Depression Plutus (Curse #4)

CHAPTER 50 Prank

OTTILIE VIRSES POV 
 
 
Second day of enchanment day, kasalukuyang andito ako sa bus stop para hintayin sina Jenna and Dylan. Manonood kasi kami ng talent show ngayong umaga at para makapag gala na din. Maraming libre na booths ngayon, kaya susulitin na namin ito. Kung hinahanap niyo naman si Plutus, hindi ko alam sa prinsipe na 'yon, mas naunang umalis 'yon kesa sa'kin.
 
"Ang tagal naman nila," turan ko sa aking sarili. 
 
Mamayang gabi na nga pala ang Crimson Ball. Hindi nga sana ako dadalo dahil wala naman akong gown na isosoot. Ang kaso, itong si Jenna, nagpumilit na pasamahin ako. Sagot na daw niya ang lahat ng kakailangan para mamaya sa ball. Napapa-iling na lang ako sa babae na 'yon, ipinagyabang kasi nito na may beauty salon ang pinsan niya. Doon na lang daw kami bibihisan at aayusan. 
 
"Ottilie!" 
 
Kusa na lang napa-angat ang tingin ko ng marinig ang pamilyar na boses na iyon. Walang iba kundi si Jenna at Dylan na kabababa lang sa service nila. Kotse iyon na pagmamay-ari ng pamilya ni Dylan, minamaneho ito ng family driver nila. Hindi man halata, pero bigatin ang dalawang 'yan. Bawal pa kasong mag-drive si Dylan at Jenna, sa kadahilanang menor de edad pa lang ang mga ito.
 
"Ottilie! We have a problem!" Dylan exclaimed as soon as they went off the car. 
 
"Huh? Bakit, anong meron?" Takang tanong ko sa kanilang dalawa.
 
Nagkatinginan muna ang dalawa at saka nagtanguan. May nag-aalalang tingin sa'kin si Jenna bago nito hinawakan ang dalawang kamay ko. 
 
"It's about your bullies.bNabasa namin sa online forum na kasama ka sa list ng magpe-perform ngayon sa talent show!"
 
"Yeah, they listed your name in it," Dylan added. "And unfortunately, minus points sa grade if someone backs out after the master list was finalized." 
 
"A-ano?!" Gulat kong saad sa kanila. "Bakit naman nila gagawin 'yon!" 
 
Bigla akong napahilot sa sintido ko dahil sa stress na nararamdaman ko ngayon. Hindi na talaga ako tinigilan ng mga kurimaw na 'yon. Nananahimik na 'yong tao eh, ano bang problema nila. 
 
"So, what's the plan?" Jenna asked. "Maybe you can... sing?" 
 
"Baka may talent ka diyan na itinatago, Ottilie," pang-uudyok ni Dylan. "Sayang ang points, magre-reflect pa naman sa card na'tin ang bad records."
 
Napapasabunot ako sa buhok ko habang nag-iisip ng mabuti. Matagal-tagal na din ako na hindi nakakatugtog ng violin, at saka wala akong instrument na dala-dala. Kung uuwi naman ako, aabutin ng 2 hours ang byahe dahil sa traffic. 
 
"I can't sing, but I know how to play the violin." Mabagal na turan ko sa kanilang dalawa, na nagpaliwanag sa mga mukha nila. 
 
"But..." 
 
Mabilis naman na kumunot ang mga noo nila sa naging pahabol ko. "Wala akong instrument na dala, at matagal-tagal na din nang huli akong tumugtog." 
 
Mabilis na pumitik ang daliri ni Dylan habang nagliliwanag ang mukha. "No problem! Manghihiram tayo kay pareng Slate at Plutus!" 
 
"Kyaaaaah! Oo nga! May violin sa music room nila!" Nagtatatalon sa tuwa na saad ni Jenna. "Let's go! 1 hour na lang before mag start ang talent show, may oras ka pa para magpractice." 
 
Ayun na nga, nagmamdali kaming pumasok sa academy para puntahan ang music room. Sana nga lang may tao, sa lawak ba naman ng CA, wala na kaming oras para hanapin si Slate. 
 
"Animal talaga sila," bubulong-bulong ko habang mabilis na tumatakbo. 
 
