Sa dilim ng gabi, ako'y nag-iisa,
Naghahanap ng kahulugan sa buhay na ito,
Walang kasama, walang karamay,
Ngunit hindi hadlang ang pag-iisa.
Sa kalawakan ng aking isipan,
Naglalakbay ang aking mga pangarap,
Hinahangad ang pagbabago at tagumpay,
Kahit mag-isa, aking inaabot.
Sa pag-iisa, natutunan ang tapang,
Iyong nadidiskubre ang sariling kakayahan,
Walang mga takot, walang pag-aalinlangan,
Tumitibay ang puso sa bawat pagsubok ng buhay.
Ngunit hindi rin maitatatwa,
Na sa pag-iisa ay may lungkot na sumasagi,
Ang pangungulila sa mga ibang bagay,
Ngunit ito'y hamon na dapat harapin.
Sa pag-iisa, ako'y natutong maging malakas,
Nagiging matatag sa mga unos ng buhay,
Walang sumasandal kundi ang sariling paa,
Nagtatagumpay sa bawat landas na nilalakbay.
Kaya't sa pag-iisa, ako'y hindi nag-iisa,
May mga tala na nagbibigay liwanag sa gabi,
May mga salita na nagbibigay inspirasyon,
Sa bawat pag-iisa, ako'y nagiging buo.
Ang pag-iisa'y hindi hadlang,
Sa paglalakbay ng buhay na ito,
Dahil sa bawat hakbang, bawat pag-asa,
Nagiging malaya, puno ng pag-ibig at sigla.
BINABASA MO ANG
Poetica
PoésieMga tula na mula sa aking puso na hindi masabi ng aking bibig. Kaya idinaan na lang sa pagsulat. Mga damdaming hindi alam kung paano ipakita kaya idinaan na lang sa pagtula. Sana magustuhan niyo.
