Tüm eşyalarımızı arabaya yükledikten sonra Hanbin sürücü koltuğuna otururken ben de yanındaki koltuğa oturdum.
Sınavlarımızın bitişiyle kendimize güzel bir tatil vermiştik. Sınavlarım güzel geçmediği için bu tatili hak ettiğimden emin değildim. Ama Hanbin beni zorla da olsa ikna etmişti.
Onun doğup büyüdüğü şehre gidiyorduk. Bana yaşadığı yeri göstermek istiyordu. Ben de en az onun göstermek istediği kadar merak ediyordum şehrini.
O arabayı çalıştırmadan hemen önce selfi kameramı açtım. "Hayatım, buraya bak. Kimchi!" Birlikte kameraya gülerek poz verdik.
Galerim birlikte çekildiğimiz mutlu anlarla doluydu. Hepsi onu özleyeceğim geleceğe birer yatırımdı.
Araba sakince yol alırken radyoyu açtım. Gezinirken sevdiğim şarkıyı çalan bir kanalda durdum. Şarkı çok çabuk bittikten sonra dj konuşmaya başladı.
"Bir liseli dinleyicimiz istekte bulunmuş. Sonraki şarkıyı hoşlandığı kişiye armağan ediyormuş. O halde şimdi çalacağım parçayı tüm lise aşklarına hediye edelim mi?"
Şarkı başlarken sinirlendiğimi hissettim. Kanalı değiştirmek üzere elimi uzatmıştım ki Hanbin "Burada kalabilir mi?" diye sordu. "Bu en sevdiğim şarkı."
Elimi sessizce geri çektim. Hanbin'in şehrine gitme fikrinden beni alıkoyan tek sebep buydu. Onun Wonyoung ile bitirdiği ya da bitiremediği anılarıyla yüzleşmek istemiyordum.
Bunları düşünerek daldığım pencereden beni Hanbin'in uzaklardan gelen sesi uyandırdı. Ama duyamamıştım. "Ne dedin?"
Gülümsedi. "Hiç."
Şarkı hala çalmaya devam ederken gözlerim ona odaklandı. Dikkatli bakınca o da şimdiki zamanda değildi. Müziğin zamanında olabilir miydi?
Bu tatilin beni iyileştireceğini düşünmüyordum.
&
Artık daha sık aralıklarla geleceğim. O yüzden oylarınızı beklemedeyim. 👀 :)
