Villiones Series 1: His Forbidden Pleasure (HANDSOMELY COMPLETED)

Kabanata 14

Kabanata 14

Really

Hindi ko pa rin makalimutan ang ginawa ng hampaslupa na lalaking iyon. Ang kapal ng mukha niyang bigyan ako ng pagkain! Ano, pagkain lang ba ang katapat ko ah! No way! Unang-una ayokong makita siya ng mga anak ko. Pangalawa, wala siyang karapatan bilang ama nila dahil alam kong hindi siya magiging mabuting ihimplo sa mga bata. Pangatlo, masama siyang tao. Baka madamay pa kami sa mga kasamaan niya. As long as possible, kailangan maglayo ang landas naming dalawa. Ayoko siyang makita ulit!

Today is saturday so I’m staying at the condo for the whole day. Well, tumawag sa akin si Minmin kagabi and she ask me if I can bond with them today. Pumayag ako kasi para naman makabawi ako sa mga kaibigan na napag-iwanan namin. Lalo na si Marguz, kailangan niyang magpaliwanag sa mga kaibigan namin. Siguradong magugulat sila kapag malaman na may asawa na si Marguz. Kaya mamayang gabi ang alis ko dito. Sa Alak Bar ang venue namin, siguradong malalasing kami mamayang gabi. My call answered by Therome.

“Hello?”

I rolled my eyes. I don’t know if they are here now. Baka nasa honeymoon pa silang dalawa.

“Therome, nasa pilipinas na ba kayo?”

“Yup. Nasa condo kami. Kauuwi lang kahapon, bakit?”

I sighed heavily.

“Hihiramin ko siya para mamaya. We have a bond with our friends later so I will get her.”

“Tsk, ayoko. Alam mong mahigpit ako pagdating sa kanya, Aurea.”

“Damn, Therome! Para kang sira, magkikita-kita lang naman kami ng mga kaibigan namin. Stop being paranoid.”

“I’m not thinking paranoid. I’m just protecting what is mine.”

Umirap ang mata ko. Fuck, bakit aagawan ba siya ah? Siraulo!

“Don’t worry, walang mangyayari sa asawa mo.”

I hang up the phone. Naiinis akong makipag-usap sa lalaking iyon. Sobrang higpit kay Marguz, kahit nga nung nasa States kami, halos hindi makalabas ng bahay ang kaibigan ko. Hindi ko alam na may ganoong ugali si Therome. Hindi naman sobrang mahigpit si uncle kay auntie kaya nakapagtataka naman. Kanino kaya siya nagmana?

Napahinga ako ng malalim, umupo sa harap ng naglalakihang gusali dito sa Makati. Nasa balcony ako ngayon habang humihigop ng kape. Tulog pa ang mga bata kaya naisipan kong magpahangin dito. It’s been so while, after long five years this place fluting something in my heart.

Naisip ko, after struggles we faced, I am still here and alive with my kids. After pain and sorrow, I am still breathing and happy with my twins. Life is wonderful, you just have to treasure every minute that pass in your life. Don’t be afraid to take risk, sometime risking is worth it. Kaya kahit dumaan ako sa butas ng karayom, mananatili pa rin akong matatag at mabubuhay para sa akin at para sa mga anak ko.

Tumayo ako at naisipang lumabas para maghanda ng breakfast. When I walk to the kitchen, tumunog ang doorbell kaya napahinto ako. Napahinga ako ng malalim bago naglakad papunta sa pinto. Mabilis kong binuksan ang pinto at nabigla ng bumungad sa akin si Calem na may ngisi ang labi. He was holding a tupperware, looking so fresh with his manly scent.

“What are you doing here?” my voice is shaking.

He grinned playfully.

“I’m bringing you a food. Naisip ko kasi na baka hindi mo tinatanggap ang mga pinapadala ko kasi hindi ko niluto. So, I made this for you.” he said proudly.

My eyes rolled for fucking shit.

“Kahit pa niluto mo ‘yan, hinding-hindi ko tatanggapin. Marunong akong magluto at hindi ako putol.” inis kong sabi.