ဥက္ကဌကြီးက ပင်လယ်စာချဉ်စပ်ဟင်းရည် မှာပေးပြီး တစ်ဇွန်းပဲသောက်ရသေးတယ် မျက်ရည်ကလည်နေပြီ။
"အစပ်မစားနိုင်ဘူးလား"
"ဘာလို့မစားနိုင်ရမှာလဲ"
နောက်တစ်ဇွန်းခပ်သောက်ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းလေးကထော်လာပြီး ဟစိစိ ဖြစ်လာတော့တာ။
"Aigoo မသောက်နိုင်ရင် မသောက်နဲ့လေ ဘယ်သူကမှ ဆုချမယ် မပြောပါဘူး တော်ပါတော့"
ရေကရားထဲကနေ ရေထည့်ပေးပြီး ချပေးလိုက်တော့ ချက်ချင်း မော့သောက်သည်။ ဆေးပြင်းလိပ်တွေ Whiskey အပြင်းတွေထိ သောက်တတ်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းကြီးက ဒီဟင်းရည်လေးကြမှ မသောက်နိုင်တာကို ရှက်တယ် ထင်ပါတယ်။
"သွားကြမယ်"
ထိုင်နေရာကနေ ထလိုက်တော့ ကျနော့်ကို ကြောင်တောင်တောင် မော့ကြည့်ကာ
"ဘယ်လဲ"
"စပ်တယ်မဟုတ်လား"
"အဲ့တော့"
"လာပါ"
လက်ကနေဆွဲထူလိုက်တော့ ခန္တာကိုယ်ပါးပါးလေးကကျနော့်ရင်ခွင်ထဲတန်းရောက်လာသည်။ Waist Coat ဝတ်ထားတဲ့ ခါးသိမ်သိမ်လေးရယ် ပြီးတော့ အနည်းငယ်လုံးထွက်နေတဲ့ တင်ပါးရယ်...။
"သေချင်လို့လား"
ကျနော်ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ပဲ ကျနော့်လက်က သူ့တင်ပါးပေါ်ရောက်နေတာ ဖြစ်သည်။
"အိုး..."
Jungkook ချက်ချင်းမလွှတ်ပေးသေးပဲ ခပ်ဖွဖွထိထားဆဲပင်။ သူကသတ်တော့ဖြတ်တော့မယ့် မျက်လုံးများနဲ့
"လက်ကိုရိုက်ချိုးပစ်မှာနော်"
"နောက်ဆို ဒီလိုမဝတ်နဲ့..."
"ဘယ်လိုကိုပြောတာလဲ"
"ဖင်ထွက်တဲ့ ဘောင်းဘီကိုပြောတာ လက်ကသူ့ဘာသာ ရောက်သွားတယ် မဟုတ်လား.. ဒါက အခြားသူမြင်ရဖို့ မသင့်လျော်ဘူး အန္တရာယ်များလွန်းတယ်"
"ငါနေလာတဲ့ သက်တမ်းတလျှောက်လုံး အခုတစ်ခါပဲ လာထိပါးခံရတာပဲ အန္တရာယ်များနေတာတော့ သေချာသွားပြီ"
Jungkook ခပ်ပြုံးပြုံး မျက်နှာလုပ်ကာ သူ့မျက်နှာနားကိုယောင်တောင် တိုးဝင်တော့ သူ့နှာခေါင်းက Taehyung ပါးပြင်ကို ပွတ်ဆွဲမိသည်။
