Part-26

552 65 5
                                        

"ဆော့မက်သရူး"

ဟန်ဘင်း ခေါ်လိုက်တော့ မက်သရူးက ခေါင်းလေးမော့ကြည့်ကာ သူ့ကိုမြင်သွားတော့ အံ့ဩသွားပြီး။

"ကိုကို ဘယ်လိုဖြစ်"

မက်သရူးကို မြင်မှ ဟန်ဘင်း ဒူးတွေ တုန်ကာ မျက်ရည်တွေဝဲလာတယ်။

" ကိုကို ဘယ်သူနဲ့ လာခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..."

"တစ်ယောက်တည်း။ မက်သရူးကို တွေ့ချင်လို့။ မက်သရူး.... မလိုက်သွားပါနဲ့။ အန်တီ မက်သရူးကို ထားခဲ့လို့မရဘူးလားဟင်"

အစကတော့ မက်သရူးကို နှုတ်ဆက်မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ လာခဲ့ပေမယ့် လာနေရင်းနဲ့ သေချာသွားတာက မက်သရူးနဲ့သာ ထပ်ဝေးရရင် ဘယ်လိုစိတ်နဲ့ အသက်ရှင်ရမယ်ဆိုတာ ဟန်ဘင်းမသိဘူးဆိုတာပဲ။

ဟန်းဘင်း ငိုနေတုန်းမှာ မက်သရူးတို့ လေယာဉ်ပေါ်တက်ဖို့ နောက်ဆုံးအချိန်ပင်။ မက်သရူးကလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့။ ဟန်ဘင်းက မက်သရူးလက်ကို ကိုင်ပြီး ငိုနေတာကလည်း မလွှတ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေကလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့။

ခဏနေတော့ မမက မက်သရူးရဲ့ luggage ကို ကိုကိုဆီကို တွန်းလွှတ်လိုက်တယ်။

မက်သရူး luggage ကို လက်တစ်ဖက်က ဖမ်းထိမ်းရင်း ဟန်ဘင်းကြောင်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ မက်သရူးမမက

"မေမေပဲ ဟန်ဘင်း လိုက်ခေါ်ရင် မက်သရူးကို ပြန်ထည့်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာမလား။ ကနေဒါမရောက်ခင် လာခေါ်တာပဲ ရှိတာကို။ မက်သရူးကို ထားခဲ့တော့ သမီးတို့ကနေဒါကနေ မြန်မြန်ပြောင်းဖြစ်သွားတာပေါ့"

အကုန်လုံး ခဏကြောင်သွားပေမယ့်

"ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ အဲ့ဒါဆိုလည်း မေမေတို့ပဲ ပြန်ကြတာပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

မေမေတို့က လေယာဉ်တက်သွားပြီ။ ကိုကိုက လေဆိပ်မှာ ငိုနေတာမရပ်။

"ကိုကို မငိုနဲ့တော့လေ။ ပြန်ကြမယ်"

"အင်း"

ကိုကို့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်လာတော့ ကားနားရောက်မှ  ကိုကိုက

"ကိုကို ကားမမောင်နိုင်ဘူး"

My hornable love (Complete)Stories to obsess over. Discover now