"ကဲ သားတို့ အိပ်ကြရအောင် မနက်ကျခရီးထွက်ရမှာဆိုတော့ ညဉ့်နက်တာမကောင်းဘူး ဒယ်ဒီသီချင်းဆိုပြမယ်"ဆိုတော့မှ ပြုံးရွှင်သွားကာ အိပ်ယာထဲဝင်သွားကြသည်။
ပြန်သည့်နေ့
ကလေးတွေက သူတို့ပါပါးကို အပြင်မှာ တွေ့ရတော့မယ်ဆိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို နေသူကလည်း သံယောဇဉ်ကြိုးလေးရှိရာ ဌာနီကိုပြန်ရတော့မယ် ဆိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
သို့သော် အလီနာက အရေးပေါ်case တစ်ခုရှိတဲ့အတွက် ညမှလေယာဉ်တက်ခဲ့ရသည်။
မနက်ဘက် လေယာဉ်ေပါ်က ဆင်းပြီး လေယာဉ်ကွင်းပေါ် ခြေချလိုက်ကတည်းက နှလုံးသားလေး အေးချမ်းသွားသလို စိုးရိမ် ပူပန်မှုတွေကလည်း အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်ရရောက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ချွဲစိန်ဧကလေးကို နေသူကချီပြီး အလီနာကတော့ သားကြီးလက်ကိုဆွဲကာ ကိုကောင်းလာကြိုသော ကားပေါ်တက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူနဲ့ရွှေရောင်တို့ အတူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ အိမ်ရှေ့ကိုရောက်တော့ ကိုကောင်း ကိုကားရပ်ခိုင်းကာ နေသူက လမ်းလျှောက်ပြီး ခြံထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။ကားပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး မြေကြီးပေါ် ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နေသူ့၏စိတ်အစုံတို့ အေးချမ်းမှုနှင့် နွေးေထွးမှုတို့ကို တပြိုင်တည်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
အိမ်သန့်ရှင်းေရးကိုတော့ ကြီးကြီးမာ ကကြီးကြပ်ပေးပြီး မစာနဲ့မယုတို့ညီအစ်မ နှစ်ယောက်က သန့်ရှင်းရေး ကို တစ်လတစ်ခါ လုပ်ကြသည်။ ခြံသန်ရှင်းရေးကိုတော့ မယု၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုသိန်းအောင် ကလုပ်ပေးသည်။ သူတို့ကတော့ အိမ်ကြီးထဲမှာ မနေကြပါ နောက်ဖေးကနှစ်ခန်းတွဲ တန်းလျားတွင် မစုနှင့်ကြီးကြီးမာကတစ်ခန်း မယုတို့ လင်မယားက တစ်ခန်းနေကြသည်။ မယုတို့လင်မယားက ကလေးမရနိုင်ကြ၍ အားတဲ့ အချိန်တိုင်း အမြွှာလေးတွေနှင့် ဖုန်းပြောကြသည်။
ဒေါ်သက်ထားနှင့် ဦးရွှေဖြူကတော့ ရွှေရောင့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် အားနာပြီး တောင်းပန်ကြသည်။ နေသူက ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး ကလေးတွေနှင့် နေ့တိုင်းဖုန်းပြော စေသည်။
YOU ARE READING
လွန်းအိမ်နှင့်တူသောနှလုံးသား(မောင်သိပ်ချစ်တဲ့ လွန်းဆံရစ်လုံးလေး)
Romanceနေသူရိန်မင်း + ရွှေရောင်လင်း
