အပိုင်း ၃၅
စတင်လိုက်တဲ့ အချစ်ခရီးက ၁၁နာရီကျော်လောက်ကနေ..မနက် ၅နာရီကျော်လောက်အထိ...နှစ်ဦးစလုံး နွေးထွေးသော အိပ်ရာထက်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေရင်း...နေ့လည် ၂နာရီလောက်တွင် အရင်ဦးဆုံးနိုးလာသည်က ထယ်ယောင်းပင်ဖြစ်သည်။..တစ်ကိုယ်လုံးကိုင်ပေါက်ထားသလိုနဲ့ နာကျင်နေပြီး..သူ့အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကလည်း ထုံကျင်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူသည် နွေးထွေးသောရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲရှိ ရောက်နေပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ညတုန်းကလို ရေခဲ တွေမဟုတ်တော့ဘဲ ဖန်အိမ်လေးဖြစ်နေခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည် နွေးနွေးလေးက ကျရောက်နေခဲ့ပြီး...ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် နှင်းပြင်ကြီးက ဝိုင်းရံနေသည်။ ရှေ့ကိုပြန်ကြည့်တော့ ကိုကိုက ပင်ပန်းပြီးအိပ်မောကျနေသယောင်...ကိုကို့နှုတ်ခမ်းအောက်က မှဲ့လေးကလည်း အရမ်းစွဲဆောင်မှု့ရှိသည်။
ထယ်ယောင်းသည် ဂျောင်ဂုနှုတ်ခမ်းနားလေးကို ခပ်ဖွဖွတိုးကပ်လိုက်ရင်း.. နှုတ်ခမ်းအောက်ကမှဲ့လေးကိုနမ်းလိုက်သည်။
ညတုန်းက သူမမြင်ဘူးတဲ့ ကိုကို့ပုံစံကြောင့် ရင်ခုန်နေခဲ့သလို..အခုလို တည်ကြည်နေတော့လည်း..စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေတုန်း... ကြည့်နေရင်း..ကိုကို့မျက်လုံးလေးတွေသည် တဖြေးဖြေးခြင်းပွင့်လာခဲ့သည်။
"Morning ကိုကို..ဟီး.."
ကိုယ့်ထက်အရင်နိုးနေပါသော ကလေးငယ်သည် သူ့ကိုပင် နှုတ်ဆက်နေသေးသည်က အသဲယားစရာ...ဘေးက နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည် ၂နာရီ....အဲ့တာကိုသူလေးမသိတာလား.. morning တဲ့..နေ့ခင်းတစ်ချိန်ဆွဲစားလိုက်ရင်တော့...
"အချစ်လေး...နေ့လည်ရောက်နေပြီလေ... morning မဟုတ်တော့ဘူး.."
ထိုအခါမှ ပြူးကြောင်ကြောင်လေးကြည့်နေသော ကလေးငယ်မှာ မျက်နှာတွေကော၊နားရွက်တွေကော နီရဲပြီး စောင်ပုံထဲ တိုး၀င်သွားတော့ ဂျောင်ဂုသည် သွားဖွေးဖွေးများပေါ်အောင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ချစ်ရသူနဲ့ အတူနိုးထလာတဲ့မနက်ခင်းတိုင်းက တကယ့်ကို နိဗ္ဗာန်ပင်....
စောင်လေးကို အသာယာဖယ်လိုက်ရင်း..ချစ်ရတဲ့ ကလေးငယ်ကို မျက်လုံးချင်းဆုံအောင်ကြည့်လိုက်ရင်း..ချစ်ရည်ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ...
