Sober | Bankzitters

17

Robbie strompelde terug naar zijn kamer, zijn gedachten waren een wirwar van angst en schuldgevoel. Hij wist dat hij zich geen illusies kon veroorloven; zijn geheim was op het punt ontdekt te worden. Hij had het zichzelf zo vaak gezegd: hij had geen eetstoornis, dat was iets voor anderen, niet voor hem. Maar nu begon de waarheid zich op te dringen, en hij wist dat hij niet langer kon ontsnappen.

Hij sloot de deur van zijn kamer en liet zich op zijn bed vallen, starend naar het plafond. De blauwe plekken op zijn ruggengraat hadden zelfs Mark opgevallen, en hij wist dat dit hem in de gaten zouden houden. Hij voelde zich verraden door zijn eigen lichaam, dat de tekenen van zijn innerlijke strijd aan de buitenwereld verried.

Zijn gedachten dwaalden af naar Koen, zijn beste vriend die het eerste alarm had geslagen. Koen had altijd een goed oog voor detail gehad, maar Robbie had nooit gedacht dat hij zo ver zou gaan. Hij voelde een mengeling van boosheid en dankbaarheid jegens zijn vriend. Koen wilde hem duidelijk helpen, maar Robbie wist niet zeker of hij die hulp wel wilde of nodig had.

De dagen verstreken en elke keer dat hij op de weegschaal moest staan, voelde het als een veroordeling. Hij probeerde te eten, echt waar, maar het voelde alsof elke hap een strijd was. Het eten bleef zwaar in zijn maag liggen, als een constante herinnering aan zijn falen. Hij had het gevoel dat hij in een vicieuze cirkel zat, waarbij de angst om te eten leidde tot meer gewichtsverlies, wat weer leidde tot meer zorgen van zijn vrienden en begeleiders.

Op een dinsdag, tijdens een van zijn weegsessies, was Mark opnieuw bezorgd. Robbie's gewicht was verder gedaald, ondanks zijn inspanningen om meer te eten. Mark keek hem aan met een mengeling van teleurstelling en medeleven.

"Robbie, we moeten hierover praten," begon Mark. "Je gewicht blijft dalen en ik maak me echt zorgen. Heb je overwogen om met een professional te praten? Iemand die je kan helpen met deze problemen? Ik wil je met alle liefde helpen maar ik ben maar een simpelen sociaal werker, dit gaat mij te boven"

Robbie zuchtte diep en knikte langzaam. "Ik weet het niet, Mark. Ik weet gewoon niet of ik dat wil. Het voelt alsof ik de controle verlies."

Mark legde een hand op zijn schouder. "Je hoeft dit niet alleen te doen, Robbie. We willen je helpen. Koen wil je helpen. Dit is geen strijd die je in je eentje hoeft te voeren."

Robbie voelde de tranen achter zijn ogen branden, maar hij knipperde ze weg. Hij wilde niet huilen, niet nu. "Ik zal erover nadenken," zei hij uiteindelijk, zijn stem zacht en onzeker.

Hij zocht Koen op, die in de gemeenschappelijke ruimte een boek zat te lezen. Robbie ging naast hem zitten en staarde een tijdje naar zijn handen voordat hij de moed vond om te spreken.

"Koen," begon hij, zijn stem trillerig. "Je had gelijk. Ik denk dat ik hulp nodig heb."

Koen keek op, zijn ogen gevuld met bezorgdheid en opluchting. "Robbie, dat is een grote stap. Ik ben trots op je."

Samen gingen ze naar Mark, die hen met een bezorgde blik opwachtte. Robbie vertelde over zijn beslissing, en Mark regelde meteen een afspraak met een therapeut die gespecialiseerd was in eetstoornissen. Het was een zware stap, maar Robbie voelde een klein sprankje hoop. Misschien was dit het begin van zijn weg naar herstel.