အပိုင်း 38
ဂျောင်ဂု တို့မရောက်မှီ 30မိနစ်အလို...
ထယ်ယောင်းနဲ့ ဂျီမင်းကို တစ်ယောက်တစ်ခန်းခွဲထည့်ထားလိုက်ပြီး ထိုအခန်းထဲတွင်..အဆောက်အဦး အဟောင်းပီသစွာ..ကျိုးပျက်နေသော သစ်သားကုတင်အဟောင်းတစ်လုံးနဲ့ ထိုင်ခုံ အကျိုးအပျက်များ...ထယ်ယောင်းကို လူထွားကြီး နှစ်ယောက်က အခန်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။ အားနည်းနေသော ထယ်ယောင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းအပူချိန်များ တိုးလာပြီး..တစ်ကိုယ်လုံးပူကျစ်နေလေသည်။ သူ့ကိုဆေးထိုးတာသူသိပါသည်။ ဘာဆေးမှန်းမသိပေမဲ့ လက်ကော တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်နေပြီး..အသိစိတ်က သိလိုက်မသိလိုက်..လေပေါ်မျောနေသလို..ဒါပေမဲ့ ..သူအသိစိတ်ထဲ ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာသိသည်။ ကိုကို လာကယ်မှာမို့ သူအားတင်းထားရမည်။နှလုံးဘက်က အောင့်တက်လာပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသံပင်မထွက်နိုင်အောင် မျက်ရည်များကျလာရသည်။
"ကို...ကို..သား.ကိုလာကယ်..ပါ..အဟင့်.."
လေသံထွက်တယ်ဆိုရုံလေးတင်..ထယ်ယောင်းရဲ့ အသံလေးသည် အလွန်တိုးဖျော့နေလေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး လာကယ်မှာကိုသာ စောင့်နေရုံတက်နိုင်ေတာ့သည်။ သစ်သားကုတင်ပေါ်ကိုတောင်မတက်နိုင်ဘဲ ထိုလူများ ထားခဲ့တဲ့အတိုင်း ကြမ်းပြင်တွင် ကွေးကွေးလေးသာ လှဲနေတော့သည်။ ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ်..'ကိုကို' ဆိုတဲ့ နာမ်စားလေးက တိုးတိုးလေး ထွက်ရင်းသာ...
"ကျွီ......"
တံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူ ၀င်လာပါသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ၊မကောင်းတဲ့ ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် ၀င်ထိုင်လိုက်ရင်း..မျက်နှာတည်တံ့စွာဖြင့် ထယ်ယောင်းရဲ့အခြေအနေကို အကဲခတ်လျှက်သား...
ထယ်ယောင်းလူ၀င်လာတာသိသည်။အသိစိတ်ကပ်ပြီး..မျက် လုံးဖွင့်ကြည့်ရာ သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ထိခိုက်အောင်မလုပ်ခဲ့ဖူးသော ထယ်ယောင်းသည် အခုလည်း တစ်ခြားသူကိုနာကျင်အောင် လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင်အနိုင်နိုင်ကြိုးစားပြီး လှုပ်ရှားနေရတာ..သူများကို လုပ်ဖို့ဆိုတာဝေး..သို့သော်ငြား..ထိုတစ်စုံတစ်ယောက်သာ သူ့ကိုတစ်ခုခုလုပ်လာခဲ့လျှင်..ကြမ်းပြင်တွင်ကျနေသော သစ်သားတုတ်ချောင်း အပိုင်းအစကို လက်ထဲကျစ်နေအောင်ဆုပ်ထားမိသည်။ အပိုင်းအစများထွက်နေသော သစ်သားချောင်းသည် တစ်ဖက်က ချဉ်းကပ်လာရင်လည်း ပြန်ခုခံနိုင်သလို..သူ့ကိုယ်ကတစ်ခုခုပြောင်းလဲလာရင်လည်း သူ့ကိုယ်ကို စတေးပစ်ဖို့ ၀န်မလေးပေ။ ကိုကိုမဟုတ်သော တစ်ခြားသူကိုတော့ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို မပေးအပ်ချင်ပါ။
