Unicode
ခြံထဲတွင်ပြုလုပ်ထားသည့် အဖြူရောင်ဒန်းလေးထက်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့်ထိုင်နေသော သခင်လေးလူးဝစ်မှာ ဒန်း၏ဘေးအောက်နားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ကလေးထိုင်လို့နေသော ကျောက်ခဲအားလှမ်းကာခေါ်လိုက်သည်။
“ကျောက်ခဲ”
“ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး”
“ငါတို့ ထင်းရှုးတောဘက် ထပ်သွားကြမလား”
“ဗျာ!!”
ထင်းရှုးတောဟူသည့်အသံကိုကြားလိုက်သည်နှင့် ကျောက်ခဲ၏နှုတ်မှထိတ်လန့်တကြားရေရွတ်သံထွက်ပေါ်လို့လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင်အငြင်းစကားကိုဆိုလာတော့သည်။
“မသွားပါနဲ့တော့ သခင်လေးရယ်။ ဟိုတခါတောင်ကံကောင်းလို့ပြန်ရောက်တာ”
“ပထမဆုံးတစ်ခေါက်မို့သာလမ်းပျောက်သွားတာပါ။ ဒီတစ်ခါကျလမ်းသေချာမှတ်ပြီးသွားကြမယ်လေ”
“ဟင့်အင်း မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီတုန်းကအကြောင်းကို ဘယ်နေ့သခင်ကြီးသိသွားမလဲဆိုပြီးလန့်နေရလို့ အခုထိကျွန်တော့်မှာစိတ်မလုံဖြစ်နေမိတုန်းဗျ”
“မောင်မင်းကလည်း ကြောက်တတ်လိုက်တာ။ ယောက်ျားမဟုတ်ဘူးလား”
သခင်လေး၏အမေးစကားကြောင့် ကျောက်ခဲမှာခေါင်းကုတ်နေရပြီဖြစ်သည်။ သူသည်ကား အိမ်တော်၏သာမန်အလုပ်သမားမျှသာဖြစ်သောကြောင့် သခင်ကြီးအားကြောက်ရွံ့သည်မှာ သဘာဝပင်မဟုတ်ပါလား။
တဖက်တွင်လည်း သွားချင်သည်ကိုမသွားရသဖြင့် အလိုမကျဖြစ်၍လာသော သခင်လေး၏မျက်နှာသည်ကား မိုးရွာခါနီးမှောင်မိုက်လာသည့်ကောင်းကင်အလား တဖြည်းဖြည်းမဲမှောင်၍လာနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သည်တိုင် သူသေချာပေါက်နားလည်ထားသည်က သူ့အနေဖြင့် သခင်လေးအား ခြံထဲမှသည်အပြင်သို့ လုံးဝထပ်ပြီးခေါ်မသွားဖို့သာဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ရောက်ရှိလို့နေသော ကျဥ်းထဲကြပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့ရာ ကျောက်ခဲတစ်ယောက်ကြိုးစားရပါတော့သည်။
“ဟိုလေ...သခင်လေး ကျွန်တော်တို့ခြံထဲမှာပဲဆော့ကြရအောင်လေ။ သခင်လေးဘာဆော့ချင်လဲ။ ကြိက်တာပြော”
