do you really think I can do that to you? " hirap niyang tanong sakin...
        
                     
                       
"No baby! Nawalan lang ako sa hustong pag iisip ko when I see that image... Im sorry I did not trust you... Im sorry kung nag paniwala ako sa mga image na yon..im sorry for not letting you explain your side..im sorry baby.. Im sorry.. " nag sususumamo kung sabi.. "Im sorry kung mas inuna ko pa yung galit ko kesa sa inyo ng anak ko... Im sorry baby I really am.. "
       
            
                   
She did not tell anything..but I can still hear she's craying! Damn it!! Hindi ko puwedeng basta na lang buksan yung pintuan baka lalu lang itong magalit sakin!      
             
               
             
"Baby.. Open the door let's talk.. " nag susumamo kung sabi habang naka dikit yung noo at mga palad ko sa pintuan.. "Don't cry please... Wag mong sayangin yung luha mo sakin.. I'm not worthy to cry for... I'm a fvcking jerk para paiyakin at saktan ka.."
        
                   
                       
"Leave.. Wag mo na akong pag aksayahan ng panahon.. Just leave me alone..." Anito saka ko pa Dinig yung pag hikbi niya sa kaiiyak niya sakin.. "Just give all your attention to your son mas kailangan ka ng anak mo than me.. He's you son..kahit ipa DNA mo pa siya.. Just please don't hurt him... Ayus lang kung ako ang saktan mo physically and mentally wag lang yung anak mo...Xavier if you hurt him and break he's heart like you did to me  Hindi ako mag dadalawang isip na ilayu ulit siya sayo... I'll do anything to take him again and leave you alone... "
        
                 
                        
Hindi ako naka pag salita sa sinabi niya Hindi ko na rin napigilan yung pag iyak ko nang mahina...maybe she's right mukhang hulina ang lahat para sa amin maybe I can't take her back again... At Alam kung it's my big mistakes...
           
                
                     
"Daddy.. Mama... " Dinig kung sigaw nang anak ko sa labas ng pintuan "finish na po ako.. " mabilis kung tinuyo yung mga luha na lumabas sa mga mata ko bago ko buksan yung pintuan..
         
                  
                       
"You look handsome now.. " Puri ko sa anak ko saka ko pinasaya yung boses ko kahit pa ang bigat bigat ng loob ko..
         
                   
                        
"Daddy did you cry po? " tanong nang anak ko na nag aalala habang papasok sa loob ng kuwarto.. "Nasaan po si mama? "
        
                
                    
"Nasa cr si mama. " sabi ko saka ko siya binuhat.. "Iwan na muna natin siya.. Let's wait to your Lola and Lolo downstairs.. " pag iiba ko ng usapan..
           
               
                              
I don't want him to hear he's mother craying because of me.. Ayokong mag alala ito kapag nalaman niyang Pina iyak ko nanaman yung mama niya..
        
            
                    
"Sige po!!" Masaya nitong sabi sakin habang karga ko siya palabas ng kuwarto. "Magugustuhan po ba ako nina Lola ang Lolo? " may pag aalala nitong tanong
         
               
                        
"Of course they will.. " masaya kung sabi sa kanya.. "Why did you ask that? "
          
               
                            
"Kasi po.... Hindi po ako lumaki na kasama kayo.... Tapos po this is the first time na makikita nila ako.... Baka.... Po..... Magalit sila samin ni mama..... " anito sakin..
           
                
                         
"Buddy don't think to much...alam nilang anak kita.. And they know that im finding both of you.. " sabi ko na ngumiti pa sa kanya.. Kahit pa halus bumaon na nang buo yung mga kutchilyong naka saksak sa puso ko!! "Don't worry ok? They will love you like how I love you and your mama.. "
           
                           
                
Matamis itong ngumiti at niyakap pa niya ako.. He's small embrace warming my heart of happiness... Isang yakap pa lang ng anak ko parang nawawala yung pag aalinlangan ko at takot na pakawalan yung mama niya..
        
                                  
                
"I love you din po.. " anito habang naka yakap sa leeg ko.. "Kayo po ni mama..." Napa ngiti na lang ako sa tugon ng anak ko.. Luciana really thought him so right..
              
                        
                                
I won't give up my baby.. Hindi na ulit ako makakapayag na mag ka hiwa hiwalay tayo.. Bulong ko sa utak ko na may pag aalinlangan what if Hindi na ako mahal ni Luciana like she said before.. Pano na lang kung ang tanging nag bubuklod samin ay ang anak namin.. Should I let her go? Or should I keep her kahit pa Alam kung nasa saktan ko lang siya...
        
                 
                 
                   Luciana
       
                 
Pag labas ng mag ama.. Mabilis akong nag hilamos ng mukha ko.. I did not open the door dahil kilala ko ang puso ko masyado itong marupok pag dating kay Xavier.. Baka hindi ko pa Tapos yung mga sina sabi ko at bigla na lang akong mapa I love you sa kanya... You can do it Luciana... Hindi mo siya kailangan!! You live 5 years without him!!
         
                
                         
Pag papalakas ko ng loob.. Pero ang totoo my heart want to forgive him.. Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang sarili ko.. I need to look like strong outside kahit pa bugbog na yung loob ng katawan ko sa sakit at bigat sa puso!! Bakit kasi napaka drama ng buhay ko..
        
               
                        
Ilang oras pa akong nanatili sa loob ng kuwarto to really calm my self baka kasi bigla nanaman akong maiyak sa bigat ng dibdib ko.. Craying is my way para maibsan kahit kaunti yung sakin sa pusong nararamdaman ko... Baka bigla akong mahimatay if I did not cry..     
         
