Unicode
အညာဒေသ၏ပူပြင်းလွန်းသောနွေရက်များကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်ရာ မစ္စတာဟက်မင်တန်တို့သားအဖမှာလည်း မန္တလေးသို့ပြန်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။
“လိမ်လိမ်မာမာနေနော်”
“ဟုတ်ကဲ့”
နှစ်လခန့်နေထိုင်ခဲ့သည့် ကလောမြို့လေးမှထွက်ခွာရတော့မည်ဖြစ်သော ကျောက်ခဲမှာ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ရပါသော ခြံစောင့်ဖြစ်သူသံချောင်းအား ကန်တော့ကာ နှုတ်ဆက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သံချောင်းသည်ကား ကလောမြို့ရှိဟက်မင်တန်အပန်းဖြေအိမ်၏ အစောင့်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်ခဲတို့နှင့်အတူ မန္တလေးသို့ပြန်လိုက်မည်မဟုတ်။
“ပြောမယ့်သာပြောရဝာာပါ ငါ့တူကြီးက လိမ္မာပီးသားကို”
အရှေ့တွင်ရပ်နေသည့်ကလေးငယ်၏ဦးခေါင်းအား လက်ဖြင့်အသာအယာပုတ်ရင်း သံချောင်းမှာလည်း ဒီအတောအတွင်း သံယောဇဥ်တွယ်ခဲ့ရပါသော ကျောက်ခဲအား ပြန်ပြီးနှုတ်ဆက်နေတော့သည်။
“တကယ်ပဲ ဦးလေးသံချောင်းပါ မန္တလေးကိုလိုက်ခဲ့လို့မရဘူးလား”
“ဦးလေးက ဒီမြို့ကအလုပ်သမားလေ။ သခင်ကြီးတို့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်လိုက်လို့ရမှာလဲ။ နောက်ပြီး ပူပြင်းတဲ့မန္တလေးထက် ကလောကိုပဲပိုသဘောကျလို့ လိုက်လည်းမလိုက်ချင်ပါဘူးကွာ”
“ကျွန်တော်တော့ ဦးလေးကိုသတိရနေတော့မှာပဲ။ အထူးသဖြင့် မနက်ခင်းပိုင်းနဲ့ ညဘက်တွေမှာပေါ့”
ကလောမြို့တွင်ရှိနေစဥ်ကာလအတွင်း မနက်ခင်းအစောပိုင်းနှင့်ညဘက်တို့တွင် ခြံစောင့်သံချောင်းနှင့်အတူ ရောက်တတ်ရာရာစကားများကိုပြောဆိုလေ့ရှိသဖြင့် ကျောက်ခဲမှထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
“ဦးလေးလည်းသတိရနေမှာပါ။ နောက်နှစ်နွေရာသီတွေကျရင်လည်း ပြန်တွေ့ကြဦးမှာပဲကို။ သခင်ကြီးတို့ကဒီကိုနှစ်တိုင်းလာတယ်လေ”
ခေါင်းလေးငုံ့ကာစိတ်မကောင်းဟန်ဖြစ်လို့နေသော ကလေးငယ်အားနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သံချောင်းမှဆက်ပြောလာသည်က..
