Part17
မနက်ခင်းတိုင်း...သာသာယာယာ နိုးထခဲ့ဖူးပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ မနက်ခင်းလေး ခြောက်ကပ်နေသည်။ညက ငိုထားမိသည်ကြောင့်မျက်စိတွေ ကြိမ်းစပ်နေသည်။ေကျာင်းသူဘ၀ မနက်ခင်းစောစောမှာ သက်ပြင်းရှည်ရှည် ချပြီး ကျောင်းသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"သမီး..ဒီမှာ မေမေ ဖက်ထုပ်ပြုတ်ထားတယ် စားသွား"
"ဟုတ်...မေမေ "
"ပြီးတော့..ဒီမှာ ဖက်ထုပ် ထည့်ထားတယ် သမီးနွယ် ဖို့ ယူသွားလိုက်"
"ဟုတ်.."မ" က ဖက်ထုပ်သိပ်ကြိုက်တာ မေမေ ဘယ်လိုသိ"
"ဟုတ်လား..မေမေ မသိပါဘူး ဒီတိုင်း သတိရလို့ ထည့်ပေးတာ"
"ဟုတ်..သမီးတော့ "မ" ဆီက အမှတ်ကောင်းကောင်း ရတော့မယ် နဲ့တူတယ်"
"ဖိုက်တင်း..သမီးလေး"
ကျွန်မ "မ" ဆီက အငြင်းခံရသည်ကို မေမေ မသိသေးပါ။မေမေ ထုပ်ပိုးပေးသော ဂျိုင့်ကို ဘေးမှာ ချ၍ တောင်ငူဆောင် စာသင်ခန်းအရှေ့ မျက်ခင်းက ခုံ၀ုိင်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်၍ စဥ်းစားနေမိသည်။ "မ" နှင့် ချစ်သူ ဖြစ်ဖို့ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက် လိုချင်သည်။ "ဆရာမ" ဖြစ်လို့ အချစ်ကို လက်မခံရဲသည့် "မ" ကို ရှင်းပြချင်သည်။အချစ်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလိုအပ်ဘဲ နှလုံးသားတစ်စုံသာ အဓိကလိုကြောင်း။မကို ပြောပြချင်သည်။
"မ..."
"စောသားပဲ..မောင်"
"မ" ကျွန်မကို ပြုံးပြရင်း ကျွန်မ ဘေးတွင် ပါလာသော ခြင်းကလေးကို ချ၍ ထိုခြင်းရဲ့ ဘေးမှာ ၀င်ထိုင်သည်။"မ" အပြုံးတွေကတော့ အရင်လို ချိုမြိန်နေပေမယ့် "မ" မျက်လုံးတွေ ဖောင်းနေသည်။ "မ" ငိုထားသည်လား မမေးမိပါ။ "မ" မျက်နှာလေးငေးမိတော့..ငြှိုးနေသည်။
"မ" လည်း..မောင့် လိုဘဲ ထပ်တူ ခံစားနေရမှာပဲနော်။ မောင် "မ" ကို သနားတယ် "မ" ရယ်။ မောင်..ဘာလုပ်ပေး ရပါ့မလဲဟင်။ခံစားရတာခြင်း တူနေ ရင်တောင်..နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့သူက မောင်ပဲ ဖြစ်ပေးပါ့မယ်။မ ရဲ့သိက္ခာ၊ မရဲ့ ဆင်ခြင်တွေ အားလုံး မောင် လက်ခံပါ့မယ်။
YOU ARE READING
STAY {COMPLETED }
Romanceဒီဇာတ်လမ်းလေးမှာတော့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသူလေးရဲ့ ဆရာမရဲ့အချစ်ကို ပြန်လည်ရရှိဖို့ကို အပူအပင်မရှိဘဲ...ဘေးနာမှာရှိနေပေးပြီး ဂရုစိုက်ခြင်းအပြည့်နဲ့ ချစ်ခြင်းရဲ့အလကာ်ကို တွေ့ရှိရမှာပါ။အချစ်ဆိုတဲ့ ချစ်ဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူး...ဖွင့်ဟဖို့ လိုကြော...
