Lenora Duncan

Rozdział 33

Cisza. Ta upiorna cisza, w której się obudziła. Selena nie słyszała ani kaszlnięć czy kichnięć. Jedynie szum w uszach i skrzypienie okien. Podniosła się z łóżka i jej oczy powędrowały w stronę klucza.

Może wcale nic strasznego się nie stało? To nie pierwszy raz, kiedy rano nic nie słyszała. Matka pewnie spała i odpoczywała. Wczoraj przyjęła kolejnych pacjentów. To musi być to.

Więc czekała. Leżała na łóżku, w dłoniach trzymając klucz, a jej palce zaciskały się na nim z desperacją.

Nagle Selena gwałtownie otworzyła oczy. Usłyszałam coś!, pomyślała. Usłyszałam stukot. Po chwili uświadomiła sobie, że to nie kroki, a walenie pięścią w drzwi. Powoli podniosła się na nogi i spojrzała na drzwi. Dalej, Seleno, pomyślała. Zrób to.

Otworzyła drzwi prowadzące do salonu i spojrzała na trupa swojej matki.

Nie wiedziała jak wydobyła z siebie ten okrzyk. Nie wiedziała jak to zrobiła, gdy nagle wylądowała na kolanach, a łzy zaczęły jej ściekać po twarzy. Nie wiedziała, ile tak siedziała, przypatrując się jej wycieńczonej twarzy. Musiała stracić przytomność, być może z gorączki i wylądować na ziemi. Spojrzała na stół. Leżało tam inne dziecko. Mały chłopczyk, którego dłoń zwisała bezwładnie z krawędzi blatu. Chciała uratować jeszcze jedno życie, pomyślała. Choć była tak wyczerpana, chciała to zrobić.

– Seleno? Co się tu stało? – Usłyszałam najpierw jęk, a później głos.

Podniosła głowę i otworzyła szeroko oczy. Patrzyła teraz na twarz mojego ojca.

– To ty – szepnęła. – Przyszedłeś...

– Ojcze, co się... – Usłyszała głos brata, a następnie jego westchnienie, kiedy zobaczył ciało matki.

Ojciec zbliżył się do niej, jak w amoku, patrząc ciągle na nieruchome ciało matki.

– Usłyszałem o zarazie – powiedział cicho. – A teraz wstań, córko. Wstań, musimy stąd iść...

– Nie... Nie... Matka...

Siłą podniósł ją z klęczek i przytulił mocno Selenę, głaszcząc jej włosy i uspokajając ją. Dziewczyna, zmęczona strachem i zarazą, zamknęła oczy.

– Zajmę się nią.

Pogrzeb nie trwał długo. Jej matkę owinięto w materiał, a następnie ojciec, brat i dwoje sąsiadów wyniosło ciało i włożyło do dziury w ziemi. Ktoś znalazł butelkę wina i polał nią kwiaty, a Selena drżącymi dłońmi podpaliła bukiet. Ogień strzelił wysoko do góry, błyszcząc jasnym światłem.

– Z prochu powstałaś, w proch się obrócisz. Rozsypie cię wiatr, ugasi twój ból. Z nasiona się zrodziłaś, drzewem się stałaś. Kroplą wody wśród żywych byłaś i kroplą wody wśród umarłych będziesz. Tak rzecze Koń. – Wyrecytowała cicho powtarzając za innymi.

– Tak rzecze Koń.

Kiedy dwoje nieznajomych odeszło, dziewczyna odezwała się do ojca.

– Czy to prawda co mówią? Czy faktycznie jest tyle zmarłych?

– Na drzwiach opustoszałych domów ludzie rysują znaki krwią. Jest nimi zapełnione z pół miasta.

– Co ja teraz zrobię?

– Co masz na myśli? – Uniósł brew.

– Zostałam się całkiem sama. Matka umarła, pewnie większość przyjaciół też... A nie mam takich umiejętności jeśli chodzi o leczenie jak ona. Nigdy nie będę miała tyle klientów co ona.

Spojrzenie ojca Seleny byłe pełnie powagi, kiedy objął jej twarz dłońmi.

– Posłuchaj mnie uważnie. Jesteś moją córką. Nie możesz się poddawać. A ja nie zamierzam cię zostawić. Słyszysz mnie? Ja Restandor, klnę się na moją moc, władzę, na wszystko co mam, nie zostawię cię. Masz moje słowo.