El Mismo Sol

14. te besaré de nuevo

- ასეთი დაღვრემილი რატომ ხარ?- კითხულობს ჰოსოკი და ჭიქა ყავას უდგამს.

- დავიღალე, ტვინი აღარ მიმუშავებს,- თმებში ხელს იცურებს და თავს მაგიდაზე არტყამს,- ვერ ვაზროვნებ, გეფიცები მალე ტირილს დავიწყებ.

- ისევ თეჰიონი, არა? ნამდვილი მონსტრია,- ოხრავს ჰოსოკი.

- სპეციალურად აკეთებს, რომ მაწამოს. სხვა ახსნას ვერ ვუძებნი ამ ყველაფერს.

- დაგეხმარები ხვალინდელ დომუმენტებში, ისევე, როგორც ჯიმინი. ამაზე არ იდარდო, აი თეჰიონი კი სიტყვას ვერ იტყვის. ხანდახან ძალიან ზედმეტი მოსდის და ავიწყდება, რომ ადამიანები ვმუშაობთ აქ და არა რობოტები,- ატრიალებს თვალებს ჰოსოკი.

- რა ბრძნული წინადადება იყო,- იცინის იუნგი და ყავას სვამს,- საიდან იცოდი, რომ ტკბილი
მიყვარდა?

- იმდენ მწარე სიტყვას ამბობ, ვიფიქრე ეგ ენას მოგიტკბობდა ცოტას,- ხითხითებს ჰოსოკი.

- იუნგი,- ესმის თეჰიონის ხმა კაფეტერიის შესასვლელთან,- გამომყევი.

ისეთი ხმით ამბობს, რომ ხელში არსებული ჭიქა უვარდება. დაბნეული დგება ფეხზე, ჰოსოკს თვალით რაღაცას ანიშნებს და დაღვრემილი გადის კაფეტერიიდან, როგორც ყოველთვის, თეჰიონმა ისევ ჩააშხამა დღე.

- გისმენთ,- უკან მიჰყვება უფროსს, რომელიც მშვიდად მიუყვება გზას.

- სახლში მივდივართ,- მანქანის გასაღებს ესვრის და კარებთან ჩერდება.

- სახლში? სად სახლში?- ფხიზლდება უცებ იუნგი,- მე რომ საქმე მქონდა?

- ჩემთან, სახლში. მაგას ხვალ მიხედავ,- წარბებს ქაჩავს თეჰიონი,- რას ელოდები?

მანქანის კარებზე უჩევენებს და იუნგიც უკმაყოფილოდ აღებს. საჭესთან იკავებს ადგილს და მოჟამული სახით შეჰყურებს უფროსს. რომ შეეძლოს დიდი სიამოვნებით ჩამოაგდებდა სადმე უდაბნოში, უკან დაბრუნება რომ ვერ შესძლებოდა ისე.