ရှေ့ဆုံးအတန်းမှနေ၍ တဖြေးဖြေး လိုက်ကြည့်လာသည့် ဆရာမက ကျွန်မနောက် ဘေးနားလေကနေ ကြည့်နေသည်။ကြောက်စိတ်တို့ကြောင့် လက်တို့က တုန်ပြီး ရှေ့ဆက်မရပဲ ထစ်နေသောကြောင့် ဆရာမကို မသိမသာလေး ပြန်မော့ကြည့်တော့ ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေလေရဲ့။ဆတ်ခနဲပြန်ငုံးကာ ရေးမိရေးရာ ရေးတော့ ပခုံးကိုလာကိုင်ပြီး
"နားမလည်ဘူးလား သမီး"
အမလေး မြတ်စွာဘုရား...၊ လန့်ပြီး တုန်တက်သွားကာ ရင်ထဲ ဒုန်းခနဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ရလည်း ရတယ် မရလည်း ရတယ်ဟု ပြောတတ်သည်မှာ ဆရာကြောက်စိတ်ကြောင့်သာဖြစ်သည်။
"ဟုတ်..နားလည်ပါတယ် ဆရာမ"
ထိုနောက် ဘာမှ မပြောတော့ပဲ ဆရာမလည်း တစ်ချက်ပြုံး၍တခြား နေရာသို့ သွားလေသည်။ပထမတစ်ရက်မှာတော့ ကျောင်းတင်မကပဲ ကျူ ရှင်မှာလဲ အခြေအနေမဟန်ခဲ့ပါ။
သချာင်္ချိန်ပြီး အင်္ဂလိပ်ချိန်မှာတော့ သင်ခန်းစာ အသစ်တက်မည့်နေ့နှင့် ကွတ်တိကျနေသောကြောင့် အနည်းငယ် ပြုံးနိုင်ခဲ့ရသည်။
"ဆရာခင်မောင်ထူး ဒီနေ့ တစ်ယောက်တိုးတယ် ရွှေသွေးညီမလေ "
"အင်း သတိထားမိတယ် အမ "
အန်တီထက်က အကျိုးကြောင်းပြောပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။ဆရာမဒေါ်မိုးမြတ်ကလွဲ၍ ကျန်ဆရာများမှာ ပင်စင်ယူပြီးသား ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။
"နာမည်က ဘယ်သူတုန်း"
ဆရာ့အသံက အောင်ပေမယ့် လျှာဖျားလေးနှင့် မြန်မြန်ပြောပြီး မေးလိုက်တော့ ကျွန်မက
"ရွှန်းလဲ့ဦးပါ ဆရာကြီး "
"အင်း နာမည်သာ မေးတာ အဲ့နာမည်မခေါ်ဘူး မိလုံးလို့ခေါ်မှာ မျက်နှာက လုံးစောက်စောက်နဲ့"
ဆရာက ပြောလည်း ပြော ရယ်လည်း ရယ်လိုက်သည်။ထိုအချိန်မှာ
"ဆရာကြီးကတော့လုပ်ပြီ ဆရာကြီး နာမည်ဖျက်ခေါ်တဲ့သူ ဒီကျူ ရှင်မှာ ရှိကိုမရှိတော့ဘူး ပြီးရင် ပေးရင်လည်း အလန်းဇားတွေ"
ကျောင်းသားတစ်ယောက်မှ ရယ်ရယ်မောမော ဆိုလိုက်သောကြောင့် ဆရာကြီးက အစအနောက်သန်မည်ဆိုတာကို ကျွန်မတွေးမိလိုက်သည်။ကိုယ့်မှာတော့ ဘာမှ မပြောနိုင် ပြုံးပြုံးကြီးသာ ကြည့်နေမိသည်။
YOU ARE READING
ရင္၌ တည္ခဲ့ေသာ..
Werewolfဖြင့္ျပဖို႔ သတိၱနည္းခဲ့တာေၾကာင့္ သမီးနဲ႔ေဝးခဲ့ရေပမယ့္ ဆရာမခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာကို သမီးေလး သိဖို႔အတြက္ပဲ ဖြင့္ေျပာခဲ့ရတာပါ..နီးစပ္ဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး.. ဆရာမ ေဒၚမိုးျမတ္ ...................................................... ေၾကာက္စိတ္ထက္...
