အပိုင်း 16
ဂျီမင်း ဒီနေ့ မနက်စောစော ဖေဖေနဲ့ မေမေပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ ထယ်ထယ့်ကို သူ့မိထွေးက အိမ်ပေါ်က မောင်းချလိုက်တယ်တဲ့ ။သူ့သူငယ်ချင်းလေး ဘယ်ရောက်နေပြီလဲမသိဘူး.။သူစိတ်ပူနေတယ်..လုပ်ရက်လိုက်တာ အခုမှ အသက်မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးသာသာအရွယ်မို့ ဂျီမင်းလည်း သူ့ဟို ကိုကိုအိမ်မှာများရှိမလားလို့ အိမ်ရှေ့ကိုလာကြည့်တော့ အိမ်တံခါးက ပိတ်လျှက်သား.အင်းလေ..သူလည်း သိမယ်မထင်ဘူး ..ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ...ဟင်း..သူ့သူငယ်ချင်းလေး ဘယ်ရောက်နေပါလဲ..
"ဒုတ်..!!"
"အင့်..အာ.. ဘာကြီးလဲဟ။ ဟင်..!"
ဂျီမင်းလည်း ခေါင်းကို ငုံ့လျောက်လာပြီး ထယ်ယောင်းအကြောင်းစဉ်းစားမိနေတုန်း..နဖူးနဲ့ တိုက်မိတဲ့အရာကိုကြည့်မိတော့ မီးတိုင် ဖြစ်နေလေရဲ့.. သူလည်း နာလို့ ကြည့်မိတော့ မီးတိုင်ကိုမှီလို့ ရပ်နေပါသော ဟိုဖြူစုတ်စုတ်လူကြီး...
"ဟင်...လူကြီးက ဒီကို ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲဟင်..လူကြီး သူငယ်ချင်းဆိုတာဆီကို လာတာလား..."
"အင်း အခုတော့ သူမရှိဘူး..မျက်နှာမကောင်းပါလား..ဘာလို့လဲ"
ဂျီမင်းလည်း ထယ်ယောင်းအကြောင်းကိုပြန်စဉ်းစားမိရင်း ပြန်ငိုချင်လာမိတော့တယ်။
"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းလေး မရှိတော့လို့ သူမိထွေးက အိမ်ပေါ်က မောင်းချလို့တဲ့ အခု ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသ်ိဘူး လူကြီးရယ်..ကျွန်တော် တအားစိတ်ပူနေတာ..."
"အဟင်းးး စိတ်မပူပါနဲ့ ..သူအဆင်ပြေမှာပါ..အခုဘယ်သွားမလို့လဲ.."
"ဒေါ်လေးဆိုင်သွားမလို့ပဲ..နေ့လည်ဆိုပေမဲ့ မနက်စောစောပဲ ခဏသွားမလို့ ဒါပေမဲ့ ထယ်ထယ့်ကို ပိုစိတ်ပူလို့ မသွားတော့ဘူး ဖုန်းဆက်မလို့.."
"မင်း..သူငယ်ချင်းကို ဖုန်းဆက်ကြည့်ပေါ့.."
"ဟင်..အာ..သူမှာ ဖုန်းမရှိဘူး..သူရှာသမျှက သူ့အိမ်ပဲပေးရတော့ သူမှာဖုန်းမ၀ယ်နိုင်ဘူး... လူကြီးရယ် ဟင့်.."
ဂျီမင်းလည်းဒေါ်လေးကို ဖုန်းဆက်မလို့ လုပ်ခါနီး လူကြီးမေးတော့ သူငယ်ချင်းလေးအတွက် စိတ်မကောင်းစွာပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။သူ့ သူငယ်ချင်းလေးကသနားစရာ။သူ့အတွက် ဘာမှ မ၀ယ် မသုံးဘဲ သူ့အိမ် သူ့မိသားစုကိုသာ ကြည့်ပေးခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းလေး အခု ဘယ်ကိုရောက်နေပြီလဲ မသိဘူး..သူငိုချင်လာသည်။
