Bir gece ve ben. Yolda yürüyoruz. Ellerim soğuk -onun kadar. Yürüyorum, yürüyoruz. Ay bize hayran, biz ona.
Bir otopark önünden geçiyordum. O elimi tuttu. O yön veriyor, bense onunla sürükleniyordum. Nereye gittiğimi, nereye götürüldüğümü bilmeden kendimi elime tutana bırakmış -hatta güvenmiş- gidiyordum. Düşününce hiç tanımadığım ama yıllardır tanışık olduğum; aslında hiç görmediğim ama hiçbir günümü onsuz geçirmediğim; ismini bilmediğim fakat iliklerime kadar varlığı işlemiş olan o gerçekliğe; bi' o kadar aşık, bi' o kadar tutsaktım. "Gece", bendim. O, o idi. Bugün onunla olacağım. Bugün biz bizeyiz -her günün sonunda olduğu gibi...
Üşüyorum.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Çok Normal (!)
Teen FictionBir sabah batıyor, bir gece doğuyor... En normalinden Hayat (!) Bölümler birbirinden bağımsız, kısa hikayelerdir.
