(Completed)
•••
Meet Kinleigh Paloma 'Kipay' Y. Tigasin, the pretty and badass girl of Barangay Talak. Isa siyang maganda at tigasing tindera ng mga sariwang gulay at prutas sa kanilang palengke. Isa man siyang siga, feeling gangster at chismosa ngu...
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Kinleigh Paloma Tigasin
***
"Wait!" Isang kamay ang pumigil at humila sa braso ko. Hindi ko namalayan na lumabas pala ako ng office ni Doctora Generoso. Gulong-gulo ang isip ko. Hindi ko alam kung pinaglalaruan lang ba ako ng mata ko.
Pero malinaw ko siyang nakikita ngayon. Humihinga at mukhang kinakabahan.
Taas-baba ang dibdib ko habang malalalim ang bawat paghinga. Para akong sasabog. Iyong dibdib ko ay halo-halong emosyon ang nais na maramdaman.
"P-paanong?" Ni hindi ko magawang ituloy ang kaninang tanong na gusto kong bitawan sa kaniya.
Siya ba talaga 'to? O aparisyon niya lang?
"I'm sorry." Isang salita lang, tuluyan ng nanlambot ang buo kong katawan. Kung hindi niya 'ko inalalayan ay talagang sumalampak na ako sa hallway ng hospital.
"Are you okay?" Ang mata nito ay nag-aalalang tumingin sa'kin.
Tiningnan ko siya habang nagbabadya ang luha sa mga mata.
"Sa tingin mo? Ayos lang ba ako?" Mapakla akong tumawa. Inayos ko ang sarili at bahayang dumistansya sa kaniya.
Mababaliw na yata ako. Hindi naman siya si Ivan. Nagkataon lang siguro ang lahat. Hindi dapat ako magpadala sa emosyon ko.
"I'm sorry." Muli niyang paghingi ng tawad. Kumunot ang noo ko sa kaniya.
"Bakit ka ba hingi nang hingi ng sorry? May atraso ka ba sa'kin? Kilala mo ba 'ko? Kilala ba kita?" Pilit kong ngumiti sa kaniya hanggang sa hindi ko na makayanan kaya naman napakagat labi na lamang ako.
"It's me. It's me, Ivan. You know me, Lady Kinleigh," madamdamin niyang sabi. Umiling ako at umatras ng isang hakbang.
"Huwag mo nga akong tawagin ng ganiyan," mahina kong saad sabay iling. Pinilit kong lunukin ang nakabarang bagay sa lalamunan ko.
Nagkasalubong ang kilay niya sa sinabi ko. "But that's what I call you always," sabi pa niya. Matigas akong umiling ulit.
"Patay na siya." Pagalit kong sabi.
Sinamaan ko siya ng tingin.
"I'm not."
"Matagal na siyang patay!"
"I didn't die, Kinleigh. Please babe," lumambot ang tingin niya bago ako nilapitan at hinawakan sa mga kamay.
Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako. Hanggang sa humagulgol ako sa dibdib niya. Bakit ang sakit ng dibdib ko? Pakiramdam ko ay naramdaman ko na naman ang sakit nung nawala siya?
