Chapter(2)📌

1.1K 47 0
                                        

သက်တန့်ရဲ့နာမည်ကိုကြားပြီး‌သောအခါနန်းဆက်ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွင်မဲ့ပြုံးတစ်ခုလှလှပပလေးဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။ထို့နောက် ပြောလိုက်သောစကားက ဤသို့ဖြစ်သည်။

"လူနဲ့မှမလိုက် နာမည်ကကြီးကျယ်လိုက်တာ"

ထိုသို့သောစကားလုံးတို့ဖြင့်ပြောဆိုတိုက်ခိုက်လိုက်သည့် နန်းဆက်ရဲ့အပြုအမူကြောင့် သက်တန့်ရဲ့ဒေါသတို့ ဆူဝေလာရသည်။

"ဘာ...."

သက်တန့်ရဲ့ခံစားချက်ကို လစ်လျူရှု၍ စကားလုံးများစွာဖြင့် နန်းဆက်က ဆက်လက်နှိပ်ကွပ်နေခဲ့သည်။

"ဪ....မင်းလိုငတိမလေးက ခမ်းခမ်းနားနား နာမည်နဲ့မို့လို့ အံ့ဩမိတာပါ။သက်တန့်မျှော်စင်ဆိုတာ သိပ်ကိုခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုလို့ ကိုယ်ကြားဖူးတယ်လေ"

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှင်တစ်ယောက်ထဲပဲ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်တယ်လို့ ခံယူထားသလား"

"အဲ့ဒီလိုတော့မဟုတ်ပါဘူး။ဒါပေမယ့် မင်းက ဘာမှမဟုတ်ဘူးလေ။မင်းကိုကြည့်ရတာ အရှုံးသမားတစ်ယောက်လိုပဲမို့လို့......."

"ရှင်က မုန်းစရာစကားလုံးတွေပြောတတ်ဖို့ပဲ သင်ကြားခြင်းခံခဲ့ရတာများလား"

"စွာလိုက်တာ။ကိုယ့်ကိုဘယ်သူမှ ပြန်ခံပြောလေ့မရှိဘူး။မင်းက...."

"ဒီမှာ အဒေါ်ကြီး။ရှင့်ရဲ့အချိုးမပြေတဲ့လေသံကို သက်တန့်က လက်ခံပေးရမှာလား။မရဘူး။ရှင့်ကိုဂရုမစိုက်ဘူး"

"ကိုယ့်ကိုပြန်ခံမပြောစမ်းပါနဲ့။ကိုယ်က ခပ်စွာစွာလူတွေကို သိပ်ကြည့်မရတတ်လို့....."

"ရှင့်ကို ဘာကြောင့်ဂရုစိုက်ရမလဲ။လူတိုင်းကို ရှင့်ကျွန်တွေများထင်နေသလား....အဒေါ်ကြီးရဲ့"

"မင်း......"

စကားလုံးတိုင်းကိုပြန်ခံပြောနေသဖြင့် နန်းဆက်၏ပြောလက်စ စကားတို့ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။သက်တန့်ကို နောက်ထပ်စကားဆက်မပြောတော့ပါ။

သက်တန့်ကလည်း ဂရုမစိုက်ပါဘူး။သူစကားဆက်မပြောတော့ကောင်းတာပေါ့။နားငြီးသက်သာသည်ဟုတွေးပစ်လိုက်သည်။

💛ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပြုပါ သက်တန့်မျှော်စင်Where stories live. Discover now