Villiones Series 1: His Forbidden Pleasure (HANDSOMELY COMPLETED)

Kabanata 17

Kabanata 17

Kumain

"What's wrong with you?"

Mabilis pa rin ang tibok ng puso ko hanggang ngayon. Goodness! Sobrang lapit na no'n! Mabuti na lang at mabilis ang kilos ko kanina! Kasi kung hindi, baka nakita na niya ang anak ko! Hindi pa pwedeng mangyari iyon! Hindi pa pwedeng makita niya ang anak ko! I don't want him to cause harm to my children! Sa ngayon, isa siyang delikado sa buhay naming mag-iina. Kahit pa siya ang ama ng mga anak ko, kailangan ko pa ring iwasan at itago ang mga bata para sa ikabubuti ng lahat.

Honestly, I don't trust him anymore. Sa ginawa niya noon sa amin, hindi ko pa rin talaga alam kung maibabalik ko pa ba ang tiwala sa kanya. Ang tiwala kasi kapag nasira mahirap ng maibalik. Minsan pa nga'y hindi na talaga iyon naibabalik dahil sa uri ng sakit at pagkabasag. Kaya sa sitwasyon ko ngayon, mahihirapan akong pagkatiwalaan siyang muli. Mahihirapan akong ibalik ang dating pagmamahal sa kanya. Mahihirapan akong ibalik ang sarili na magtiwala muli sa kanya.

I need to set aside our past. He's just a past that need to forget. Wala na siyang mapapala sa akin, nakuha na niya ako noon at kung iniisip niyang may makukuha pa siya sa akin, well then there's nothing to give him. I am contented with my twin. I am contented with my life now. I don't need a man to provide our needs, I can do it alone. I don't a love, a pleasure because it was just worthless. Why? Because what happened in the past is the answer why I'm cold and not interested anymore to anyone.

Tama naman diba? Tama naman ako diba? Tama naman akong kalimutan na lang siya diba? He's nothing to do with me! He's just a distraction! A destroyer! A pain in the ass! And a worthless, I guess. Narinig ko ang buntong-hininga niya habang magkaharap kami.

"What's happening? Bakit mo ako hinila dito?" he asked curiously.

I sighed heavily.

"Nothing." malamig kong sabi.

Kumunot ang noo niya habang pinagmamasdan pa rin ako. Calem is changed, with physical appearance and his mentality, I know he changed. The maturity in his looks make me think that he's old enough.

"Hmm, alright. Kauuwi mo lang?" he ask again.

Tumango ako at umiwas ng tingin sa kanya. Ayokong nakikita ang kanyang mga mata. Sa tuwing nagkakatitigan kami, bumabalik ako sa pagiging dati. Yung nanghihina ako kapag titingin siya ng malalim sa akin. Yung manghihina ang tuhod ko sa tuwing hahalikan niya ako sa labi. Yung pungay ng mga mata, yung lambot ng kanyang labi at gwapong mukha ay hindi kailanman makalimutan ng puso at katawan ko. He was ink in me, and I couldn't forget it.

"Yes. And I need to go." maikli kong sabi bago siya iwan sa kinatatayuan namin.

Napahinga ako ng malalim, unti-unting nawala ang kalabog sa puso ko. I need to calm now! Baka makahalata ang mga bata kapag makitang kabado at tuliro ako. Si Clemson pa naman ay sobrang magaling na observant. Kaunting lungkot lang ng mukha ko, alam niyang stress ako sa trabaho. Kaya kailangan kong ayusin ang sarili bago pumasok sa loob.

I was walking straightly when a rough hand grab me toward to another hallway. My heart beat so fast, and when I recognize him, I sighed.

"Punyeta, ano bang problema mo?" inis kong sabi.

He sighed.

"I want to date you. Can you let me court you again?" he said softly.

I closed my eyes tightly. Shit, 'yon lang pala ang gusto niyang sabihin e! Akala ko kung ano na!

"Wala akong oras sayo! Wala akong oras sa relasyon, at mas lalong hindi ako nagpapaligaw." pagtitimpi ko sa galit.

I need to calm! Calm down, Aurea!