"Pffft, your bullies really love you, Ottilie," pang-aasar ni Jenna. 
 
"Paranas naman kung paano mahalin, HAHAHAH!" Halakhak ni Dylan. 
 
"Oh siya, halika yakapin kita sa leeg hanggang sa magkulay violate ka, bet mo?" Inis kong sabi sa kan'ya, tanging pagkindat lamang ang iginanti nito sa'kin.
 
Nang makarating kami sa tapat ng music room, sakto na may tao sa loob. Nagkatinginan muna kaming tatlo bago sabay-sabay na tumango. Matapos kumatok ni Dylan ng tatlong beses, pinagbuksan kami ni Jeff. 
 
"Oh, Ottilie and friends, napadalaw ata kayo?" Jeff said while smiling. "Halika, pasok kayo."
 
Napa-ismid naman ako sa itinawag sa'min ni Jeff. Kolokoy talaga 'to kahit kailan, pati mga kaibigan ko hindi pinalagpas. Nang makapasok kami sa loob, tumambad sa'min ang kompletong banda nila, kasama na doon si Plutus na may masamang tingin sa'kin. 
 
"Hello, guys!" Dylan waved, and surprisingly they both waved back.
 
"Yow!" Stephen said.
 
"Ottilie! I've been wanting to see you!" Slate said as he ran to embrace me. "So, nakahanap kana ba ng escort?" 
 
"Ah, hehehe... " napapakamot ako sa buhok habang nag-iisip ng sasabihin.
 
Pasimple kong kinurot si Jenna na natameme na ata habang titig na titig sa mukha ni Slate. Nang matauhan ito, agad naman nitong inayos ang sarili bago tumikhim. 
 
"Ah, Slate... ano kasi," panimula ni Jenna. 
 
Nakahinga lang ako ng maluwag ng dumistantasya din sa wakas si Slate. Nakatuon na ang atensyon nilang lahat kay Jenna habang hinihintay nito ang sasabihin niya. 
 
"You see, pinag-tripan kasi si Ottilie ng mga bullies at isinali sa talent show. Alam niyo naman na minus points kapag nag back-out hindi ba? Mabuti na lang at marunong siyang mag violin. Ipagpapaalam sana namin kung pwedeng makahiram ng violin?" Tuloy-tuloy na turan ni Jenna. 
 
"Huy, hinga-hinga din, abah," saway ni Dylan habang natatawa.
 
It was Stephen who reacted first. "What? They did that?" He blurted out.
 
"Woah, you can play violin? Dude, that's awesome!" Jeff added. 
 
Nahihiya akong tumango dahil sa sobrang kahihiyan. Nang mabaling kay Plutus ang tingin ko, magkasalubong na ang mga kilay nito habang tinatapunan ako ng masamang tingin. 
 
"Finally! I can see you play on stage!" Slate exclaimed. "Don't worry, I'll lend it to you. You need anything else?" 
 
"Uhm, kailangan ko din ng piano version ng song na tutugtugin ko, you know, as background," sagot ko kay Slate. 
 
"So, you already have a song in mind, that's good," Slate said while nodding. "Jeff, prepare your laptop and kindly download the song," he added. 
 
