My Playboy Secret Husband

Chapter 8: When she cry

Lorraine's POV

"What happened lorry?" Yan agad ang bungad sakin ni sharly pagkasakay Ko ng kotse nya. Pagka text na pagka text pa lang nya sakin kanina ay nagmadali na Kong bumaba, mabuti na lang at walang tao sa living room nong bumaba ako kaya tuloy tuloy lang ako. Tumakbo pa Ko dahil natatakot akong makita ni adrian

"I'll tell you later but please for now, ilayo mo muna Ko dito." nanginginig ang boses Kong sabi sa kanya. Hindi na din naman sya nagsalita at pinaharurot na ang sasakyan palayo sa bahay.

*

"Now tell me." nandito kami ngayon sa bahay nila sharly, dito nya ko dinala. Nakaupo kami sa Kama  dito sa kwarto nya.

"H-he almost rape me.." naiiyak na naman ako ngayong naalala Ko ung kanina. I almost rape by him! God! Ayoko ng bumalik sa bahay na yun ngayon dahil sa takot Ko sa kanya.

Natutop ni sharly ang bibig nya, halatang nagulat sya sa sinabi Ko. Even me, I cant believe that he can do that to me. Akala Ko ba hindi tulad Ko ang mga type nya?! Akala Ko ba imposibleng pagnasaan nya ang tulad Ko? Eh ano ung kanina? He almost rape me! Nakakatakot sya kanina, nakakatakot ung ugali nya.

"W-what? " yan lang ang tanging lumabas sa bibig nya dahil sa sinabi Ko. Damn Adrian! Nakakadiri sya, pati ako gusto nya pagsamantalahan.

"N-natatakot ako. Ayoko muna syang makita, w-what if gawin nya ulit yun? Natatakot na Ko sa kanya sharly, ayoko na umuwi sa bahay." Tumango tango lang si sharly at niyakap ako.

"Yeah. Dito ka na lang muna, natatakot din ako para sayo friend eh."

"No. D-dun ako sa mansyon namin, then please samahan mo muna ko dun until the school year ends. Sasabihin ko Kay mommy na sa Korea na lang ako magka college para malayo sa kanya. Ayokong malapit sa kanya"

"He's really a womanizer. Do you have plan to tell this to your mom?" napatigil ako sa pag iyak Ko ng itanong nya yan. Sasabihin Ko pa ba? I think wag na. Wala namang paki yung mga yun sakin eh, nagbibigay sila ng pera yes! Pinapadalhan nila Ko pero they doesn't care about me, about my existence. Kaya kahit siguro malaman nilang muntik na Kong marape wala pa din silang pakialam eh. Sila din naman may kasalan nun eh, kung di nila ko pinilit ipakasal sa lalaking yun di Sana di Ko sya nakilala! Di Sana di kami titira sa iisang  bahay, di Sana mangyayari yun. Pero ano bang paki nila?! Eh anak lang naman nila ko. Daig Ko pa batang walang magulang eh, buti at sinusutentuhan nila ko.

"I don't think na kailangan pa nilang malaman, wala naman silang pakialam sakin eh." matabang kong sagot sa tanong ni nya.

"But they're still your parents friend, they have the right to know."

"Yeah. They are my parents but they don't care about my existence." hindi na nakasagot si sharly dahil medyo tumaas na ung boses ko.

"Ayoko na pag usapan yan sharly, I want to rest. Tutulog muna Ko" hindi na sya sumagot ng humiga na Ko sa Kama nya. Narinig Ko na lang na sumarado ung pintuan kaya pinikit Ko na ung mga Mata Ko para magpahinga napagod na to sa kakaiyak eh.

*

Nagising ako ng makaramdam ako ng gutom, anong oras na ba?

Hinahanap ko ung cellphone Ko ng marinig Kong dahan dahang bumukas ung pintuan kaya napatingin ako dun. Kumunot ung noo ko ng makitang si sharlyn yun na may dalang isang tray ng pagkain.

"What's that?" Naka kunot noo Kong tanong sa kanya.

"Ahm..food?!" Napataas ang kilay ko dahil sa pilosopong sagot nya.

"I know that's food, ang tinutukoy ko eh dito ka kakain?" I asked in disbelief. Aba dito sya kakain?! Ano to kusina?! Anong silbi ng kusina nila kung dito sya kakain sa kwarto nya diba.