ကျနော့်အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ Golf အိတ်ကိုချပြီး လှမ်းပေးသည်။ သူ့လက်ထဲက ယူလိုက်တော့ လွှတ်မပေးပဲ လက်ကိုဆွဲထားပြီး
"ပြိုင်ပွဲက လေ့ကျင့်ဖို့အချိန်ယူမှာနဲ့ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ကနေ နှစ်နှစ်နီးပါးအထိ ကြာမှာ.. ဒီကြားထဲ ကျနော် Hyung နဲ့မတွေ့ပဲ ဘယ်လိုနေရမလဲပဲ.."
"ခုကတည်းက ဒီလိုလုပ်နေရင် ရွှေတံဆိပ် မမှန်းနဲ့တော့"
Jungkook နှုတ်ခမ်းလေး စူထွက်လာကာ ဂျီကျနေတဲ့ ကလေးဆိုးလေးလို သူ့လက်ကို ဆွဲထား၏။
"သိပါပြီဆိုနေမှ.. Camp ဝင်ရင် Hyung လာခဲ့ပေး အကြာကြီးမတွေ့ရဘူးဆိုရင်တော့ မဖြစ်ဘူးထင်တယ်"
"အင်း သိပြီ"
"ဆက်ဆက်လာရမှာနော် Hyung မလာရင် ကျနော်ထွက်လာပြီး လာရှာမှာ"
"သိပါပြီဆိုနေမှ ဒီလိုလုပ်နေတာ ရပ်တော့"
"ကျနော့်ကိုနမ်း"
"ဘာ"
"ကျနော်နမ်းရင် ရှောင်မှာလေ အဲ့ဒါကြောင့် ကျနော့်ကိုနမ်းလို့"
"အခုလား ဒီလမ်းပေါ်မှာလား"
"အင်း အခု ဒီမှာ"
Taehyung ဟိုဘက် ဒီဘက်ကြည့်ပြီး လူရှင်းတုန်း jungkook နှုတ်ခမ်းကို ဖြတ်ခနဲ နမ်းလိုက်သည်။
"ပြန်တော့"
"အင်း အရမ်းချစ်တယ် I love You"
Taehyung jungkook ကိုပြုံးတုံ့တုံ့ ကြည့်နေဆဲမှာပဲ ဘေးကနေ Lula ပေါ်လာသည်။
"ဘာ အရမ်းချစ်တယ် I Love You?"
Lula မျက်လုံးများက ပြူးကျယ် ဝိုင်းစက်နေပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ အကြီးအကျယ်ရှော့ခ်ရနေကာ ကျနော့်ကိုတလှည့် jungkook ကိုတလှည့် ကြည့်နေလေ၏။
Taehyung သူ့ဘဝမှာ အတည်ဆုံးနဲ့ မှင်အသေဆုံး မျက်နှာကို လုပ်လိုက်ပြီး
"ကျနော်တို့ နောက်နေကြတာပါ Lula"
"ငါ့မျက်လုံးနှစ်လုံးနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်း ဒီလိုမျိုး လုပ်တာ မြင်ပြီးတာကို နောက်နေတာ? အခုခေတ် နောက်နည်းက အရမ်းအဆင့်မြင့်တာပဲ ငါပဲ ခေတ်နောက်ကျနေတာလား"