"Roger," Jeff saluted. "Come here, Ottilie, what song do you wanna play?" 

~~~

 
After kong matapos sa preparation, sabay-sabay na kaming nagtungo sa gymnasium kung saan gaganapin ang talent show. Habang naglalakad kami, hindi na mawala ang kaba sa puso ko. Malaman ko lang talaga kung sino 'yon, yayariin ko talaga siya. 
 
"Guys, mauna na kayo sa loob," Slate called out. "I'll just talk to Ottilie for a second." 

Kinabahan naman ako bigla sa inakto ni Slate. Anong pag-uusapan naming dalawa? At bakit kaming dalawa lang? Nakaka-ilang naman 'to, patong-patong na ang stress ko ngayong araw sa totoo lang.
 
"Alright! Tara, hanap tayo ng seats sa loob," Reef beamed. 
 
"Good luck, Ottilie!" Jenna added.
 
"Galingan mo ah?" Dylan followed. 
 
"Good luck, Ottilie!" Stephen cheered.
 
"Salamat, guys," nahihiya kong sagot sa kanilang lahat. "Masasaksihan na ng lahat kung paano ako magkalat sa stage mamaya." Biro ko na ikinatawa nilang lahat bago pumasok sa loob.
 
Nang mahagip ng mata ko si Plutus, para bang gusto na akong sakalin nito sa sobrang sama ng tingin niya sa'min ni Slate. Inintay ko pa naman ang sasabihin pero nagdire-diretso na ito ng pasok sa loob.

Kagat labi tuloy akong napatingin kay Slate na ngayon ay seryoso ng nakatitig sa'kin. Nakakahiya, andito pa naman kami sa hallway, mabuti na lang at nasa loob na ang mga estudyante. Hindi na talaga ako mauubusan ng bullies nito sa school kapag may nakakita na naman sa'ming dalawa.
 
"A-anong pag-uusapan natin?" Nahihiyang tanong ko sa kan'ya. 
 
Slate’s gaze softened as he took my hand, sending my heart into a rampage. "I know, this sudden, and probably out of place, but I needed to tell you," he began. "I feel like I will regret it if I do not tell it to you right now."
 
Patay na, alam ko na kung saan hahantong 'to. Pigil hininga ako habang taimtim na nakikinig kay Slate. 
 
"Ottilie, I think I have feelings for you. And I wanted to ask... would it be okay if I courted you?"
 
His words hit me like a spell gone wrong. My eyes widened, and for a moment, I couldn’t react. Siguro kung wala akong tama kay Plutus baka magkaroon kami ng chance ni Slate, pero mukhang iba talaga magbiro ang tadhana. 
 
I managed to squeeze his hand, to make him feel better. "It’s my first time hearing something like this... and I’m really glad you told me."
 
Slate smiled, but before he could say more, I continued, "But... I'm really sorry if I have to turn you down. I'm really sorry, Slate!"
 
His face fell slightly, and I couldn’t bear to look at him. I dropped my gaze, feeling too embarrassed and guilty. But then he laughed softly, rubbing my head in that brotherly way that made me feel like crying and smiling at the same time.
 
"I guess I'm too late," he said with a faint smile. "I should’ve confessed sooner. But it’s okay, you don’t need to feel burdened with my feelings. It stings a little, sure, but I’m fine."
 
With that, he wished me luck and walked inside, leaving me stunned. I stood there for a moment, trying to collect myself, before heading backstage with the violin in my hands. Just as I reached the door, everything around me stilled.
 
This feeling is too familiar to me. My chest tightened as I glanced at my watch. The second hand wasn’t moving.
 
"Not again..." I whispered.
 
Then, from the shadow, Plutus appeared. His tall frame emerged from the shadow while wearing a heavy storm in his face. 
 
"What did I tell you about avoiding Slate?" his voice echoed, deep and accusing.
 
Mabilis kong iniling ang ulo ko, "M-mali ka ng iniisip-"
 
Bago ko pa man matapos ang sasabihin ko, Plutus closed the distance between us in a flash, caging me against the wall with his arm. My breath caught as I looked up at him, his towering figure making me feel so small.
 
"Answer me," he growled, his voice dangerously low. "What did Slate tell you?"
 
"H-He confessed," I stammered. "He said he wanted to court me."
 
Plutus’s jaw tightened, his eyes shutting as though trying to suppress something. When he opened them, they burned with fury.
 
"And what did you say?" he demanded, his voice barely controlled.
 
"M-malamang, tumanggi ako!" I blurted.
 
For a moment, his shoulders relaxed. He let out a slow breath, his anger replaced by what seemed like relief.
 
"Good," he whispered.
 
Then he stepped back, shoving his hands into his pockets as time resumed again. 
 
"Get inside," he commanded as he turned away.
 
I panic when he started walking away from me. I hesitated for a second, gripping the violin tighter before calling him out.

"P-Plutus."
 
He stopped, his back still to me.
 
"You wanted to hear my answer, right?" I said. "I’ll give it to you during my performance. S-sana manood ka."
 
Plutus slowly turned his head, his piercing eyes locking with mine. For a moment, akala ko may sasabihin ito sa'kin, but instead, he simply nodded before walking away.

Okay, Ottilie, time to be honest with your feelings.

Aja!

To he continued...