Book 1: What's Up, Anne
For two years, Laura Anne Santiago has been silently battling the emotions she never expected to feel for her classmate, Andrew Louise Gomez. They're both engineering students, drowning in deadlines and exams-yet amidst the c...
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Chapter 7: Love Bomb
_____________________________________
Agad akong lumabas para tignan kung ano ang dahilan ng pag-sigaw ni Noya.
"Anong meron?" tanong ni Ate Aivon na siyang sumunod palabas.
"Ate! Bilis!" mas lalo pang lumakas ang sigaw nito at pagkalabas namin ni Ate Aivon ay natameme nalang ako sa nakita ko.
Anong ginagawa ni Louise dito?
"Hi," bati ni Louise.
Tumingin ako sa hawak niya at nasa kaniya ang wallet ko.
"Ibabalik ko lang sana, naiwan mo sa jeep kanina." akma siyang lalapit pero ako na ang nagkusang kunin ito sa kamay niya.
Baka kung ano pang isipin ng mga kapatid ko. Masyado din siguro akong kinain ng pag-iisip ko sa pinapakita sakin ni Louise sa mga nakaraang araw.
"What's the meaning of this?" tanong samin ni Ate Aivon at may mapang-asar siyang tingin sakin.
"Good evening po." bati ni Louise sa dalawa kong kapatid at grabe ang tibok ng puso ko ngayon.
Hindi ba pwedeng umalis na siya ngayon? Kinakabahan ako lalo na't kapag nalaman pa ito ni Mommy at Daddy.
Iba pa naman ang kwento kapag galing na sa dalawang kapatid ko ito.
"Nag-abala ka pang pumunta dito sa bahay." natatawang sabi ni Ate, tingin pa siya ng tingin sakin na parang may kalokohan na siyang naiisip.
"Dalawang araw din po kasi kaming walang klase kaya sinadya ko na. Baka kailanganin niya." magalang naman na paliwanag ni Louise.
Tumingin siya sakin, sinenyasan ko na siya na umalis. Bakas naman sa mukha niya na hindi nito maintindihan ang sinesenyas ko.
"Kasabay mo si Anne pauwi?" tanong ni Ate.
Dahan-dahan kong nilingon si Ate Aivon, pinandilatan ko pa para malinaw ang mensahe: bakit ba kasi kailangan pang magtanong? Pwede bang ipa-uwi na lang natin 'to?
"Opo," sagot ni Louise, kalmado pa rin ang boses kahit ramdam ko na parang may mabigat na hanging nakadagan sa pagitan naming dalawa.
Napatingin si Noya at si Ate sa akin—pareho pang nanlaki ang mga mata nila na parang nanonood ng teleserye sa harap nila. Nginitian ko lang sila nang pilit bago binalik ang tingin kay Louise.
Sinenyasan ko siya nang mabilis—okay na, pwede ka nang umalis—pero imbes na umintindi, para siyang nag-freeze sa kinatatayuan niya.
"Eh kung ganon, pumasok ka muna dito. Sakto at maghahapunan na kami," sabat ni Ate Aivon, parang wala siyang nakikitang mali sa sitwasyon.
Pinanlakihan ko lalo ng mata si Ate. Ano bang pumasok sa isip mo para imbitahin siya?
"H-hindi na po," sagot ni Louise, at doon tuluyang lumaki ang mata ko.
