Depression Plutus (Curse #4)

CHAPTER 28 Gloomy

OTTILIE VIRSES POV 
 
 
Kinabukasan, kahit wala akong gana pumasok, pinilit ko pa din ang sarili ko na bumangon. Nang matapos ako sa paggayak, lalabas na sana ako ng bahay ng hilain ni Plutus ang kwelyuhan ng uniform ko. 
 
"Hold it," Plutus said.
 
I glanced back, not really in the mood to pick a fight with him. "Bakit?" I mumbled, trying to brush him off.
 
He looked at me with that usual bored expression as he opened my bag. Without a word, he shoved a sandwich and a small carton of milk inside.
 
"Eat this at school," he instructed, his voice firm as he shot me a look that dared me to argue.
 
I blinked, too tired to put up a fight. "Sige lang," I muttered, rolling my eyes, but there was a warmth in his gesture that I couldn’t quite ignore.
 
Before I could say anything else, Plutus grabbed my wrist and practically dragged me outside. May mga ganitong araw na sinasapian si Plutus ng kabaitan sa katawan. 'Yong tipong magugulat kana lang sa pagiging caring nito na taliwas sa araw-araw niyang pang bu-bwisit sa'kin. 
 
Nang marating namin ang tapat ng big bike ni Plutus, walang sinayang na oras ito at kinuha ang reserbang helmet na nakatago sa compartment niya. Walang pasabi niyang isinoot ito sa ulo ko. Hindi ko tuloy mapigilan na titigan ang seryosong mukha nito ngayon. Nakakunot na naman ang noo nito, pero bakit parang ang gwapo-gwapo pa din niya? 
 
Hinahangin ang kulay asul nitong buhok na medyo nagpapagulo sa buhok niya perp mukha pa din itong isang model. Nang mai-lock niya ang helmet ko, doon lang siya muling nagsalita.
 
"Now, get yourself together, evil witch," he scolded. "You look like you're about to pass out."
 
Plutus then swung himself onto the bike, giving me a look that said he wasn’t going to wait all day. With a sigh, I climbed onto the seat behind him, wrapping my arms around his waist instinctively. The moment my hands settled, I felt him stiffen slightly, as if he hadn’t expected me to hold on so naturally. But before he could start the engine, I couldn’t hold back the question gnawing at me since last night.
 
"What if the school finds out it was… my family’s doing? Will the victims’ families torture me?" My grip around him tightened, and I was afraid he’d just brush me off.
 
"Stop talking like that. And don’t breathe a word of it to anyone, not your friends, no one." His tone was rough, but he was dead serious. "And for the record, I’m not letting anyone lay a finger on you."
 
A shiver ran through me, and I could feel the guilt threatening to break me down. "I feel so guilty, Plutus… Ano na'ng gagawin ko nito ngayon?"
 
He sighed, sounding both annoyed and oddly patient. "Look, stop thinking you have to carry this. We’ll figure it out. And you're definitely not blaming yourself for things beyond control." He growled. "Get that through your head, evil witch." 
 
Kahit papaano, gumaan ang pakiramdam ko sa sinabi ni Plutus. Siguro nga dapat ko ng tigilan ang kakasisi sa sarili ko. Ang kailangan kong gawin ngayon ay mag-focus sa pag-investigate at alamin kung sino ang nasa likod ng patayan na ito. Kahit kamag-anak ko pa ito, kailangan niyang managot sa lahat ng ginawa niya. 
 
"Then, can you help me find who's behind this?" I asked, not sure if he's willing to lend me a hand.
 
Plutus clicked his tongue as he nodded, he was clearly amused right now. "Tch, now that’s more like it," he muttered. I saw him faint a smirk at the side mirror. "I was starting to think I’d have to drag you around like a zombie all day."
 
"Thank you," I said genuinely. 
 
"Alright, then," he said, revving the engine with a smirk. "Let’s get moving, fighter."
 

~~~

 
Nang makarating kami sa school, isa lang napansin ko. Lahat ng estudyante na nasa parking lot ngayon ay nakatingin na sa'min ni Plutus. Mabilis kong tinanggal ang mga kamay ko sa pagkakahawak kay Plutus. Nang mapatay na nito ang makina, agad akong bumaba sa motor nito at taranta na tinanggal ang helmet sa ulo ko, ang kaso ayaw matanggal. 
 
"Hey! That's not the proper way to destroy that thing, you know?" Plutus exclaimed after he removed his helmet. 
 
"Bilis, baka ma-issue na naman tayo!" taranta kong saad sa kan'ya. "Mayayari na naman ako sa mga fangirls mo!" 
 
Plutus just rolled his eyes as he closed our distance. Hindi ako mapakali habang seryoso ito sa pagtanggal sa helmet ko. Habang abala ito sa pagtatanggal, napansin kong titig na titig ito sa'kin. 
 
"Remember what I've said," Plutus breathed. "Act normal and don't say a word to anyone."
 
Parang bata ako na tumango sa sinabi nito. Nang matanggal na niya ang helmet sa ulo ko, doon lang ako kumaripas ng takbo at iniwan si Plutus. Narinig ko pa na tinawag ako nito pero hindi na ko lumingon pa. 
 
Paniguradong makakarating na naman ito sa mga bullies! 
 
Hingal na hingal tuloy ako pagpasok ko ng classroom. Nang makita ako ni Jenna, agad na kumaway ito sa'kin kasabay ng isang malapad na ngiti. 
 
"Ottilie!" Masayang tawag nito. "Omg! May announcement daw si Mr. Armstrong sa'tin mamaya, sabi ni pres!"
 
"Tungkol saan?" Takang tanong ko sa kanilang dalawa nang makaupo ako sa upuan. 
 
"School activity, and I think it will be exciting!" Dagdag ni Dylan na nakangisi na ngayon.
 
Naudlot lang ang kwentuhan naming tatlo ng padabog na umupo si Plutus sa upuan nito. Ang sama ng tingin niya sa'kin na parang gusto na niya akong sakalin anytime. Nakahinga lang ako ng maluwag ng dumukdok ito sa lamesa niya para matulog.
 
Pagbalik ng tingin ko kina Jenna at Dylan, nakangisi na ang dalawa habang palipat-lipat ang tingin sa'min ni Plutus. 
 
"What?" Takang tanong ko sa kanila pero ang magaling na mga impakto, umayos na sa pagkaka-upo. 
 
Maya-maya lang narinig ko na pumitik ang darili ni Plutus, pagkurap ng mga mata ko, nakapatong na sa lamesa ang sandwich at karton ng gatas na inilagay ni Plutus sa bag ko. Pagtingin ko sa kan'ya, nakatitig na ito sa'kin. Bumuka ang bibig nito ngunit walang boses ang lumabas.
 
"Eat."
 
Kusa na lang nalukot ang mukha ko dahil sa pagiging bossy niya. Umiling-iling ako bilang sagot sa utos niya, subalit sinamaan ako nito ng tingin, sabay kagat sa ibabang labi nito para sinindak ako. Wala na akong nagawa kundi sumunod na lang. Mahirap ng topakin ang isang 'to, kung ano-anong kababalaghan ang naiisip.
 
 

To be continued...