                          
                                  
"Mabuti naman at nakita na kayo ni Xavier.. " masayang sabi ng mama ni Xavier samin.. "Tapos kasama niyo pa yung apo namin!! Ang cute cute mo naman!!"
       
                          
                                  
"How are you Iha? " tanong ng papa niya while looking at me and Xavier.. Mag katabi kasi kami ngayon sa isang upuan luc is here so we need to act like nothing happened..
         
                      
           
"Ayos lang po ako.. " sagot ko na may pag aalangan na kausapin ang mga ito..
               
                          
                                  
"Iha.. Don't lie to us.. " anang mama niya na may simpleng pag kaka ngiti sa mga labi.. "I know it's not fine.. Lalu na kung ikaw lang mag isa ang nag palaki sa anak mo, I know that feeling mama rin ako. At kitang kita ko sa katawan mo ang epekto non you look stress and you look pale.."nag aalala nitong sabi then he look Xavier.. " pinapakain mo ba ang asawa mo? "
       
                          
                                  
"Hmmm.. Yes ma.. " ani Xavier na napa kamot pa sa batok niya..
       
                          
                                  
"Kung Hindi pa sinabi nung kambal na narito na si Luciana at yung apo namin Hindi mo sasabihin samin ano?" Anang mama niya na naka taas ang kilay.. "Balak mo bang itago samin yung mag ina mo? "
       
                          
                                  
"No ma.. " kaagad na sagot ni Xavier.. "I'm still fixing my mess kaya Hindi ko po masabi kaagad sa inyo..gusto ko kasi maayus na kaming mag asawa before we face you.. "
         
                    
              
Naningkit yung mga mata ng mama niya saka ito tumayo at lumapit sakin... Then she hug me so tight ang init ng pag kaka yakap nito sakin.. Na miss ko tuloy yung mga yakap ni mama sakin noon ganitong ganito kainit yon...
        
                       
                          
                                  
"Luciana  iha.. Wag kang madala sa ka guwapuhan ng lokong yan for sure he will  use that para patawarin mo siya. " anang mama niya sakin.. "Don't forgive him easily nang malaman niya kung gaano kasakit yung ginawa niya sa inyo ng apo ko! "
       
              
                  
Natawa ako ng mahina sa sinabi ng mama niya. I did not think na ganito ang sasabihin niya sakin akala ko kakampihan niya yung anak niya..
         
                
          
                          
                                  
"Ma naman.. I already suffering wag mo naman pong gatungan yung asawa ko na pahirapan pa niya ako.. " reklamo ni Xavier while looking to he's mother..
       
           
                          
                                  
"It's your fault kaya wag kang mag reklamo! Bata ka!!" Anang mama niya na nanlalaki pa ang mga mata! "Pasalamat ka at ama ka ng guwapo kung apo! He's so handsome--"
       
             
          
"Like he's father. " sabad ni Xavier sa mama niya talaga naman..    
          
                     
"Huh!!mas guwapo ang apo ko!!he got blue eyes gaya ng mama niya!" Anang mama niya na nag nining ning pa ang mga mata nito sa siya.. "Puwede kana naming palayasin ng papa mo! "
                
                          
                                  
"Ma!! You can't do that! " ani Xavier na nanlalaki pa ang mata sa gulat...
                
                          
                                  
"Yes we can.. " sagot naman ng mama niya
         
             
                          
                                  
"Pag pinalayas ninyo ako ill bring my wife and son then! I won't leave them alones with you. " taas kilay na sabi ni Xavier..
      
          
                          
                                  
"Do you think sasama yung mag ina mo sayo after what you did? " tanong ng ama niya habang naka ngiti at nilalaro si luc but he's tone is serious ay may pag babanta ito.."bago ka namin mapalayas you better fix your mess so fast.. 2 days na sila dito pero Hindi pa rin kayo nag kaka ayus ng asawa mo."
          
                          
                                  
"Alam mo ba yang papa mo Hindi nakaka tulog yan mag damag kapag Hindi kami nag babati.. " anang mama niya then she hold my hand.. "Inaayus namin kaagad yung away namin.. Para sa mga anak namin.. Ayoko kasing makita nila yung pag aaway namin ng papa nila.. "
         
               
                          
                                  
"Ma.. Hindi po kami nag aaway sa harap na Luc.. " sagot ni Xavier while looking to he's son..
       
                    
                          
                                  
"Ahh.. So bati kayo kapag nakikita niya? " paniniguro ng mama niya saka ngumiti pa ito..
        
       
                          
                                  
Aalangan akong tumango sa mama niya..at mukhang tumango rin si Xavier sa mama niya..
       
                          
                                  
"That's good.. You better act good then don't hurt my grandchild feelings.. Madamdamin pa naman yung mga nasa edad niya.. " anito saka bumalik nasa kinauupuan niya..
        
                 
Naka hinga ako ng kaunti ng umalis ito sa tabi ko baka kasi kung ano nanaman ang Itanong nito sakin.. Pero Hindi naman pala lingid sa kaalaman nila yung pag aaway namin ni Xavier.. Alam din kaya ng mga ito kung anong dahilan ng pag aaway namin..
            
                          
                                  
Mukhang Alam siguro nila dahil Hindi naman nag tanong ang mga ito why I leave Xavier.. Bagkus they welcome me with a warm hug.. At mukhang kay Xavier galit ang mga ito.. Nanatili lang kaming naka upo ni Xavier na may kaunting pagitan samin.. They seems so happy seeing luc.. Ganun din naman yung anak ko he's happy with hes Lolo ang Lola.. Sina mama at papa din kaya masaya ngayon? How I miss them so much..