Slave of The Mafia Boss

1

Trigger warning!

Nagising na naman ako na madaming masakit sa katawan ko dahil sa nangyari kagabi. He beat me to death, pero nang makita niyang hindi na ako makabangon tumigil siya at iniwan akong umiiyak.

Ayoko na sana alalahanin ang nangyari kagabi pero kahit anong limot ko sariwang-sariwa pa rin.

Sa isang taon ko bilang slave niya ay walang araw na hindi siya tumitigil saktan ako, halayin ako. Siguro nga kabayaran ko ito sa utang ng mga magulang ko.

Kung ganito lang pala ang magiging buhay ko mabuti na lang na mamatay na lang ako kaysa naman mag dusa lang ako sa loob ng bahay na ito.

Bago ako bumaba ay nag ayos na muna ako, nag hilamos ng mukha. I looked at myself in the mirror at ang dami kong pasa. I looked terrible.

I looked like shit.

Pag baba ko hindi ko nakita si Damon doon kaya naman nakahinga ako ng maluwag, pero nahugot ang hininga ko nang makita ko siyang naka tayo sa may papasok sa kusina at nakatingin sa akin.

"Bakit ngayon ka lang gumising? Lahat ng tao rito gising na tapos ikaw ngayon ka lang gumising? Ginagalit mo ba talaga ako ha? Solana?" Kita sa mga mata niya ang galit kaya umiwas na lang ako.

"S–sorry sir," lumapit siya sa akin at hinila na naman ako sa kung saan kwarto para parusahan ako. My prison.

Minsan ay kinukulong niya ako rito na walang pagkain, walang tubig. At ngayon nandito na naman ako.

"Hindi ba sinabi ko sa iyo na dapat maaga palang ay gising ka na," sabi niya at patuloy ang pag sampal niya sa akin.

"Sir! Tama na po," umiiyak na ako habang sinasabi ko iyon pero hindi siya tumitigil.

"Huwag mo akong iyakan babae ka! Tandaan mo ikaw ang kabayaran sa utang ng mga wala mong kwentang magulang!" Sabi niya at binigyan niya ako ng isang malakas na sampal.

Masakit, sobrang sakit. Buong buhay ko hindi ko inisip na mararanasan ko ang impyernong buhay na ito. Akala ko sa pelikula ko lang nakikita ang ganito pero nangyayari na siya sa akin ngayon.

Umalis siya at ni-lock na naman ang pinto. Hanggang kailan na naman kaya ako mananatili sa kwartong ito? 1 week? 2 weeks? Or isang buwan?

Do I deserve to be treated this way? Sa itsura ko ngayon ay halos hindi ko na makilala ang sarili ko sa dami ng pasa sa buong katawan.

"Kailan ba siya titigil? Ang sakit sakit na," sabi ko sa sarili ko at tumulo na ang luha ko. Humahagulgol na ako at wala akong pakielam kung may makarinig man sa akin o wala.

Kumukulo na ang tyan ko sa gutom pero hindi ako makatayo dahil ang sakit pa din ng katawan ko.

Iniisip ko kung paano ko tatapusin ang buhay ko nang makakita ako ng matalim sa harapan ko medyo malayo sa akin kaya pinilit ko na lang na tumayo at nang makuha ko iyon tinitigan ko na muna.

"Kung noon wala akong balak tapusin ang buhay ko pero ngayon gusto ko na lang mamatay. Ayoko na,"

Tinapat ko iyon sa pulso ko at hiniwa iyon ng madami. Wala na akong maramdamang sakit o hapdi dahil siguro sanay na.