Book 1: What's Up, Anne
For two years, Laura Anne Santiago has been silently battling the emotions she never expected to feel for her classmate, Andrew Louise Gomez. They're both engineering students, drowning in deadlines and exams-yet amidst the c...
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Habang pinagmamasdan ko ang napakalaking eskwelahan kung saan madami akong nabuong samahan. Hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko, "Why I ended up with this kind of situation?"
Kapag college student ka na, lahat bago. Meron kang pamilya na mabubuo kahit na hindi mo naman sila kadugo. My circle of friends has become like a second family to me, tipong iniisip ko palang na papalapit na ang graduation namin e' naiiyak na ako.
Mahirap mag-college, at mahirap din ang college mismo. Pero kahit gano'n, part of my life was so thankful to them kasi sila 'yung reason kung bakit naging parang roller coaster ride ang college life ko.
But it's not just a roller coaster ride...
Siguro nga mas malala pa doon nang maging ka-close ko ang kaisa-isang tao na 'to. Yung tipong kahit gaano kagulo o kabigat ang araw ko, pakiramdam ko he gave more light to my college years.
Andrew Louise Gomez.
Ang kasama ko ngayon sa sasakyan, pauwi. He's driving his own car, habang ako naman ay nakatingin lang sa labas ng bintana, sinusubukang ikalma ang sarili ko.
Inaya niya akong umuwi nang magising ako after kong mablack-out sa party. Ni hindi ko nga alam kung bakit ako pumayag na sumama sa kaniya ngayon. Wala sa huwisyo na parang hindi kilala kung sino ang kausap nang magmulat ng mata.
All I know is, here I am, sitting beside him, habang ramdam ko pa rin ang bahagyang hilo sa ulo ko at ang kabog sa dibdib ko.
"Ang saya nung welcome party, nag-enjoy ka ba?" tanong niya.
Sa lagay ko bang ito ngayon ay mukha akong nag-enjoy? Siguro nga dahil nag black-out ako.
"A little." tipid kong sagot.
Parang 'yon lang ang kayang lumabas sa bibig ko. My mouth felt dry, and my mind was completely blank.
Nakakahiya mang aminin pero ang tanging iniisip ko lang ngayon ay siya. Bakit siya na naman? Bakit siya pa din? Kung ako lang ang tatanungin ay gusto ko na talagang tumalon mula sa bintana ng sasakyan.
"A little? Eh halos maubos mo ata yung isang champagne d'on." Louise glanced at me, para naman akong natameme sa sinabi niya.
'Tinitignan niya ako?'
"Oo nga eh." tipid kong sagot.
Hindi naman talaga kami close ni Louise, 'di gaya ng mga kaibigan niya na kaya siyang biru-biruin nang walang pag-aalinlangan. Yung tipong kaya nila siyang ayain kumain, maglakad kasama, at magtawanan nang hindi nakakaramdam ng kahit katiting na awkwardness kapag nagkakatitigan.
Sa'kin... iba 'yon.
Iba kami.
At kahit may ganitong pagkakataon na ako na nandito na kami sa iisang espasyo, na pwede ko na siyang kausapin at tanungin ang mga bagay na matagal ko nang gustong itanong— ay heto pa rin ako. Pinipigilan ang sarili, tinatali ng sariling kamay at bibig para manatiling tahimik.
