Depression Plutus (Curse #4)

CHAPTER 66 Aka

OTTILIE VIRSES POV

As I drifted into unconsciousness, it felt as if my soul left my body. Nagising na lang ako sa isang pamilyar na lugar. Natagpuan ko na lang ang sarili ko sa harap ng paaralan ko. I stood before the tall iron gate, staring at the large building beyond it. Everything looked just like I remembered, and for a moment, I thought this must be what happens when people reach the end of their lives: their souls wander before moving to the afterlife.

But then fear crept into me. Ano na'ng mangyayari sa'kin nito? Mag-isa na lang ako ngayon. Paano ang kapatid ko? My poor brother. I felt guilty for leaving him behind. First, we lost our father, and now he’s losing me, his only sister.

Still, I trusted Plutus. As long as he was there, I knew no harm would come to my brother. Plutus always kept his words, at ang isiping iyon ay nagbigay kahit papaano ng kapayapaan sa puso ko. Then suddenly, it hit me again, hindi ko na makakasama pa ang lalaking pinakamamahal ko.

I felt a sharp pang of longing. I missed him so much. But guilt followed quickly. Hindi ko man lang siya natulungan para palayain sa sumpang ibinigay ko sa kan'ya. Nag-aalala ako, ano na ang mangyayari sa kan'ya? Ipinapanalangin ko na lang na sana ay matulungan siya ni Kuya Yophiel.

With no direction to go, I decided to walk through the school one last time. Memories flooded in as I wandered. Sa school na 'to ako na-bully, pero dito ko din nakilala ang mga naging kaibigan ko. I hoped they wouldn’t grieve for long when they heard the news about my death.

The more I roamed, the more I realized there was so much I still wanted to do. Madami pa akong gusto gawin na hindi ko pa nagagawa. Ang pangarap ko maging isang manggagamot, mananatili na lang na pangarap. Gusto ko pang maranasan na makipag-date kay Plutus sa ibat-ibang lugar. Hinahangad ko din na makilala ang iba pa nitong mga kapatid. At higit sa lahat, hiling ng puso ko na maikasal kay Plutus. Tears fell as I walked through the hallways, passing by the classrooms.

Totoo pala talaga na kung kailan huli na, doon mo lang marerealize ang lahat. Na sana sinulit ko ang bawat araw na kasama ang mga importanteng tao sa buhay ko. Pero sa kabila ng lahat, hindi ko pinagsisisihan ang mga naging desisyon ko.

Nagpatuloy ako sa paglalakad ng madaanan ko ang laboratory namin. Ito ang pinaka-paborito kong parte sa school na ito. Napagpasyahan ko na libutin muli ito sa huling pagkakataon. Inside, I took in every detail, committing it to memory. Pagtapos nito, alam kong unti-unti ko ng makakalimutan ang lahat.

But then, something caught my eye. A door next to the whiteboard. Huh? Sa pagkakatanda ko, walang pintuan diyan. Dahan-dahan akong lumapit at saka sinuri ito. Nang pihitin ko ang seradula, nagulat ako ng bumukas ito. I shut my eyes, took a deep breath, and stepped through it. When I opened them, my jaw literally dropped.

Did I just enter a red room? The walls and floor were made of mirrors, and I could see my reflection everywhere. Bakit may ganito sa loob ng laboratory? When I turned back, the door was gone. Holy cow, is my soul trapped inside this room? Hindi ko na alam ang gagawin, nagpapanic na ako sa mga oras na ito. Hindi na ba ako makakatawid sa kabilang buhay?

And then, a memory kicks in. I remembered the legend of the Red Room. Could it be true? Kung gano'n, totoo ang sinabi ng creepy guy na may puting buhok. Iyong gwapong nilalang na bumili sa'kin ng potion at nakakwentuhan ko.

As I tried to process all of it, I noticed my reflection moves on its own. Namalikmata lang ba ako kanina? Kinakabahan man, dahan-dahan akong lumapit sa repleksyon ko, pero gano'n na lang ang gulat ko ng bigla itong tumawa.

I screamed, stumbling back in terror.

Then my reflection spoke. Its voice was mine. Para akong nakikinig sa sarili kong boses. Hindi ko alam ang gagawin ko ng kusa na lang itong gumalaw ng mag-isa.